Η αποψινή μουσική πρόταση.

Απόψε, στη θέση του ντι τζει, κάθεται η Sensei Angie Yoko, η οποία λίγο πριν ξεκινήσει την νυχτερινή της έξοδο, αποφάσισε να μας ταρακουνήσει με το τραγούδι Jolene, σε μια live εκτέλεση από τους μοναδικούς  White Stripes.

Απολαύστε ελεύθερα….

Το περιοδικό Economist γέρνει προς τα … αριστερά!

Κάτι δεν πάει καλά, ή κάτι αλλάζει, όταν ένα περιοδικό σαν το Economist αρχίζει να προωθεί και να ασπάζεται «σοσιαλιστικές» οικονομικές ιδέες.

 

Θεσσαλονίκη United

Έχουμε συνηθίσει τις βόμβες του Δημάρχου Θεσσαλονίκης, ή αυτή του η πρόταση βγάζει όντως νόημα? Σε δηλώσεις του αναφορικά με τον εκλιπόντα Παναγιώτη Σπύρου, αναφέρθηκε σε μια συζήτηση που είχανε παλιότερα, όταν και οι δύο ήταν στα διοικητικά του μπασκετικού Άρη και σκεφτόντουσαν να προτείνουν να υπάρχει μία και μοναδική επαγγελματική αθλητική ομάδα για τη Θεσσαλονίκη!

Μια πολύ καλή ταινία.

Για όσους αγαπούν τον αμερικανικό κινηματογράφο, η νέα σκηνοθετική δουλειά του, όχι και τόσο καλού ηθοποιού, Ben Affleck, είναι ότι πρέπει.

Πρόκειται για την ταινία Argo, που αναφέρεται σε μια σχεδόν πραγματική ιστορία, σε σχέση με την κρίση των ομήρων στο Ιράν, πριν από τριάντα κάτι χρόνια.

Ούτε ταινία να ήταν!

Μερικές φορές η πραγματικότητα είναι πιο δραματική, ή και πιο φαιδρή, από οποιαδήποτε σκηνοθετική απόπειρα στον κινηματογράφο.

Α μπε, μπα μπλον, του κείθε μπλον...

Το βρήκα στο διαδίκτυο  και σας το μεταφέρω. Νομίζω αξίζει:

«Μικροί είχαμε παίξει το γνωστό παιδικό παιχνίδι, δύο ομάδες αντιπαρατιθέμενες, εναλλάξ να εφορμούν η μία της άλλης ψελλίζοντας ακαταλαβίστικα λόγια, που όλοι νομίζαμε αποκυήματα παιδικής φαντασίας και κουταμάρας (μετέπειτα πήρε την μορφή: «έλα να τα βγάλουμε»):

«Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν, ά μπε μπα μπλόν του κείθε μπλόν, μπλήν-μπλόν.»...

"Ζούμε γιατί ζεις"

Αυτό φωνάζανε πριν μερικά χρόνια 500 περίπου παλιοί ασθενείς του καρδιοχειρουργού Σπύρου στην πλατεία Αριστοτέλους, υποστηρίζοντάς τον σε μια δικαστική του περιπέτεια.

Η περίεργη περίπτωση ενός νοσταλγού «παιδήλικα»

Θυμάμαι πιο παλιά, τότε που η Ελλάδα ήταν κάπως πιο «πρωτόγονη», με δυο μόνο  ασπρόμαυρα τηλεοπτικά κανάλια, με δεκάδες ασπρόμαυρες εφημερίδες, και με κάποια λίγα εβδομαδιαία περιοδικά ποικίλης ύλης, που μεσουρανούσε κάποιος περίεργος τύπος, πραγματικά εκτός τόπου και χρόνου.

Μιλάω για τον συμπαθέστατο Ζάχο Χατζηφωτίου, ή αλλιώς Ίακχο, που όποτε τον διάβαζα ή τον έβλεπα (στο τηλεοπτικό του πεντάλεπτο), μου έφτιαχνε την ημέρα!

Σε εποχές όπου κυριαρχούσε η «σοσιαλιστική» ρητορική, και η «σοσιαλιστική» μεταμόρφωση της κοινωνίας μας, και όπου όλοι σχεδόν οι νέοι φορούσαν στρατιωτικά τζάκετ, άκουγαν Σαββόπουλο και ροκ, και «πάλευαν» για το δίκιο του εργάτη, ο Ίακχος ήταν εκεί για να μας μιλήσει για τις παλιές χρυσές εποχές των δεξιώσεων στο παλάτι, για την χρυσή νεολαία της Μυκόνου, για τις χρυσές κυρίες της Αθήνας, για τις χρυσές Μαζεράτι, και γενικά για τον (χαμένο) χρυσό της Ελλάδας, που ίσως μόνο αυτός, και κάποιοι ελάχιστοι ομοϊδεάτες του έβλεπαν,  και θαύμαζαν.

Η πατάτα της επιτροπής που απονέμει τα Νόμπελ!

Δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε μια πιο λανθασμένη απόφαση από αυτήν της απονομής του βραβείου Νόμπελ για την ειρήνη, στην ΕΕ.

Μετά όμως θυμόμαστε τους διάφορους τρομοκράτες, δικτάτορες, και πανηλίθιους που το έχουν κερδίσει τα τελευταία 20 χρόνια, και προσαρμοζόμαστε στην πραγματικότητα.

Πρεμιέρα για το πετρέλαιο θέρμανσης

Πρώτη μέρα σήμερα για τη διάθεση πετρελαίου θέρμανσης στους καταναλωτές με ουκ ολίγα προβλήματα. Με πρώτο και κύριο... ότι δεν διατίθεται πετρέλαιο θέρμανσης!