Στα χρόνια του facebook

Κάποιος έγραψε ότι η πραγματική ζωή, δεν βρίσκεται στο facebook. Οι φίλοι , η οικογένεια , οι άντρες που θέλεις ή οι γυναίκες , βρίσκονται εκεί έξω ….. Τότε πως γίνεται να περνάμε τις περισσότερες ώρες της μέρας μας μπροστά από μια οθόνη , πάνω από ένα πληκτρολόγιο, μιλώντας και όχι μόνο; Πως γίνεται ότι μας συμβαίνει, να το γράφουμε στον τοίχο μας; Γιατί ανεβάζουμε φωτογραφίες μας, πολλές φορές και πιο προσωπικές, αν δεν θέλουμε να τις δούνε; Γιατί γράφουμε σχόλια σε προσωπικό τόνο, που περισσότερο θυμίζουν κουβέντα ή και συζήτηση με φίλο, παρά άποψη για κάποιο θέμα;

Ναι, πιστεύω στους ΕΛ!!!!!!

Η διάσπαση στους κόλπους των Ανεξάρτητων Ελλήνων έφερε και πάλι στην επιφάνεια βασικά ερωτήματα: Ποιος σκότωσε τον Τζον Κένεντι; Υπάρχουν εξωγήινοι; Μας ψεκάζουν; Ότι η δεξιά του παραλόγου απείλησε να κάνει κυβέρνηση με τον Τσίπρα είναι ένα σύμπτωμα των καιρών μας. Ο Πάνος Καμμένος, όμως, δεν έχει τελειώσει. Αλήθεια, ποιος φανταζότανε μέχρι πριν λίγα χρόνια τον Πάνο αρχηγό πολιτικού κόμματος; 

Προσέξτε! Αν δεν ήμασταν στην Ελλάδα της κρίσης και ακούγαμε για κάποιον Πάνο Καμμένο στη Ρωσία που έλεγε τα ίδια πράγματα με τον δικό μας Πάνο, θα είχαμε να λέγαμε.

Εδώ δεν λέμε, επειδή αυτός ο Πάνος είναι πράγματι δικός μας. Είναι ο Πάνος της διπλανής μας πόρτας. Η αλήθεια είναι ότι όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν Καμμένο. Οι περισσότεροι ντρεπόμαστε να το ομολογήσουμε.

Η "εξέγερση" των ... βολεμένων.

Πεντακόσιοι(!)  υπάλληλοι της Βουλής, στελέχη της ΔΑΚΕ αποχώρησαν σήμερα από τη συνδικαλιστική παράταξη διαμαρτυρόμενοι για τις περικοπές κατά 25% στους μισθούς τους.

Μάλιστα, οι υπάλληλοι προχώρησαν σε 3ωρη στάση εργασίας απειλώντας ότι θα μπλοκάρουν την κατάθεση του φορολογικού νομοσχεδίου.

 

Εντυπωσιακή η είδηση: Κατ’ αρχάς είχε η ΔΑΚΕ 500 στελέχη της μέσα στη Βουλή; Προφανώς οι υπόλοιποι 600-700 να φανταστούμε ότι είναι του υπόλοιπου πολιτικού φάσματος με πρώτο το ΠΑΣΟΚ.

Δούλευαν καλά, όπως φαίνεται τα κομματικά ρουσφέτια για τις χρυσοποίκιλτες θέσεις της Βουλής. Τα κόμματα διόριζαν στην υγεία των υπόλοιπων κορόιδων.

 

Και ψεκασμένοι και καψαλισμένοι.

Ο Πάνος ο Καμμένος έφυγε από τη Νέα Δημοκρατία με τον αέρα ενός σταρ. Υποτίθεται, αγανάκτησε και επαναστάτησε, στην πραγματικότητα όμως εκμεταλλεύτηκε τον καιροσκοπισμό του Αντώνη Σαμαρά το διάστημα κατά το οποίο ο Πρωθυπουργός βρισκόταν στην αντιπολίτευση. 

 

Ήταν εύκολο. Συνέχιζε την κριτική που, έξω απ' τον χορό, είχε αρχίσει η ΝΔ.

Λίγο Μνημόνιο, λίγη θάλασσα και στελέχη από τη βαθιά δεξαμενή της πατριωτικής Δεξιάς, δεν θέλει και πολύ στην αναμπουμπούλα να γίνει ένα κόμμα.

Για να μην μπλέξω…..

Η δημοκρατία, αρεσκόμαστε να λέμε, πως γεννήθηκε στην Ελλάδα.
Δημοκρατία όμως, πάνω απ’ όλα, είναι η συμμετοχή στα κοινά.
Για αυτό και ο Αριστοτέλης θεωρούσε την ιδιώτευση ως μάστιγα.
Για αυτό και η λέξη ιδιώτης εξελίχθηκε στην σημερινή idiot, που όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει.

 

Δυστυχώς όμως, η Ελλάδα είναι μια χώρα σήμερα, όπου οι περισσότεροι «ιδιωτεύουν».
Και δεν μιλάω για συμμετοχή ή μη στα πολιτικά πράγματα, στα κόμματα κλπ. αλλά για αποστασιοποίηση και απομάκρυνση από οτιδήποτε συνιστά κοινωνική συμμετοχή και δράση.
Και μάλιστα συνειδητά.

Ο ψεκασμός είναι δικαίωμα!

Αυτή η εκ των έσω κατάρρευση των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» έχει μεν την πλάκα της, αλλά δεν παύει να είναι και μια σημαντική πολιτική εξέλιξη, η οποία μπορεί να αλλάξει το όλο πολιτικό μας σκηνικό. Να σημειωθούν δηλαδή μετατοπίσεις ψηφοφόρων.

Από την αρχή, το εν λόγω κόμμα ήταν θνησιγενές.

Ένα κόμμα διαμαρτυρίας, αρχηγικό, στημένο συγκυριακά, που αντί οποιασδήποτε ιδεολογικής ταυτότητας ή πολιτικού στίγματος, αρέσκονταν στο να επαναλαμβάνει (σε κουραστικό βαθμό) το γελοίο σύνθημα τσιτάτο: «Είμαστε πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Έλληνες».

Λες και οι υπόλοιποι όλοι είναι λίγοι, δεσμευμένοι και …. Βάρβαροι!

Μουσική χαλάρωση...

Mazzy Star, και Fade into You....
Από τον Strange.

H αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Αυτά που διαδραματίζονται στους ΑΝΕΛ καμία έκπληξη δεν έχουν προκαλέσει σ’ αυτούς που καταλαβαίνουν. Ο στόχος για τον οποίο δημιουργήθηκε αυτό το κόμμα , δηλαδή η διάσπαση της Δεξιάς με στόχο να μην υπάρξει αυτοδυναμία και να πληγεί και η ΝΔ και ο ίδιος ο Α. Σ. , έγινε πραγματικότητα . Τα εγχώρια συμφέροντα που κυριαρχούν όλα αυτά τα χρόνια στον ελληνικό χώρο , θα πλήττονταν ιδιαιτέρως από μια αυτοδύναμη κυβέρνηση Σαμαρά και από την ελευθερία που θα είχε να κάνει μεταρρυθμίσεις τόσο επιτακτικές πλέον, αφού η χώρα στο χείλος του γκρεμού εξαρτά τη βιωσιμότητά της από τη ροή χρήματος των δανειστών της και κατά συνέπεια από τους όρους που αυτοί θέτουν.

 

Τι είναι δημοκρατία;

Με βάση τις πληροφορίες που έχουμε από την αρχαιότητα για το τι είναι δημοκρατία, για να θεωρήσουμε ένα σημερινό πολίτευμα ως δημοκρατία, θα πρέπει για το πολίτευμα αυτό να ισχύουν τα παρακάτω:

Α. ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ:

Το σώμα όλων των πολιτών με δικαίωμα ψήφου (το δικό μας εκλογικό σώμα δηλαδή), και μόνο αυτό το σώμα, αποφασίζει για το τι άλλα όργανα, σώματα και θεσμοί θα υπάρχουν στο πολίτευμα (πχ βουλή, ως νομο-παρασκευαστικό μόνο σώμα φυσικά και όχι νομοθετικό, υπουργεία ποια και πόσα, δικαστήρια ποια και πόσα, κλπ κλπ). Το σώμα όλων των πολιτών με δικαίωμα ψήφου, μπορεί να αλλάξει όποτε θέλει τις αποφάσεις του, δηλαδή τους θεσμούς της πολιτείας που θέσπισε με προηγούμενή του απόφαση.

 

Το σώμα όλων των πολιτών με δικαίωμα ψήφου είναι το μόνο σώμα που έχει δικαίωμα και εξουσία να ψηφίζει νόμους, δηλαδή να νομοθετεί. (Δηλαδή στην δημοκρατία νομοθέτης είναι ο απλός πολίτης και όχι ο επαγγελματίας βουλευτής των κοινοβουλευτικών καθεστώτων της ολιγαρχίας.)

[Σημείωση: Για να έχουμε σε ισχύ τα δύο παραπάνω ΔΕΝ σημαίνει πως αναγκαστικά πρέπει να μαζεύονται όλοι οι πολιτες σε μια πλατεία για γενική συνέλευση/εκκλησία του δήμου. Μπορεί οι αποφάσεις να παίρνονται με ηλεκτρονικό τρόπο μέσω ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων που στοιχίζουν ελάχιστα (πχ. ΑΤΜ στις τράπεζες, πχ ΚΙΝΟ στα προπατζήδικα, πχ Δίκτυο Περικλής κλπ κλπ). Πάντως σε όλες τις περιπτώσεις οι αποφάσεις αυτές πρέπει να ληφθούν με ΑΜΕΣΗ συμμετοχή του κάθε πολίτη και όχι με αντιπρόσωπο, πληρεξούσιο ή βουλευτή.]

Η Αλίκη στη χώρα της ξεφτίλας.

Ύστερα από τέσσερις περίπου δεκαετίες ανάπτυξης με δανεικά, μια παραίσθηση Ολυμπιακών, και με πολιτικές πρωτοβουλίες η οργάνωση και εκτέλεση των οποίων θύμιζε κωμωδία του βωβού κινηματογράφου, η χώρα γονάτισε.

 

Εκτός από τα κομματόσκυλα, στο γεμάτο πληγές σώμα της αφόδευσε η πιο ξεφτιλισμένη κοινωνική τάξη της νεοελλάδας: αυτή του τραχανοπλαγιάδικου λάιφσταιλ.