Είμαστε «λίγοι» τελικά.

Αυτές οι ιστορίες με τον Ρέμο πρόσφατα, και με τον Κιάμο χθες, εκτός από πιασάρικες, έχουν και κάποιο βάθος.

Εκ πρώτης όψεως αποτελούν απλά μια ακόμη φαιδρότητα μέσα στις πολλές που ζούμε εν μέσω ξεπεσμού της χώρας μας, η οποία τις δυο τελευταίες δεκαετίες συμπεριφέρεται ως Μαντάμ Σουσού, αρνούμενη να συνειδητοποιήσει ότι πατάει σε πήλινα πόδια (στα δανεικά κι αγύριστα δηλαδή).

Αν τις εξετάσουμε όμως πιο προσεκτικά, θα δούμε ότι είναι ένα προειδοποιητικό σήμα, ένα ηχηρό καμπανάκι, για την επερχόμενη ολική καταστροφή.

Και δεν αναφέρομαι τόσο στην οικονομική μας εξαθλίωση, αφού η Ελλάδα ανέκαθεν ήταν πάμφτωχη και άρα συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, αλλά στην ηθική και πολιτισμική μας κατάπτωση.

Ειδικά της νεολαίας. Του μέλλοντός μας δηλαδή.

Η οποία κατάπτωση αποδεικνύεται περίτρανα από εικόνες σαν αυτή στη Ψαρού, ή στη Καλλιθέα, ή σε όποιο σκυλάδικο κι αν στρέψουμε το βλέμμα μας…

Ούτε 200 κλώνοι του Σαμαρά δεν φτάνουν!

Όταν διαβάζεις για λουκέτο σε νυχτερινό μαγαζί στη Χαλκιδική, λόγω διαπιστωμένης φοροδιαφυγής μέσα σε μόνο μία νύχτα, και την επόμενη νύχτα ανοίγει κανονικότατα γιατί δε μπορεί η τοπική αστυνομία να βάλει τάξη... 

Όταν βλέπεις έναν λαϊκό βάρδο που ξεσηκώνει τα αλαλάζοντα πλήθη σε in στέκια της Μυκόνου που χλευάζουν, και με μαγκιά δηλώνουν ότι δε μπορεί να μας πειράξει κανείς.... 

Βρε καλώς τους δραχμολάγνους (και πάλι).

Εδώ και ένα χρόνο, ο Σαμαράς (σχεδόν μόνος) δίνει την μητέρα όλων των μαχών, προκειμένου να ορθοποδήσει η χώρα, και να παραμείνει στο ευρώ.

Μια μάχη εναντίον άπειρων εχθρών, τόσο μέσα όσο και έξω από την Ελλάδα, τόσο μέσα όσο και έξω από το κόμμα του.

Και αυτή η μάχη είναι σκληρή.

Με τις επί μέρους ήττες να είναι περισσότερες από τις νίκες.

Και με αποτέλεσμα πολλοί να είναι αυτοί που λυγίζουν, και που λιποψυχούν.

Οι λιποτάκτες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν.

Ο καθένας άλλωστε έχει τους δικούς του ιδιαίτερους λόγους για το αν θα επιλέξει να πολεμήσει, ή να παραδοθεί.

Ή ακόμη και να αλλάξει πλευρά..

Μόνο που η τελική έκβαση του συγκεκριμένου πολέμου δεν θα είναι απλά το άθροισμα των μικρών ηττών, αλλά θα εξαρτηθεί από διάφορους, άσχετους μεταξύ τους παράγοντες, με κυριότερο αυτόν της ψυχολογίας.

Του ηθικού.

Αυτή είναι η Ελλάδα μας;

Μετά το αντιμνημονιακό πάρτυ των πούρων και της σαμπάνιας στο Nammos της Μυκόνου, ήρθε η ώρα να μυηθούμε στα μυστήρια της Χαλκιδικής.

Μπήκε λουκέτο σε μπουζουκτσίδικο της κοσμικής περιοχής της Καλλιθέας για φορολογικές παραβάσεις και το κατάστημα λειτούργησε κανονικά.

Καμιά 500αριά άτομα απολάμβαναν Κιάμο, ούτε μία απόδειξη.

Για να σωθούν τα προσχήματα τέθηκε σε διαθεσιμότητα ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος της περιοχής αλλά οι ιδιοκτήτες δεν έχουν υποστεί τις συνέπειες του νόμου. Aντί γι αυτό σύμφωνα με το ρεπορτάζ, συνελήφθησαν οι περίφημοι «αυτοφωράκηδες», υπάλληλοι των 700 ευρώ που εκπροσωπούν το αφεντικό όταν σκουραίνουν τα πράγματα.

Το λίπος τελείωσε! Ότι πήραν πήραν…

Σενάρια επιστημονικής φαντασίας που διακινούν συγκεκριμένοι επιχειρηματικοί και εκδοτικοί κύκλοι προκειμένου να οδηγήσουν μια ώρα αρχύτερα στη διάλυση της κυβέρνησης ή μήπως εφιάλτης που έρχεται πολύ σύντομα;

Ο λόγος για το ενδεχόμενο νέων μέτρων, την υπογραφή ουσιαστικά ενός νέου μνημονίου τους επόμενους μήνες που θα περιλαμβάνει νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, απολύσεις κι άλλα οριζόντια μέτρα.

Το σενάριο προβλέπει ότι η Ελλάδα θα υποχρεωθεί από την τρόικα να προχωρήσει σε νέο σκληρό πακέτο μέτρων, είτε πριν είτε αμέσως μετά τη συμφωνία για νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους.

Διαθεσιμότητα…

Οι καταργήσεις 9.320 οργανικών θέσεων απ' όπου θα τεθούν σε διαθεσιμότητα ισάριθμοι υπάλληλοι τον Σεπτέμβριο περιλαμβάνονται στα σχέδια αναδιοργάνωσης των υπηρεσιών 16 υπουργείων που παραδόθηκαν στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης.

Η πλειοψηφία των εργαζομένων που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα με βάση τα σχέδια στελέχωσης των δομών που κατέθεσαν όλα τα υπουργεία, εκτός του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, είναι υπάλληλοι γενικών ή διοικητικών καθηκόντων που έχουν σχέση εργασίας αορίστου χρόνου αλλά και προσωπικό που έχει μεταφερθεί από την Ο.Α.

Η συντεχνία του… θανάτου.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει γίνει εκτενής συζήτηση για τα κλειστά επαγγέλματα, τις συντεχνίες και την καθυστέρηση που προκαλούν στην οικονομική λειτουργία.

Από τη συζήτηση, ενδεχομένως ελέω του μακάβριου χαρακτήρα του θέματος, έχει μείνει απ’ έξω ο θάνατος.

Από την αυγή του πολιτισμού, η ζωή μπορεί να είναι δύσκολη και ο θάνατος σκληρός, αλλά το ταξίδι προς τον άλλο κόσμο, όπως καθένας τον αντιλαμβάνεται, ήταν εξασφαλισμένο.

Το σώμα του νεκρού, σε καιρό ειρήνης, παραδιδόταν στα χέρια της οικογένειάς του, για να το μεταχειριστεί κατά τα έθιμα και τις επιθυμίες του μακαρίτη.

Η γενιά μου σε κατάθλιψη…

Η γενιά μου, ανάμεσα στα 40 και τα πενήντα είναι μια τυχερή άτυχη γενιά.

Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στα ‘70ς, έχοντας στον περίγυρο τα τελευταία σημάδια μιας Ελλάδας που άφηνε πίσω τη φτώχια και τη στέρηση.

Όλοι μας λίγο ως πολύ θυμόμαστε τα σημάδια εκείνης της μεταβατικής εποχής.

Τις λίγες χαρές, που εκτιμούσαμε δεόντως, τη ζωή στο χρώμα της σέπιας, την προσμονή για το νέο.

Το νέο ήρθε με την είσοδο στην ΕΟΚ, τη θυμάμαι τη μέρα της υπογραφής στο Ζάππειο.

Καθόμασταν με τον πατέρα μου και το βλέπαμε στις ειδήσεις.

Ο Καραμανλής έλαμπε από περηφάνια.

Να δεις θα αλλάξουν όλα, μου έλεγε ο πατέρας μου, εκφράζοντας την ελπίδα ενός ολόκληρου στερημένου λαού.

Δεν παιζόμαστε με τίποτα τελικά….

Μερικές σημερινές ειδήσεις δίνουν το στίγμα της κατάντιας της χώρας μας, ή μάλλον το γιατί έφτασε σ’ αυτή τη κατάντια.

Και μάλιστα, ειδήσεις που αφορούν σε περιστατικά που συμβαίνουν  εν μέσω κρίσης, εν μέσω γενικού σφίξιμου των λουριών, και εν μέσω γενικής καχυποψίας απ’ όλες τις πλευρές.

Ειδήσεις που επιβεβαιώνουν το ότι είμαστε απλά μια μπανανία, που όμως δεν παράγει ούτε καν μπανάνες.

Το μόνο που παράγουμε είναι μαγκιά, και απατεωνιά.

Σε όλα σχεδόν τα επίπεδα.

Ο σύντροφος Καραγιάννης!

«...Και μη ξεχνάτε... αυτόν τον Αύγουστο συλλέγουμε πέτρες, ρόπαλα, καδρόνια, τούβλα, μάρμαρα, σίδερα, σχοινιά, αναπτήρες, τα οποία θα χρησιμοποιήσουμε τον Σεπτέμβριο για να καταστείλουμε την κρατική βία...».

Νομίζω, πως ο... σύντροφος Ανδρέας Καραγιάννης, έχει ένα πρόβλημα.

Και αυτό δεν είναι εκείνο που του καταλογίζουν κάποιοι δήθεν υπερευαίσθητοι (από ανοησία ή σκοπιμότητα) συντηρητικοί που έσπευσαν να ζητήσουν παρέμβαση εισαγγελέα και να πουν ότι είναι ακραίος και όσα λέει εντάσσονται σε σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για αποσταθεροποίηση της χώρας!

Το πρόβλημα, δεν είναι ούτε εκείνο που του καταλογίζουν από άλλες "καθώς πρέπει" πλευρές που βλέπουν πως με αυτά κι αυτά, ευτελίζεται η αριστερά η οποία δεν έχει σχέση με  πράξεις βίας.

Το πρόβλημα είναι πως ο Καραγιάννης ζει αλλού.

Και εκεί που ζει, φαίνεται πως υπάρχουν άλλες συνθήκες, άλλες σταθερές, άλλα δεδομένα.

Για παράδειγμα, στον κόσμο του Καραγιάννη, η αντίδραση στην κρατική βία, ταιριάζει με τον Σεπτέμβρη, δεν ξέρω γιατί.

Η μελαγχολία εκείνου του μήνα;

Τα πρωτοβρόχια;