Η γενιά του Αλέξη είναι επιτέλους έτοιμη να μας κυβερνήσει!

Στη δεκαετία του 1970, η δευτεροβάθμια εκπαίδευση ήταν ακόμη αρκετά αυστηρή, η πειθαρχία σχετικά αυστηρή, και οι καλοί βαθμοί δίνονταν με το σταγονόμετρο.

Χαρακτηριστικά, όταν εγώ τελείωσα το λύκειο το 1978, το απολυτήριό μου έγραφε 13, και 3/13!

Ο απουσιολόγος της τάξης, που ήταν σπασίκλας και κοράκι (σήμερα θα τον χαρακτηρίζαμε ultra geek), κατάφερε να πάρει 16!!!!

Παρόλα αυτά, κατάφερα να τελειώσω  πανεπιστήμιο, και να αποκτήσω και μεταπτυχιακό (ο σπασίκλας μπήκε στη Θεολογική, και αν δεν κάνω λάθος κατέληξε παπάς).

Από κάποια φάση και μετά, εικάζω επί Πασόκ , διότι δεν ήμουν εδώ για να το σιγουρέψω, η όποια πειθαρχία λασκάρισε, και το επίπεδο της μάθησης στα γυμνάσια και στα λύκεια έπεσε κατακόρυφα.

Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με ότι συνέβη και στην υπόλοιπη κοινωνία.

Στα πλαίσια της «πλέριας δημοκρατίας», επήλθε η «πλέρια ισοπέδωση».

Των πάντων…

Φιλελεύθερος σοσιαλισμός.

Ένα από τα λίγα καλά της κρίσης είναι η αναζήτηση.

Έπειτα από πολλά χρόνια, θα λέγαμε, «ιδεολογικής μακαριότητας» οι πολίτες αναζητούν σε μεγαλύτερο βάθος τα αίτια της τωρινής τους κατάστασης.

Οι περισσότεροι νιώθουν ότι εύκολοι αφορισμοί, «δεν υπάρχει κράτος...», «για όλα φταίνε οι πολιτικοί...», «εμπρός της γης οι κολασμένοι...» κ.ά. δεν μπορούν να εξηγήσουν αυτό που ζούμε.

Ότι η πραγματικότητα μπορεί να περιλαμβάνει τα παραπάνω, αλλά δεν είναι επαρκής απάντηση.

Αντιθέτως, η πολιτική είναι πιο σύνθετη από όσα φωνασκούν οι παντός χρώματος λαϊκιστές.

Αυτή η μεταστροφή εμφανίζεται ανάγλυφα και στη βιβλιοπαραγωγή.

Στα ράφια των βιβλιοπωλείων εμφανίζονται πλέον και βιβλία που παλαιά θα τα ονόμαζαν «νεοφιλελεύθερα» ή στην καλύτερη περίπτωση «ρεφορμιστικά».

Στη χορεία των τελευταίων ανήκει και το πόνημα του Κάρλο Ροσέλι «Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός» που επανεκδόθηκε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις (πρωτοκυκλοφόρησε 2005 από τις εκδόσεις Κούριερ).

Πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας (μύθοι και πραγματικότητες).

Όταν η πτωχή πλην τίμια (κατά βάθος) και πάντως σίγουρα εξωτική χώρα μας εισήλθε στον αστερισμό της πτώχευσης, και συνακόλουθα του μνημονίου (που σε τελική ανάλυση δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τρόπος διαχείρισης της πτώχευσης, άλλο το ζήτημα αν είναι και πόσο ορθός) το 2010, έγινε πολύ σύντομα φανερό ότι ένα από τα πρώτα θύματα αυτής της νέας κατάστασης θα ήταν οι ουκ ολίγοι και φρέσκοι ακόμα δανειολήπτες στεγαστικών δανείων που μεγάλο μέρος εξ’ αυτών δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του με ότι αυτό συνεπάγεται: Κατασχέσεις, πλειστηριασμούς, κλπ.

Με δυο λόγια,  να χάσουν αυτοί οι άνθρωποι το σπίτι τους, που συχνά ήταν η πρώτη και μοναδική κατοικία τους.

Εδώ αξίζει να γίνει μια παρένθεση: Τα στεγαστικά δάνεια είχαν πάρει την ανιούσα ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 90, ενώ με την εισαγωγή του ευρώ το 2003 (ουσιαστικά απ’ το 2001 με κλειδωμένη την ισοτιμία της δραχμής) και τα εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια που προσφέρονταν στο κοινό, αυτά έφτασαν σε πρωτοφανή για την Ελλάδα επίπεδα.

Ο οποιοσδήποτε σχεδόν μπορούσε να πάρει ένα στεγαστικό δάνειο, συχνότατα στο 100% της αξίας του σπιτιού που αγόραζε, έχοντας έστω και οριακά τη δυνατότητα να καλύπτει το ποσό της δόσης.

Οι τράπεζες ήταν πρόθυμες να αναλάβουν αυτό το ρίσκο καθώς με την τεράστια ζήτηση που προκαλούσε η χορήγηση αφειδώς τέτοιων δανείων, οι τιμές ανέβαιναν συνεχώς.

Πράγματι, σε 10 χρόνια, απ’ το 1998 μέχρι και το 2008 οι τιμές των σπιτιών, νεόδμητων αλλά και παλιών, μεσοσταθμικά υπερδιπλασιάστηκαν.

Το δράμα του Μητσοτακέικου…

Συγκλονισμένος και γεμάτος δέος που συναγωνίζεται με το σοκ, παρακολουθώ το δράμα της οικογένειας των Μητσοτάκηδων.

Ένα δράμα το οποίο εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια και δίπλα στα αυτιά του αδηφάγου κοινού, που ζητά αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα και μακαρόνια με κιμά και μασάζ στα πόδια και διάφορα άλλα τα οποία πολύ αναλυτικά περιγράφει στα τραγούδια του ο Σάκης ο Ρουβάς.

Επειδή καταλαβαίνω πως πολλοί έχουν συνδέσει τη συγκεκριμένη οικογένεια με την κωμωδία και κάπως τους ξενίζει ο όρος «δράμα» να εξηγήσω τι εννοώ…

Η μούφα, της μούφας, ω μούφα…

Είδα ένα λινκ χθες βράδυ στο facebook και τρόμαξα: «ΑΓΡΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ 17ΧΡΟΝΗΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!!!!ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΣΕΙΧ ΣΟΥ ΣΦΑΓΜΕΝΗ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!!!ΕΛΕΙΠΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΗΣ!!!». Πάτησα το σύνδεσμο και διάβασα:

«Γράφει η Μαρία Τουφεξή
Το γεγονός συγκλόνισε την περιοχή του Κορδελιού στην Θεσσαλονίκη!!! Η 17χρονη πριν μία εβδομάδα καθόταν σε πάρκο της περιοχής κοντά στο σπίτι της μαζί με φίλες της. Ξαφνικά σταμάτησε ένα αμάξι,κατέβηκαν δυο άνδρες,άρπαξαν την 17χρονη την έσπρωξαν μέσα στο αμάξι κι εξαφανίστηκαν με μεγάλη ταχύτητα! Ειδοποιήθηκε αμέσως η αστυνομία που ξεκίνησε έρευνες προς ανεύρεση της έφηβης,αλλά δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα! Μετά από μια εβδομάδα βρέθηκε το άτυχο κορίτσι στο  δάσος  του Σέιχ Σού  νεκρό! Η 17χρονη δολοφονήθηκε με φρικτό τρόπο και από το νεκρό κορμάκι της έλειπαν όλα τα όργανα! Δεν υπήρχαν ούτε τα μάτια,ούτε τα νεφρά ούτε η καρδιά της τίποτα! Την έσφαξαν κυριολεκτικά! Για μια ακόμη φορά,ένα ακόμη έγκλημα από τους  αδίστακτους εμπόρους ανθρώπινων οργάνων! Χάθηκε ακόμη μια ανθρώπινη ζωή!Φυσικά το θέμα δεν το βγάζουν τα ΜΜΕ!!! ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ;;;; Κι εμείς κοιμόμαστε δυστυχώς!Πιστεύουμε ότι μόνο στους άλλους μπορεί να συμβεί!Ποτέ σε εμάς!
Εύχομαι ποτέ να μην νοιώσει μάνα ή πατέρας τον σπαραγμό και τον πόνο των δυστυχισμένων γονιών της 17χρονης! Ποτέ!!!»

Πάνω στα συντρίμμια της Ελλάδας θα τραγουδάει ο Πάνος Κιάμος!

Ξεπεράστηκαν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η χώρα μας τα τελευταία χρόνια και επιστρέψαμε στο ευτυχισμένο και ανέμελο 2008, αφού το πρώτο θέμα της ειδησεογραφίας είναι το λουκέτο που μπήκε -και μετά βγήκε- σε νυχτερινό κέντρο της Χαλκιδικής που τραγουδούσε ο Πάνος Κιάμος.

Οι ιδιοκτήτες του νυχτερινού κέντρου το άνοιξαν, αν και το ΣΔΟΕ το είχε σφραγίσει επειδή διαπίστωσε πλήθος παραβάσεων.

Οι αστυνομικοί συνέλαβαν δυο άτομα και το κέντρο λειτούργησε κανονικά.

Βέβαια, τα πράγματα θα ήταν απλά, αν η Αστυνομία έκανε προσαγωγή στον τραγουδιστή.

Το κέντρο θα έκλεινε.

Αλλά μπορεί οι αστυνομικοί να φοβήθηκαν πως οι σκυλάδες θαμώνες θα ξεκινούσαν την επανάσταση.

Είμαστε «λίγοι» τελικά.

Αυτές οι ιστορίες με τον Ρέμο πρόσφατα, και με τον Κιάμο χθες, εκτός από πιασάρικες, έχουν και κάποιο βάθος.

Εκ πρώτης όψεως αποτελούν απλά μια ακόμη φαιδρότητα μέσα στις πολλές που ζούμε εν μέσω ξεπεσμού της χώρας μας, η οποία τις δυο τελευταίες δεκαετίες συμπεριφέρεται ως Μαντάμ Σουσού, αρνούμενη να συνειδητοποιήσει ότι πατάει σε πήλινα πόδια (στα δανεικά κι αγύριστα δηλαδή).

Αν τις εξετάσουμε όμως πιο προσεκτικά, θα δούμε ότι είναι ένα προειδοποιητικό σήμα, ένα ηχηρό καμπανάκι, για την επερχόμενη ολική καταστροφή.

Και δεν αναφέρομαι τόσο στην οικονομική μας εξαθλίωση, αφού η Ελλάδα ανέκαθεν ήταν πάμφτωχη και άρα συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, αλλά στην ηθική και πολιτισμική μας κατάπτωση.

Ειδικά της νεολαίας. Του μέλλοντός μας δηλαδή.

Η οποία κατάπτωση αποδεικνύεται περίτρανα από εικόνες σαν αυτή στη Ψαρού, ή στη Καλλιθέα, ή σε όποιο σκυλάδικο κι αν στρέψουμε το βλέμμα μας…

Ούτε 200 κλώνοι του Σαμαρά δεν φτάνουν!

Όταν διαβάζεις για λουκέτο σε νυχτερινό μαγαζί στη Χαλκιδική, λόγω διαπιστωμένης φοροδιαφυγής μέσα σε μόνο μία νύχτα, και την επόμενη νύχτα ανοίγει κανονικότατα γιατί δε μπορεί η τοπική αστυνομία να βάλει τάξη... 

Όταν βλέπεις έναν λαϊκό βάρδο που ξεσηκώνει τα αλαλάζοντα πλήθη σε in στέκια της Μυκόνου που χλευάζουν, και με μαγκιά δηλώνουν ότι δε μπορεί να μας πειράξει κανείς.... 

Βρε καλώς τους δραχμολάγνους (και πάλι).

Εδώ και ένα χρόνο, ο Σαμαράς (σχεδόν μόνος) δίνει την μητέρα όλων των μαχών, προκειμένου να ορθοποδήσει η χώρα, και να παραμείνει στο ευρώ.

Μια μάχη εναντίον άπειρων εχθρών, τόσο μέσα όσο και έξω από την Ελλάδα, τόσο μέσα όσο και έξω από το κόμμα του.

Και αυτή η μάχη είναι σκληρή.

Με τις επί μέρους ήττες να είναι περισσότερες από τις νίκες.

Και με αποτέλεσμα πολλοί να είναι αυτοί που λυγίζουν, και που λιποψυχούν.

Οι λιποτάκτες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν.

Ο καθένας άλλωστε έχει τους δικούς του ιδιαίτερους λόγους για το αν θα επιλέξει να πολεμήσει, ή να παραδοθεί.

Ή ακόμη και να αλλάξει πλευρά..

Μόνο που η τελική έκβαση του συγκεκριμένου πολέμου δεν θα είναι απλά το άθροισμα των μικρών ηττών, αλλά θα εξαρτηθεί από διάφορους, άσχετους μεταξύ τους παράγοντες, με κυριότερο αυτόν της ψυχολογίας.

Του ηθικού.

Αυτή είναι η Ελλάδα μας;

Μετά το αντιμνημονιακό πάρτυ των πούρων και της σαμπάνιας στο Nammos της Μυκόνου, ήρθε η ώρα να μυηθούμε στα μυστήρια της Χαλκιδικής.

Μπήκε λουκέτο σε μπουζουκτσίδικο της κοσμικής περιοχής της Καλλιθέας για φορολογικές παραβάσεις και το κατάστημα λειτούργησε κανονικά.

Καμιά 500αριά άτομα απολάμβαναν Κιάμο, ούτε μία απόδειξη.

Για να σωθούν τα προσχήματα τέθηκε σε διαθεσιμότητα ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος της περιοχής αλλά οι ιδιοκτήτες δεν έχουν υποστεί τις συνέπειες του νόμου. Aντί γι αυτό σύμφωνα με το ρεπορτάζ, συνελήφθησαν οι περίφημοι «αυτοφωράκηδες», υπάλληλοι των 700 ευρώ που εκπροσωπούν το αφεντικό όταν σκουραίνουν τα πράγματα.