Αρνάκια…

Αν και με το που αφέθησαν (προσωρινά) ελεύθεροι οι τρεις υπόδικοι βουλευτές της Χ.Α. άρχισαν τα γνωστά τους, βρίζοντας και κινούμενοι απειλητικά εναντίον δημοσιογράφων και τεχνικών των ΜΜΕ, κάτι για το οποίο θα έπρεπε να συλληφθούν επ’ αυτοφώρω, εν τούτοις όπως μαθαίνω το πάθημα τους έγινε μάθημα…

Άσχετα από τους λεονταρισμούς τους λοιπόν, οι πληροφορίες που έχω τους θέλουν να τρέμουν το ενδεχόμενο νέας παρακολούθησης των κινητών τους, για αυτό και αποφάσισαν να βάλουν μυαλό, και να χαλαρώσουν.

Τουλάχιστον όσον αφορά στις μεταξύ τους τηλεφωνικές συνδιαλλέξεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τελευταία διαρροή μιας σημερινής τηλεφωνικής συνομιλίας, που καταγράφηκε από τον σούπερ κοριό της ΕΥΠ, μεταξύ δυο σκληροπυρηνικών χρυσαυγιτών…

Προφυλάκιση, προσωρινή κράτηση, και ενοχή.

Επειδή από το πρωί  οπότε και αφέθηκαν ελεύθεροι οι τρεις κατηγορούμενοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, ακούγονται ασυναρτησίες μεγέθους... όλμου, και δυστυχώς από ανθρώπους των ΜΜΕ, ας ξεκινήσουμε από την αρχή:

Τί σημαίνει προφυλάκιση,  ή πιό σωστά προσωρινή κράτηση:
Προφυλακίζεται ένας κατηγορούμενος όταν: 
δεν έχει γνωστή διαμονή στη χώρα ή έχει κάνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για να διευκολύνει τη φυγή του ή κατά το παρελθόν υπήρξε φυγόδικος ή κρίθηκε ένοχος για απόδραση κρατουμένου ή παραβίαση περιορισμών διαμονής ή είναι πολύ πιθανό, κατά αιτιολογημένη κρίση, αν αφεθεί ελεύθερος, να διαπράξει και άλλα εγκλήματα, όπως προκύπτει από ειδικά μνημονευόμενα περιστατικά της προηγούμενης ζωής του ή από τα συγκεκριμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης για την οποία κατηγορείται…

Χαρές και πανηγύρια…

Από την ώρα που ανακοινώθηκε η απελευθέρωση των τριών βουλευτών της Χρυσής Αυγής, τα συναισθήματα είναι ανάμικτα.

Άλλοι χάρηκαν και άλλοι έβαλαν πλερέζες.

Όχι βέβαια τα δικά μου, αφού ομολογώ πως στενοχωρήθηκα σφόδρα, αλλά κάποιων που μέσα στο μένος τους εναντίον του Σαμαρά χάρηκαν ιδιαίτερα.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στους χρυσαυγίτες, που με το δίκιο τους πανηγυρίζουν, αλλά και στους δήθεν αριστερούς του Σύριζα και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων… που επιβεβαιώνουν το θέλει η π…..α να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει!

Για αυτό και είναι μέσα στη τρελή χαρά!

Μάλιστα, όπως με πληροφορούν κάποιοι κακεντρεχείς, στη Κουμουνδούρου δεν προλαβαίνουν να ανοίγουν σαμπάνιες από το πρωί…

Κερνάει ο Σκουρλέτης!

Ντροπή τους!

Κατηγορείσαι για σύσταση εγκληματικής συμμορίας και συμμετοχή σε αυτήν -και όντως συμμετέχεις σε αυτήν, είσαι και βουλευτής της, δεν χρειάζεται να αποδειχτεί αυτό!- αλλά αφήνεσαι προσωρινά ελεύθερος.

Η "εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη" μόλις κλονίστηκε ανεπανόρθωτα, δεν θα μείνω όμως μόνο εκεί.

Κόμματα και εγκληματικές οργανώσεις.

Καθένας μπορεί να έχει οποιαδήποτε άποψη για τη Χρυσή Αυγή.

Μπορεί, λογικά, να τη θεωρεί εγκληματική, αλλά από νομική άποψη το ναζιστικό αυτό μόρφωμα δεν είναι «εγκληματική οργάνωση».

Είναι κόμμα που έχει τα προνόμια και τις υποχρεώσεις των υπολοίπων του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Το γεγονός όμως ότι είναι κόμμα δεν σημαίνει ότι στις τάξεις του δεν υπάρχουν εγκληματίες.

Ούτε ότι αυτοί οι πιθανώς εγκληματίες δεν έχουν στήσει εγκληματική οργάνωση.

Αυτό μπορεί να συμβεί και στα καλύτερα κόμματα, πόσω μάλλον σε ναζιστικά μορφώματα που αποθεώνουν την παράνομη βία.

Ανισόρροποι;

Οι απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες μεταξύ χρυσαυγιτών φαίνεται να ρίχνουν περισσότερο φως στην υπόθεση των δήθεν «αγανακτισμένων πολιτών» που έριχναν πέτρες σε διαδηλωτές στο Κερατσίνι, την επόμενη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.

Όπως αποκαλύπτει το ΒΗΜΑ, σε παλαιότερο, πλούσιο μαγνητοφωνημένο υλικό, εντοπίζονται ακόμα και σχέσεις μεταξύ χρυσαυγιτών και αστυνομικών προκειμένου τα μέλη του ακροδεξιού μορφώματος να αφήνονται ανενόχλητοι να πετούν πέτρες πίσω από τις τάξεις των ΜΑΤ.

Τι έγιναν τα ολοήμερα;

Γολγοθάς είναι για χιλιάδες οικογένειες η καθημερινότητα καθώς τα ολοήμερα σχολεία λόγω έλλειψης και κινητικότητας εκπαιδευτικών δεν έχουν αρχίσει να λειτουργούν. 

Αν και η σχολική χρονιά άρχισε πριν από δύο εβδομάδες λίγα είναι τα ολοήμερα σχολεία που λειτουργούν, ενώ τα περισσότερα δεν διαθέτουν εκπαιδευτικούς.

Οι εργαζόμενοι γονείς βρίσκονται μπροστά σε αδιέξοδο και επιστρατεύουν γιαγιάδες, γείτονες και νταντάδες, εάν μπορούν να καλύψουν φυσικά το κόστος.

Ο Σύριζα, και οι πεπονόφλουδες…

«Δεν άφησαν πεπονόφλουδα που τους πετούσε η ντόπια ή η ξένη αντίδραση που να μην την πατήσουν. Αν ήθελε κάποιος να γράψει για τις αστοχίες της ηγεσίας του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, δεν θα χρειαζόταν τόμους χειρογράφων με σοβαρές αναλύσεις. Θα του αρκούσαν μερικά χειρόγραφα για να γράψει ένα μικρό χιουμοριστικό βιβλίο με τίτλο «Ο δρόμος με τις πεπονόφλουδες».

Δυστυχώς, οι γκάφες των ομοφρόνων μου κατέστρεψαν ένα πανίσχυρο προοδευτικό κίνημα και μας πήγαν πολλές δεκαετίες πίσω» (Ηλίας Ηλιού, 1981).

Μετά το μνημόνιο, συνέβησαν πολλά μέχρι τότε αδιανόητα και ανάμεσά τους η εντυπωσιακή ενίσχυση της δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ που αναδείχθηκε τελικά αξιωματική αντιπολίτευση με δυναμική πολιτικής κυριαρχίας.

Ένα αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα έγινε ο άλλος πόλος, απέναντι στη Δεξιά, εκτοπίζοντας το ΠΑΣΟΚ που έπεσε στα τάρταρα και από τότε δεν κατάφερε να σηκωθεί βουλιάζοντας στην ανυποληψία και στις αμαρτίες του παρελθόντος του.

Κλαυσίγελος…

Ένα είναι σίγουρο: Ότι στην Ελλάδα ποτέ δεν πλήττεις.

Είμαστε χώρα χαβαλέ στα πάντα  όλα μας.

Μουσικά έχουμε τους Λεπάδες και τους Βέρτηδες, κινηματογραφικά γαλουχηθήκαμε με Ψάλτη και Γαρδέλη,  τηλεοπτικά με ερωτοδικεία και χρυσά κουφέτα, ενώ δημοσιογραφικά έχουμε αναγάγει σε μέγιστο opinion maker τον Τράγκα!

Α, να μη το ξεχάσω: Λογοτεχνικά έχουμε τον Ιούδα που… Φιλούσε Υπέροχα!

Ακόμη και σε επίπεδο πολιτικής, που όσο να’ ναι θα έπρεπε να είμαστε πιο σοβαροί, εκπροσωπούμαστε κυρίως από καραγκιόζηδες.

Ή έστω από σοβαροφανείς… παλιάτσους (θυμήθηκα τώρα τον Βύρωνα, και τον αγώνα που κάνει για τις άγαμες θυγατέρες).

Αλλά επειδή η σοβαροφάνεια (κατά τον Όσκαρ Γουάιλντ) είναι το τελευταίο καταφύγιο όσων δεν έχουν φαντασία, όλοι  οι υπόλοιποι του δίνουμε να καταλάβει…

Αφού από φαντασία να φάνε κι οι κότες!

Ελλάδα: Μια χώρα που δεν θα μεγαλώσει ποτέ…

Η σύλληψη των μελών της Χρυσής Αυγής, όσο αναγκαία, ηρωική για την κυβέρνηση και σημαντική για το μέλλον της δημοκρατίας μας αν ήταν, απέδειξε ότι η ψυχοσύνθεση της ελληνικής κοινωνίας είναι αντίστοιχη ενός παιδιού.

Και αυτό αφορά το σύνολό της, από τον τελευταίο Έλληνα πολίτη μέχρι τον πρωθυπουργό της χώρας.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η 32η υπόθεση μιας δικογραφίας εναντίον μιας εγκληματικής οργάνωσης.

Παρά ταύτα, έπρεπε να συμβεί αυτό το τραγικό γεγονός για να κινηθούν επιτέλους τα όργανα της αστυνομίας και να επιβληθεί ο νόμος.

Σαν παιδί, που ενώ γνωρίζει τις συνέπειες ενός επικίνδυνου παιχνιδιού αρνείται να το παρατήσει, παρά μόνο όταν τις βιώσει το ίδιο και τρέξει ματωμένο για τη βοήθεια της μαμάς του.