Στην Βενεζουέλα αυτών των ημερών η αιχμή του
δόρατος των διαδηλώσεων κατά του καθεστώτος είναι οι φοιτητές που όπως πάντα σε
κάθε εξέγερση,σε κάθε επανάσταση σε κάθε φωνή που αντιστέκεται σε όλο τον κόσμο
ενάντια στον απολυταρχισμό, σαν τους τρελούς του χωριού, με άγνοια κινδύνου ή
με πολλά κιλά κουράγια, πρωτοστατούν και δίνουν το σύνθημα για εκκίνηση του
αγώνα.
Στην Ελλάδα τους γνωρίσαμε σαν φοιτητές του
Πολυτεχνείου.
Στην Βενεζουέλα είναι οι φοιτητές στο San
Cristóbal Táchira, στο Maracay, στο Caracas και σε πολλές ακόμα πόλεις,
κωμοπόλεις και χωριά.
Τι γίνεται όμως με τον υπόλοιπο κόσμο;
Πώς βιώνουν όλη αυτήν την κατάσταση άνθρωποι
μεγαλύτερης ηλικίας με οικογένειες που θεωρητικά τουλάχιστον έχουν περισσότερα
να χάσουν από τους "τρελούς του χωριού;
