Ολίγη απλή εκλογική αριθμητική…

Δεν θα πάψω ποτέ να εκπλήσσομαι με την ευκολία που οι άνθρωποι, ακόμα και κατά τα άλλα αποδεδειγμένα νοήμονες και με επαρκή κριτική ικανότητα, αναπαράγουν αβασάνιστα ότι ακούνε γύρω τους.

Και από την απροθυμία τους να τα επαληθεύσουν στοιχειωδώς πριν τα υιοθετήσουν.

Κι όταν ακόμα είναι σχετικά απλά.

Κάποιος λοιπόν πρέπει να το κάνει για λογαριασμό τους.

Και να τους ενημερώσει αναλόγως.

Και τότε, συμβαίνει κάτι ακόμα πιο εκπληκτικό και ανεξήγητο για μένα.

Συχνά, οι άνθρωποι επιλέγουν να εξακολουθήσουν να πιστεύουν αυτό που μόλις απέδειξες με απλά και κατανοητά βήματα μπρος στα μάτια τους.

Μήπως η ανοησία είναι όντως ανίκητη;

Μήπως πάλι πολλοί επιλέγουν για κάποιους βαθύτερους ψυχολογικούς λόγους να θεωρηθούν εξόφθαλμα παράλογοι παρά να σου δώσουν την «ικανοποίηση» ότι τους «άνοιξες τα μάτια»;

Ποιος ξέρει...

Οι δυο διαφορετικές Ελλάδες των… ανασκαφών.

Βαυκαλιζόμαστε εμείς οι νεοέλληνες να πιστεύουμε ότι αποτελούμε συνέχεια των σπουδαίων αρχαίων ημών προγόνων, και ότι μοιραζόμαστε το ίδιο DNA, κλπ.

Ξεχνώντας ότι από την εποχή του Περικλή ως σήμερα μεσολάβησαν κάμποσοι αιώνες απόλυτης ανυποληψίας μας, όπου ως γνήσιοι τσοπάνηδες και κατσικοκλέφτες απλά κυνηγιόμασταν στα βουνά, και εν πάση περιπτώσει   δεν έχουμε τίποτα να παρουσιάσουμε ως πολιτισμό, πέρα από το αρχαίο μας κλέος.

Και έτσι σήμερα έχουμε δύο Ελλάδες.

Που κατά σύμπτωση, αμφότερες έχουν σχέση με … ανασκαφές.

Οι τεμπέληδες στο απυρόβλητο…

Φαίνεται ότι το πολιτικό μας σύστημα από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά έχει πειστεί ότι η «καλλιέργεια» αργόμισθων και τεμπέληδων παράγει ψήφους με το τσουβάλι.

Είναι πραγματικά απίστευτη η καθολική και άνευ όρων ασυλία που απολαμβάνουν οι κηφήνες στη χώρα μας – πάλαι ποτέ λίκνο της δημοκρατίας.

Με φυσικό επακόλουθο να πολλαπλασιάζονται σαν τα μανιτάρια.

 Οι αναρίθμητοι τεμπέληδες όμως κάνουν ύπουλα και αθόρυβα, πολλαπλό κακό. Κοστίζουν απίστευτα κονδύλια που αν επενδύονταν με παραγωγικό τρόπο θα έκαναν τη χώρα μας εξαιρετικά ανταγωνιστική και θα την έβγαζαν με μιας από την κρίση.

Ο αρχαιολόγος είναι ο σεισμολόγος του μέλλοντος…

Το μυστικό του τύμβου της Αμφίπολης το ξέρουν μόνο ταξιτζήδες, οι οποίοι προσπαθούν να το μοιραστούν με τους πελάτες τους αλλά κανένας δεν τους ακούει. Μέχρι λοιπόν να δώσει κάποιος βάση στο «Εγώ θα σου πω ποιος είναι θαμμένος στον τάφο», ας βολευτούμε με τις ανακοινώσεις των αρχαιολόγων που αποδεικνύουν ένα πράγμα: ο αρχαιολόγος είναι ο σεισμολόγος του μέλλοντος.

Χρόνια είχαμε συνηθίσει την ιστορία του ΒΑΝ, του συστήματος πρόβλεψης των σεισμών, όπου η μία ομάδα σεισμολόγων έλεγε ότι μπορεί να τους προβλέψει και η άλλη ότι δεν χάνει σεισμό, αφού όμως πρώτα έχει συμβεί.

Στη συνείδηση του Ελληνα οι σεισμολόγοι είχαν περάσει ως παθιασμένες προσωπικότητες που για μισό Ρίχτερ ήταν ικανές να σφαχτούν.

Μέχρι που ο Ελληνας έμαθε τους αρχαιολόγους...

Πιο «ψώνιο»… πεθαίνεις!

Υπάρχουν κάποιοι που μπαίνουν κάτω από το μαχαίρι του πλαστικού χειρούργου για να διορθώσουν κάποιες γενετικές ανωμαλίες, ή για να γίνουν πιο ελκυστικοί, ή και για να μοιάσουν σε κάποιο ίνδαλμά τους.

Υπάρχουν όμως και τα απλά «ψώνια».

Όπως η ζαβή 21χρονη μασέζ Jasmine Tridevil από τη Φλόριντα της Αμερικής, που έκανε κάτι απίστευτο…

Περί ηθικής και ... τριχών!

Η ηθική είναι κάτι το πολύ σχετικό.

Αυτό που είναι ανήθικο σήμερα, μπορεί να είναι ηθικό σε 50 χρόνια, ή το αντίθετο.

Εκτός από το χρόνο, παίζει ρόλο και η γεωγραφία, αφού στην Μ. Ανατολή π.χ. είναι ηθική η πολυγαμία σήμερα, αλλά στη χριστιανική Δύση όχι.

Και πάει λέγοντας.

Και ποτέ η ηθική δεν γίνεται περισσότερο λάστιχο απ’ ότι σε εποχές μεγάλης κρίσης.

Πόλεμοι, πείνες, οικονομικές καταστροφές, κλπ.

I'm a Believer...

The Monkees

Η μάχη του Στάλινγκραντ…

Απόσπασμα από άρθρο του Σ. Κασιμάτη στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Το «Στάλινγκραντ» ―να το πούμε έτσι― και για τις δύο πλευρές που αναμετρούνται σήμερα στην πολιτική σκηνή είναι η μάχη για την απόλυση των απατεώνων που προσελήφθησαν στο Δημόσιο με πλαστά πιστοποιητικά.

Αυτό που διακυβεύεται στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ό,τι πιο συμβολικό θα μπορούσε να υπάρξει ―και για τις δύο πλευρές, το ξαναλέω για να είμαι σαφής. Τόσο για την κυβέρνηση που αγωνίζεται (όπως αγωνίζεται ―δεν κρίνω τώρα) για να γίνει η Ελλάδα «κανονική» χώρα όσο και για την αντιπολίτευση που υπόσχεται επιστροφή στον παράδεισο της πασοκαρίας (ως πολιτισμική έννοια εδώ...), με τα λεφτά κάποιων άλλων, βεβαίως.

Εντάξει, να μη γίνει αξιολόγηση…

Αν μου ζητούσαν να αναπαραστήσω ένα αμφιθέατρο των '80ς, θα άρχιζα από το μακρύ πανό που έγραφε «Όχι στην ενατικοποίηση των σπουδών».

Δεν θυμάμαι το πολιτικό επιχείρημα, όμως ως αίτημα ξεχώριζε πάνω από την κάπνα των τσιγάρων.

Στο τέλος κατάφερε να κατοχυρώσει το «δημοκρατικό πέντε» στην εξεταστική.

Σε ορισμένες σχολές δε, κάποιες φοιτητικές παρατάξεις απέρριπταν και τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών, αφού «έρχονται για να απαξιώσουν την εργατική δύναμη»!!!!!

Η αξιολόγηση δεν λέγεται…, γίνεται.

Όταν η υλοποίηση του κυβερνητικού προγράμματος και ειδικότερα η εφαρμογή των νόμων καθυστερεί, τότε είναι σίγουρο ότι η κάθε επιχειρούμενη μεταρρυθμιστική αλλαγή είναι δύσκολο να επιτευχθεί.

Και όμως κάποιοι υπουργοί με την στάση τους και την εν γένει πρακτική τους, τρέφουν αυταπάτες και θεωρούν ότι με την θεωρητική προσέγγιση του κάθε προβλήματος χωρίς την απαραίτητη και απαρέγκλιτη εφαρμογή της νομοθεσίας, μπορεί να έχουν αποτελέσματα…