You φάουλ;

Η εικόνα του πρωθυπουργού κατά τη συνάντησή του με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ ήταν ως και ντροπιαστική. Για τη χώρα, αλλά και για τον ίδιο τον κ. Τσίπρα. Είναι, όμως, και ενδεικτική της αλαζονείας που τον διακατέχει και η οποία τον κάνει να πηγαίνει σε μια τέτοια συνάντηση χωρίς ίχνος προετοιμασίας και με πλήρη άγνοια του τρόπου με τον οποίο γίνονται οι συζητήσεις σε αυτό το επίπεδο.

Η συνάντηση με τον κ. Κλίντον (θα) ήταν μια καλή ευκαιρία για να παρουσιάσει ο κ. Τσίπρας ένα σχέδιο για την ανάπτυξη και να στείλει μηνύματα προς τους επενδυτές. Τίποτα από αυτά δεν έκανε.

Αντιθέτως, προσπάθησε να καλύψει την απουσία θέσεων και σχεδίου με τα αμήχανα γελάκια και τις αφόρητες κοινοτοπίες, τύπου «η Ελλάδα θα γίνει ένας πολύ ελκυστικός επενδυτικός προορισμός»…

Μετά τον Σαμαρά το χάος…

Έχει περάσει περίπου 1,5 χρόνος αλλά μοιάζει με μια ζωή. Ήταν ο Αντώνης Σαμαράς πρωθυπουργός και απόλυτος κυρίαρχος στη Νέα Δημοκρατία και τότε έκανε ένα μεγάλο λάθος.

Ήταν όταν είχε μιλήσει, διόλου τυχαία, για τη Νέα Ελλάδα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι σκεφτόταν να γκρεμίσει το παλιό, γηρασμένο πολιτικό σύστημα που βρίσκεται στο χώρο της κεντροδεξιάς.

Ήταν τότε που όσοι σοβαροί είχαν μείνει στη ΝΔ του έλεγαν να πάρει μπουλντόζα και να γκρεμίσει τη ΝΔ. Ονόματα, σύμβολα, πολιτική κατεύθυνση. Δυστυχώς το μεγάλο του λάθος ήταν ότι δεν σάρωσε τα πάντα όταν μπορούσε. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο χώρος της Νέας Δημοκρατίας και ίσως και της Ελλάδας ολόκληρης αν έκανε το μεγάλο βήμα...

Να μην πενθώ μόνο έρωτες...

Όχι δάκρυα για τον Ξυδάκη…

Για μερικούς ανθρώπους η φάτσα τους είναι η τιμωρία τους. Δεν είμαι ρατσιστής, ελπίζω. Είμαι φυσιογνωμιστής.

Τον βομβάρδισα με προτάσεις και αυτόν και τον πρωθυπουργό του, ούτε καν μου απάντησαν.

Τους έστειλα προτάσεις πολιτισμού που δεν στοιχίζουν τίποτε αλλά μπορούν να απογειώσουν την εικόνα της χώρας διεθνώς. Αλλά δεν πιστεύουν ούτε στον πολιτισμό, ούτε στην παιδαγωγική δυνατότητα, αλλά και ούτε στους εκπροσώπους του, βέβαια.

Ο πρόσφατος ανασχηματισμός το απέδειξε περίτρανα. Δεν είναι μόνο γραφειοκράτες, είναι και ατάλαντοι. Και βέβαια δεν έχουν σχέση με τον πολιτισμό, ούτε καν με τη διαχείρισή του.

Για αυτούς, ο πολιτισμός, όπως και όλα τα άλλα άλλωστε, είναι αναβαθμοί για τη κατάκτηση, τη χρήση αλλά και τη κατάχρηση της εξουσίας…

Το λυκόφως των ειδώλων…

Ή αλλιώς: Χάνει η πατρίς, αλλά κερδίζει ο … βυθός!

S.A.

Την απόφασή της να μην ασχοληθεί ποτέ ξανά στο μέλλον με την πολιτική ανακοίνωσε η πρώην βουλευτής Ραχήλ Μακρή.

 

Τώρα θα τρέμουν οι κάβουρες...

Μιλώντας στην εφημερίδα Freddo και απαντώντας στην ερώτηση «Θα προσπαθήσετε να κατεβείτε ξανά στον πολιτικό στίβο;», η κ. Μακρή ήταν απολύτως ξεκάθαρη: «Οχι. Τελείωσε η πολιτική για εμένα». Μάλιστα, τόνισε ότι «η επόμενη μέρα των εκλογών με βρήκε λυτρωμένη»... 

Τι καταρρέει και τι όχι στην εσωτερική πολιτική σκηνή…

Το πελατειακό πολιτικό σύστημα του υπερδανεισμού και της υπερκατανάλωσης μπήκε σε φάση πτωχεύσεώς του το 2008 και ανάγκασε τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή το 2009 να παραδώσει την «καυτή πατάτα» στον Γ.Α.Παπανδρέου –ο οποίος, για ποικίλους λόγους, «εφλέγετο» να γίνει πρωθυπουργός, υπό οποιοδήποτε κόστος.

Όπερ και εγένετο, με συνέπεια την μετέπειτα συντριβή του ΠΑΣΟΚ.

Ένα ΠΑΣΟΚ που ήδη είχε εισέλθει σε φάση παρακμής από την δεύτερη θητεία του Κώστα Σημίτη –ο οποίος, στην προσπάθειά του να βάλει την Ελλάδα στην ευρωζώνη και να κάνει έτσι κάποια βήματα εκσυγχρονισμού σε μία χώρα αποχαυνωμένη και βαρύτατα άρρωστη, είχε υποθηκεύσει το μέλλον του... 

Ο Τσίπρας έγινε κεντροαριστερός (γέλια)…

Οι καιροί είναι δύσκολοι για τη χώρα μας. Στην οικονομία, την Παιδεία, τη μεταναστευτική πολιτική.

 Ωστόσο, μια ευχάριστη είδηση αναζωογονεί το ταλαιπωρημένο πολιτικό μας σύστημα. Η Σοσιαλδημοκρατία, ένας ιδεολογικός χώρος που έχει προσφέρει τόσα στη χώρα μας, έχει ξανά ένα πανίσχυρο κόμμα να την εκπροσωπεί!

Μιλάω φυσικά για τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος, όπως αποκαλύπτουν διάφορα πρωτοκλασάτα στελέχη του αλλά και οι απανταχού συριζαίοι γραμμιτζήδες, ανήκει πλέον στην Κεντροαριστερά. Έτσι είναι…

Η Γιάννα και το κουτσό της άλογο…

 «Δώσε το χέρι σου. Σφιχτή χειραψία».

«Ανασηκωμένους τους ώμους. Μην καμπουριάζεις».

«Όταν κάθεσαι τα πόδια να είναι κλειστά. Δεν κάθεσαι σε καφενέ! Και να κοιτάς τον άλλον στα μάτια».

«Όταν σε ρωτούν κάτι κρίσιμο μην κάνεις Αααα... Δείχνεις ότι δεν έχεις απάντηση». Κώδικες σωστής ανατροφής.

Δώσαμε τόνους πτυχίων στα παιδιά μας αλλά ξεχάσαμε την έννοια ανατροφή. Και τα σχολεία διδάσκουν δήθεν...

Κάτι σε μόρφωση αλλά όχι ανατροφή πια.

Παρακολούθησα τον Αλέξη με τον Πρόεδρο Κλίντον. Αρχικά, την εικόνα με φωνή. Μετά χωρίς φωνή.

Ο Αλέξης είναι ο σύγχρονος Ελληναράς. Όχι ο Έλληνας.

Και δεν έχει να κάνει με τα αγγλικά του…

Έλεος! Έλεος πια, Mr Tsipras…

Η φράση που συνεχώς σχηματιζόταν σαν ψίθυρος, σαν προσευχή, παρακολουθώντας τη συζήτηση Κλίντον/Τσίπρα στο Clinton Global Initiative, ήταν: έλεος... έλεος... έλεος! 

Τον Τσίπρα προλογίζει η γνωστή και μη λησμονημένη Γιάννα Αγγελοπούλου, με καναρινί ταγιέρ, που εμφανιζόμενη ως πρέσβειρα της Ελληνικής Δημοκρατίας (ναι, είναι πάντα διορισμένη ως πρέσβειρα εκ προσωπικοτήτων, απορώ γιατί δεν το έχουν ζητήσει και άλλοι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου!) λέει στο παγκόσμιο ακροατήριο πόσο μοναδικός, πόσο ανεπανάληπτος είναι ο Mr. Alexis Tsipras…

Τι κάνεις Αλέξη; Κουκιά σπέρνω…

Το είδαμε κι αυτό! Ο οργισμένος επαναστάτης (πρώην κνίτης ντε) που κάποτε έκανε καταλήψεις, ανέβαινε στα οδοφράγματα, ταξίδευε στην Γένοβα για να διαδηλώσει, και γενικά ζούσε για την εξέγερση… ζούσε για την ανατροπή του σάπιου καπιταλισμού…  αίφνης μεταμορφώθηκε σε άκακο χαριτωμένο γατάκι μόλις βρέθηκε μπροστά στον άλλοτε εκπρόσωπο του κακού αμερικανικού ιμπεριαλισμού, τον οποίο κάποτε  κατακεραύνωναν οι σύντροφοί του ως τον νέο Χίτλερ!

Τον οποίο «Χίτλερ», πριν από χρόνια, οι ομοϊδεάτες του (μπορεί και ο ίδιος) είχαν δικάσει και καταδικάσει σε ανοιχτό λαϊκό δικαστήριο στην πλατεία Συντάγματος, με γενικό λαϊκό εισαγγελέα (ανταρτοδίκη) τον αΧτιβιστή ηθοποιό Καζάκο ( ο Χαϊκάλης τότε ήταν ακόμη Πασόκ), με τις καντίνες να γνωρίζουν πιένες...

To φουγάρο του φρενοκομείου…

Η Λαμπέτη ήταν μια συγκλονιστική ηθοποιός. Τι κρίμα, αν δεν πρόλαβες ηλικιακά να τη δεις στη σκηνή του θεάτρου να παίζει! Αρκέσου στις κινηματογραφικές της ταινίες.

Είχε και μια εξαιρετικά χαρακτηριστική άρθρωση, με ένα διαφυγόν «ρο». Αυτό μπορεί, σε άλλους ανθρώπους, να ήταν το ανατρεπτικό στοιχείο, για να σκεφτούν έστω, το επάγγελμα του ηθοποιού. Οι κακόμοιροι! Που θα έλεγε και κείνη, με την πιο γοητευτική υπεροψία, που μπορεί να διαθέτει άνθρωπος!