Ο δρόμος για το κομματικό κράτος Σε μια παράγραφο…

Στην ομιλία του στη Κεντρική Επιτροπή τους ΣΥΡΙΖΑ, ο Αριστείδης Μπαλτάς μίλησε για τον τρόπο δουλειάς των οργανώσεων, προτείνοντας, μεταξύ άλλων, «χαρτογράφηση» της γειτονιάς, δηλαδή π.χ. πόσες και ποιες δομές υγείας υπάρχουν, τι δημόσιες υπηρεσίες κτλ, ώστε να καταγράφονται τα προβλήματα και οι ανάγκες των τοπικών κοινωνιών. Σε αυτό το πλαίσιο είπε ότι το κόμμα πρέπει να κατανοεί και να υπηρετεί την κοινωνία και μετά να ενημερώνεται η κυβέρνηση.

Ο Μπαλτάς είναι από τους κύριους ιδεολογικού εκφραστές του κόμματος. Την άποψή του, όμως, επικρότησε και ο γραφειοκρατικός υπεύθυνος, ο νέος Γενικός Γραμματέας Α  σύντροφος Ρήγας διαβεβαιώνοντας ότι «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο αυθεντικός εκφραστής των κοινωνικών αναγκών προς την κυβέρνηση.» Αυτό σημαίνει ότι η φωνή της κοινωνίας θα διαμεσολαβείται από το κόμμα που, προφανώς, θα διαμορφώνει την πληροφορία που μεταβιβάζει στην κυβέρνηση δια μέσου των κομματικών του φίλτρων…

"Σε σύγχυσης και ταραχής μαύρο καιρό, αδέρφια μη δικάζετε τον αδερφό"

Μια και η κυβέρνηση Τσίπρα παριστάνει την αριστερή, τους θυμίζω την περίφημη ατάκα από το αριστούργημα του Μιχαήλ Σολόχοφ, "Ο ήρεμος Ντον", για το οποίο ο σοβιετικός (τότε) συγγραφέας πήρε το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1965.

Έτσι, ως υπενθύμιση ομόνοιας και αλληλεγγύης σε ανθρώπους που χωρίς ίχνος τσίπας  καταδικάζουν την ελληνική κοινωνία στην ανέχεια.

"Σε σύγχυσης και ταραχής μαύρο καιρό, αδέρφια μη δικάζετε τον αδερφό" σημειώνει στο βιβλίο του ο Σολόχοφ, αναφερόμενος βέβαια στην επανάσταση των μπολσεβίκων και στην εποχή του εμφυλίου στην Ρωσία προς τη δύση του πρώτου παγκόσμιου πολέμου…

Από το «πάρε κόσμε» στο «φέρε τον μπαλτά»…

Υπάρχουν δύο μέθοδοι για να λύσεις ένα πρόβλημα. Η μια είναι η αυτονοήτως κλασική: το έχεις μελετήσει σε βάθος, έχεις ενημερώσει και προετοιμάσει τους ενδιαφερομένους, ώστε να το κατανοήσουν και, μετά από  όλα αυτά, παίρνεις τα μέτρα που κρίνεις.

Η άλλη είναι η κλασική νεοελληνική: κοροϊδεύεις τους πάντες με ωραία λόγια, δίνεις υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα, παίρνεις την εξουσία και αμέσως μετά παίρνεις και τον μπαλτά. Και όποιους πάρει ο Χάρος.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα  με το Ασφαλιστικό και την δεύτερη φορά Αριστερά, που πάει να το «λύσει»….

Τα παιδιά με τα μαύρα γυαλιά γελούν με τους Τσιπροκαμμένους!

Το δημαγωγικό δίδυμο της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου που ανέλαβε να εφαρμόσει το τρίτο Μνημόνιο έχει ένα και μοναδικό κοινό συμφέρον. Διατήρηση της εξουσίας πάσει δυνάμει και παντί τρόπω. Και ανάμεσα στις πολλές μπαλαφάρες που έχει εκστομίσει ο ηγέτης της αριστεράς που θα άλλαζε την Ευρώπη είναι να πάρει την εξουσία των τραπεζών στα χέρια του.

Κανείς δεν του έχει πει λ.χ ότι, απο πέρυσι το Νοέμβριο ο επόπτης είναι ευρωπαίος και μας δανείζει.

Καλά ο σταρ των 1001 των παραμυθιών ( Βαρουφάκης ) δεν τον ενημέρωσε διότι όδευε ένα λαό προς την καταστροφή και έδειχνε να το ευχαριστιέται. Ακόμη και τώρα ακόμη έχει το θράσος να βγαίνει σε εκπομπές στο εξωτερικό και να γελοιοποιεί ένα ολόκληρο λαό.

Δεν τον ενημέρωσε ο άλλος ο έμπειρος πολιτικός ο Δραγασάκης και επιβλήθηκαν οι κεφαλαιακοί έλεγχοι υπογράφτηκαν στις 25 Ιουνίου απο τον Βαρουφάκη;

Όσο ξημερώνει, η ΝΔ μαραζώνει…

Περισσότερα από 40 χρόνια, η ΝΔ είναι το αστικό-συντηρητικό κόμμα της χώρας. Έχει τη δική της συμβολή στην εξέλιξη της χώρας και ιδιαίτερα πιστώνεται τη μετάβαση στη δημοκρατία το 1974, αλλά και την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ. Φυσικά, έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, με αποκορύφωμα την πενταετία του Κώστα Καραμανλή.

Τα παραπάνω, βεβαίως, είναι στην κρίση και στην αξιολόγηση των πολιτών, των οικονομολόγων των ιστορικών κ.ά.

Με τα θετικά της και τα αρνητικά της, με τα πάνω της και τα κάτω της, ποτέ η ΝΔ δεν γελοιοποιήθηκε. Για παράδειγμα, αυτά που έγιναν με το Ωνάσειο, με τη Δήμητρα Λιάνη, με τους μάγους και τους γελοτοποιούς ή τα όσα έγιναν στην εσωκομματική εκλογή ανάμεσα στον Γιώργο Παπανδρέου και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, η ΝΔ δεν τα είχε ζήσει.

Όπως αντιλαμβάνεστε από το χρόνο, λέμε «είχε ζήσει» και όχι «έχει ζήσει». Διότι, όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στη Συγγρού έχουν μικρύνει πάρα πολύ το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής…

«Αριστεροί»…

Να τα πάρω από την αρχή. Από την Δέσποινα Χαραλαμπίδου. Που ως στέλεχος του ενιαίου ΣΥ.ΡΙΖ. Α διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής!

Τι έκανε η κυρά Δέσποινα; Οτι όλοι κάμουν. Οσο ήταν παρέα με τον Τσίπρα είχε επιδοθεί στο σπορ της αυτολογοκρισίας. Δεν έβγαζε κιχ.

Ποιο το επιχείρημα; Το γνωστό. Να δώσω εγώ στον «ταξικό» μου αντίπαλο ονόματα επίορκων βουλευτών, υπουργών και «συντρόφων»; Ποτέ των ποτών!

Οταν ο Τσίπρας τοποθετήθηκε στο κάδρο των «ταξικών εχθρών» τσουπ η κυρά Δέσποινα. Να τα ονόματα. Να η εκδίκηση. Να οι τάχα μου αριστεροί του σημερινού δεξιού και συστημικού ΣΥ.ΡΙΖ. Α.

Οχι παίζουμε!

Ημέρες κατάθλιψης, ημέρες περισυλλογής, ημέρες αναστοχασμού…

Οι πρόσφατες εκλογές διεκδικούν μία μεγάλη πρωτιά στην ελληνική ιστορία: Πριν απ’ όλα, για το πρωτοφανές ποσοστό αποχής που, μαζί με τα λευκά και τα άκυρα, πλησιάζουν σε πραγματικούς αριθμούς το 35% του εκλογικού σώματος (αφαιρώντας από τους εκλογικούς καταλόγους τους αποβιώσαντες, τους μετανάστες κ.ο.κ.).

Επιπλέον, ήδη από το βράδυ των εκλογών, δεν πανηγύρισε σχεδόν κανένας εκτός απ’ όσους –και είναι μερικές δεκάδες χιλιάδες– έχουν να κερδίσουν από την επιστροφή του Τσίπρα και του Καμμένου στην εξουσία (οι βουλευτές, οι υπουργοί και οι σύμβουλοί τους και οι πέντε με δέκα χιλιάδες διορισμένοι από τις εκάστοτε κυβερνήσεις).

Οι υπόλοιποι, ακόμα και όσοι ψήφισαν τα δύο κυβερνητικά κόμματα, αντιμετώπισαν το αποτέλεσμα των εκλογών με επιφύλαξη και το κύριο συναίσθημα που κυριαρχεί είναι η κατάθλιψη, διότι όλοι γνωρίζουν πως με αυτές τις εκλογές κατεβαίνουμε ή θα κατέβουμε αναπόφευκτα μερικά σκαλοπάτια στην κρίση, την οικονομική και κοινωνική αποδιάρθρωση και τη γεωπολιτική υποβάθμιση της χώρας…

Σα πολύ δε βιάζονται να ξεγράψουν τον Τσίπρα;

«Δε θ’ αντέξει ο Τσίπρας-Θα πέσει η κυβέρνηση-Σιγά μη τα ψηφίσουν αυτά τα μέτρα-Σε έξι μήνες εκλογές θα έχουμε-Με 162 βουλευτές δε τα κατάφερε, θα τα καταφέρει με 155»;

Τα παραπάνω αποτελούν μια συνοπτική συλλογή φράσεων που ακούμε συχνά τελευταία από τα χείλη αγωνιώντων πολιτών, απλών ανθρώπων και πολιτικών που κατά κανόνα στήριξαν το «Ναι» τον Ιούλιο.

Σαν εκτιμήσεις μοιάζουν όντως λογικές. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ 2 θα πρέπει να ψηφίσουν και να εφαρμόσουν ένα μεγάλο πακέτο εισπρακτικών μέτρων και θεσμικών μεταρρυθμίσεων, το οποίο ούτε ασπάζονται ούτε κατανοούν. Όπως έχω ξαναγράψει, ο Τσίπρας κατεβαίνει στο γήπεδο χωρίς να έχει πάγκο. Την ίδια στιγμή, εν μέσω μια παράλογης σε διάρκεια ύφεσης και υπό καθεστώς κάπιταλ κοντρόλς, ο λαός καλείται να καταβάλει τεράστια πόσα  για να αποπληρώσει τους  υψηλότερους  φόρους  της ελληνικής ιστορίας …

Οι μπουτούδες και η δύναμη της εικόνας…

Κάθε εποχή έχει τα σύμβολά της.

Ειδικά οι δύσκολες πλην όμως σημαντικές εποχές της νεότερης ιστορίας, που τις περισσότερες φορές τα χαρακτηριστικότερα σύμβολά τους είναι οι φωτογραφίες.

Φωτογραφίες που καταφέρανε και «πιάσανε» κάποια συγκεκριμένη, αυθόρμητη (ή και στημένη στιγμή), το όλο «πνεύμα» μιας εποχής, το  zeitgeist της, παραδίνοντάς το στη συνέχεια ως συμβολικό της στιγμιότυπο ενσταντανέ  στην αιωνιότητα…

Γραβάτας εγκώμιον…

Ή αλλιώς: Ο πολιτικός συμβολισμός ενός φετίχ!

Στην αντιστασιακή γραβάτα του Ν. Ξυδάκη, υπουργού περιττών υποθέσεων…

Λατρεύω τις γραβάτες. Ίσως για αυτό μου αρέσει τόσο πολύ ο Αβραμόπουλος και το στυλ του. Ο άνθρωπος που μετέτρεψε τη γκρι-αρζάν γραβάτα σε μείζον πολιτικό επιχείρημα. Και διερωτώμαι: Πώς μπορεί να είναι κύριος Τίποτε κάποιος που τα καταφέρνει τόσο καλά με τους κόμπους;

Με τέτοια προσόντα μπορεί να φτάσει κανείς μέχρι και την προεδρία της Δημοκρατίας. Τι λέω; Ως την προεδρία της Ε.Ε. και βάλε…