Child of Vision...

Supertramp

Ο ανασχηματισμός θα δείξει αν πάει ο Τσίπρας σε εκλογές…

Η κυβερνητική εκπρόσωπος σχεδόν μέρα πάρα μέρα διαψεύδει πως υπάρχει ενδεχόμενο για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Στην τελευταία σχετική δήλωσή της, ανέφερε πως «υπάρχει ισχυρή εντολή ως το 2019». Εκείνη μεν κάνει τη δουλειά της αλλά κανένας δεν την πιστεύει.

Οι υψηλοί τόνοι του Αλέξη Τσίπρα έναντι των δανειστών για το ζήτημα του χρέους είναι ο λόγος για τον οποίο το σενάριο των εκλογών μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2017 άρχισε να φαίνεται ως κάτι εξαιρετικά πιθανό. Το σκεπτικό του Τσίπρα είναι κατά βάση σωστό. Λέει πως αφού εμείς κάναμε όλα όσα έπρεπε με την πρώτη αξιολόγηση, τώρα είναι η σειρά των δανειστών να κάνουν κι αυτοί από την πλευρά τους όσα συμφώνησαν...

Αλήθειες που δε θέλουμε να ξέρουμε…

 «Αν οι Έλληνες πολίτες γνώριζαν τα σφάλματα που οδήγησαν στις έξι πρώτες πτωχεύσεις της ιστορίας μας, θα είχαμε αποφύγει την έβδομη. Αν οι Έλληνες πολιτικοί γνώριζαν τα σφάλματα που οδήγησαν στους εμφυλίους πολέμους, θα είχαν αποκηρύξει τις εμφυλιοπολεμικές τους δημαγωγίες».

Έτσι αρχίζει το βιβλίο του ο ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γιώργος Δερτιλής, με τίτλο «Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις 1821-2016», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις.

Ένα βιβλίο που θα πρέπει να διαβάσουν όλοι οι πολιτικοί μας και όσοι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν την Ελλάδα. Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία μας, για να μάθουν οι αυριανοί Έλληνες πολίτες την πραγματική Ιστορία μας και για να κατανοήσουν γιατί φτάσαμε εδώ. Και ίσως έτσι γεννηθεί η ελπίδα να μην ξαναγίνουν τα ίδια λάθη. Φτάνουν οι πόλεμοι, οι εμφύλιοι και οι επτά πτωχεύσεις που πέρασε η χώρα από την ίδρυσή της μετά την επανάσταση του 1821...

Ο Καζάκης ως προπομπός του Σώρρα…

Οι Βρετανοί χρησιμοποιούν τη φράση «εποχή της βλακείας», όταν θέλουν να περιγράψουν μια ιστορική περίοδο που κυριαρχεί το ανορθολογικό, που στην πολιτική έχουν ρόλο διαμορφωτή ψευδοπροφήτες, που σε άλλες εποχές, «κανονικές», θα είχαν τον ρόλο του τρελού του καφενείου. Αλλά και απατεώνες, που με τα κόλπα τους την βγάζουν χωρίς να κοπιάσουν στη ζωή τους.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι κλασική περίπτωση νεόκοπου «πολιτικού», που το άστρο του ανέτειλε με το ξεκίνημα της τρέχουσας κρίσης. Για την πολιτική του δραστηριότητα και την επαγγελματική του πορεία τα χρόνια πριν την κρίση ελάχιστα γνωρίζουμε. Στο βιογραφικό του αναφέρει, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες, ότι έχει εργαστεί σε μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπου γνώρισε από τα μέσα, όπως δήλωσε σε μια συνέντευξη, τον καπιταλισμό. Ήταν μέλος του ΚΚΕ μέχρι τα μέσα του ’90 και μετά περιφερόταν στον χώρο του αριστερισμού και της πατριωτικής αριστεράς, χωρίς να έχει ιδιαίτερες συμπάθειες σε κανέναν από τους δύο...

Από τη Μίκρα στο SKG…

Βαλίτσες, ροδάκια που ρολάρουν με θόρυβο, αγκαλιές, γέλια, δάκρυα, βήματα βιαστικά, ακίνητα βλέμματα, ματιές στο ρολόι, συνομιλίες στα κινητά, check in, ουρές, σακίδια που αλλάζουν ώμους, αναμονή στο βλέμμα, αφίξεις, αναχωρήσεις…

Η εικόνα του αεροδρομίου μιας πόλης είναι και η πρώτη που αποτυπώνεται στους επισκέπτες της. Και μέχρι σήμερα η εικόνα του δικού μας δεν βοηθά και πολύ στην προσπάθεια να ν κάνουμε τη Θεσσαλονίκη προορισμό. Γιατί αυτό το αεροδρόμιο δεν είναι σε καμιά περίπτωση αντάξιο μιας πόλης ενός εκατομμυρίου ανθρώπων…

Empty...

Ray LaMontagne

Τι χώρα θα παραδώσουν;

Σε τροχιά διάλυσης βρίσκεται η χώρα. Τα σημάδια είναι εμφανή παντού: στους ανορθόγραφους τίτλους στα δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ («η κυβέρνηση θα τηρήσει στο ακαίρεο τις δεσμεύσεις»)· στην κατάσταση στο ΑΠΕ με τα ψευδή ρεπορτάζ που έστειλε για το «περούκα γκέιτ» στη Νέα Υόρκη· στις παρακρατικές μεθοδεύσεις στο Συμβούλιο της Επικρατείας· και μέχρι στο διπλωματικό επεισόδιο που έκανε το υπουργείο Εξωτερικών με την Τουρκία λόγω αβλεψίας πάλι του ΑΠΕ. Κι αν το πρώτο είναι στο πλαίσιο της «χαριτωμένης αγραμματοσύνης» που επιβάλλει στον δημόσιο βίο η Πρώτη Φορά («χρειαζόμαστε περισσότερη συλλογικότητα και λιγότερη αυτάρκεια», αντί «αυταρέσκειας», είπε ο κ. Αλέξης Τσίπρας στο συνέδριο), το τελευταίο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Στις διεθνείς σχέσεις τα πράγματα κυλούν μεν αργά, αλλά τίποτε δεν πάει χαμένο.

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που υπουργός βρίζει δημοσίως, με γλώσσα πεζοδρομίου, δημοσιογράφους και πολιτικούς του αντιπάλους. Ούτε ασφαλιστικός οργανισμός που να προτρέπει τους πελάτες του να μεταναστεύσουν στη Βουλγαρία. Και δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα στην οποία στελέχη της κυβέρνησης να καταγγέλλουν πάρτι διαφθοράς της δικής τους κυβέρνησης και ο πρωθυπουργός να κωφεύει…

Το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ…

Ο εφιάλτης στο δρόμο με.... τους δικαστές είναι το έργο που παρακολουθεί πλέον νυχθημερόν η κυβέρνηση αντιλαμβανόμενη ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα πλέον το ΣτΕ να βγάλει αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά για τις άδειες γκρεμίζοντας όλο το επικοινωνιακό κατασκεύασμα στο οποίο είχε βασίσει η κυβέρνηση το πολιτικό της αφήγημά.

Σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση της Αριστεράς επαναφέρει τη νομιμότητα στο τηλεοπτικό τοπίο μετά από 27 χρόνια ανομίας, χτυπάει σαν χταπόδι τα συμφέροντα και τη διαπλοκή και εισπράττει από τους μεγάλους επιχειρηματίες της χώρας εκατομμύρια ευρώ τα οποία θα χρησιμοποιήσει δήθεν για την στήριξη των μη προνομιούχων…

Κύριε Γιάννη, οι άλλοι ήταν καλύτεροι!

Στους ψυχολόγους υπάρχει ένας κοινός τόπος για την περίπτωση των Ελλήνων της Μεταπολίτευσης: Η άρνηση της ενηλικίωσης και η εμμονή σε μία μόνιμη διάθεση ανωριμότητας.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Κυρίως πολιτιστικοί και μετά, πολιτικοί. Και στις δύο όμως πηγές συντήρησης της νηπιακής τους κατάστασης, το κοινό σημείο είναι ο πατερναλισμός και η κηδεμονία της σκέψης τους από κάποια εξιδανικευμένη «μεταφυσική» μορφή. Είτε πρόκειται για τον προφήτη Παίσιο είτε για τον «εξαγνιστή» Τσίπρα...

Περί αεροδρομίων… (και των σκυλιών που γρύλιζαν)!

Σε όλους μας αρέσει να ρίχνουμε μπινελίκια όσον αφορά στη κατάσταση που βρίσκονται τα ελληνικά αεροδρόμια, ειδικά αυτά των μικρών νησιών, τα περισσότερα από τα οποία θυμίζουν κυριολεκτικά αχούρια. Και ως ένα βαθμό η σκληρή αυτή κριτική είναι δικαιολογημένη, αφού σε σχέση με πολλά αεροδρόμια του εξωτερικού τα δικά μας όντως είναι απερίγραπτα.

Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Ίσως διότι στη χώρα μας, με τις «σοβιετικές» αντιλήψεις και τα καπιταλιστικά γούστα, όλοι θέλουμε πολυτελή αεροδρόμια, πλην όμως «δωρεάν και δημόσια». Κάτι που δεν υφίσταται σε καμιά άλλη πολιτισμένη χώρα, όπου τα αεροδρόμια τα λειτουργούν, τα διαχειρίζονται, και τα εκμεταλλεύονται «κακοί ιδιώτες»… σε πολλά μάλιστα ιδιώτες λειτουργούν ακόμη και τον τομέα της αεροναυτιλίας (έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας, ραντάρ,  ραδιοβοηθήματα, κλπ).