Bloom...

Brian Eno

Το τσίρκο των ημίτρελων (μέρος Γ’)

Συνεχίζοντας την ολισθηρή μας κατάβαση στο σκοτεινό υπόγειο με τα λερά κέρινα ομοιώματα που εκλέξαμε για να μας σώσουν, ξεκινάμε την σημερινή μας περιήγηση με τον άφθαρτο κ. Κουρουμπλή, ο οποίος αποτελεί κλασικό παράδειγμα της νέας φουρνιάς των προοδευτικών πολιτικών, που καμία σχέση δεν έχουν με το βρώμικο πολιτικό κατεστημένο που μας έφερε σε αυτό το χάλι. Που στο πρόσωπό τους ο ελληνικός λαός γνώρισε την ελπίδα όταν αποφάσισε να πει ένα ηχηρό ΟΧΙ στα γερασμένα «λαμόγια» που δεκαετίες ολόκληρες μας κορόιδευαν.

Μιλάμε για έναν πολιτικό άνδρα με μεστό λόγο, με δημοκρατικό εκτόπισμα, πάντα κοντά στους αδικημένους, που με την στιβαρή του παρουσία στα πολιτικά πράγματα απέδειξε ότι όταν ο λαός θέλει τότε μπορεί. Όσον αφορά κάτι αμετανόητους που έχουν να λένε ότι ο εν λόγω υπουργός κάθε άλλο παρά άφθαρτος είναι αφού συμμετείχε ενεργά και με τα μπούνια στο φαγοπότι της «παλιάς καλής εποχής», εμείς προτιμούμε να σωπάσουμε, να τους αγνοήσουμε, και να μην πέσουμε στην ύπουλη παγίδα που στήνουν τεχνηέντως, συκοφαντώντας και κατεβάζοντας στο μπόι τους όσους δεν μπορούν να φτάσουν.

Εξάλλου, όπως μου είπε προχθές ο φίλος μου ο Μήτσος (πρώην πασόκος και νυν συριζαίος) την κηλίδα στον Σαρωνικό την προκάλεσε ο Σαμαράς… Απλά πράγματα…

Μια χώρα σκέτη τραγωδία...

Η εθνική συγκίνηση, το εθνικό πένθος είναι το εύκολο καταφύγιο για όσους θέλουν να κρύψουν την ανικανότητά τους και να αποσείσουν τις ευθύνες τους. Δεν κοστίζει τίποτε και επιπλέον δίνει την αίσθηση ότι είμαστε όλοι συμμέτοχοι για μια τραγωδία, όπως αυτή της Μάνδρας.

Κανένα εθνικό πένθος, όμως, δεν πρόκειται να φέρει πίσω τις ζωές που χάθηκαν, να απαλύνει τον πόνο των συγγενών τους ή να δώσει κουράγιο σε όσους είδαν τους κόπους μιας ζωής να καταστρέφονται…

Κεντροαριστερά: Υπάρχει λόγος ύπαρξης;

Η νέα εποχή για τον χώρο της Κεντροαριστεράς δεν ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς. Η Φώφη Γεννήματα κέρδισε την μάχη αυτή που εξελίχθηκε σε αντιπαράθεση των μηχανισμών, αποδεικνύοντας ότι το ΠΑΣΟΚ παρά τα όλα όσα έχουν συμβεί συνεχίζει ακόμη να «μιλά» στα αυτιά και στην ψυχή μιας αξιοσημείωτης ομάδας ψηφοφόρων…

 

Επιστροφή του ... νέου!

 

Η εκλογική διαδικασία για την Κεντροαριστερά όμως ήρθε να περιθωριοποιήσει μια σειρά στελέχη τα οποία εκ του ασφαλούς ή μέσω της πλασματικής εικόνας που δημιουργούσαν για το πρόσωπο τους τα MEDIA, τώρα αποκαθηλώθηκαν…

Δύο χρόνια στον "γύψο"…

Ο ΣΥΡΙΖΑ φεύγει το 2018. Εμείς μένουμε στον "γύψο" μέχρι και το 2020. Οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτε. Το τέταρτο μνημόνιο μετά τον "γύψο". 

Το αργότερο, το 2020. Τότε που θα ονειρεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ πως θα επιστρέψει μαζί με άλλες, συντηρητικές δυνάμεις..., να μας σώσει ξανά... γράφοντας δεύτερο γύρο της αριστεράς!!!

  

 

Πιτσουνάκια...

Μέχρι τότε, οι χειροπιαστές λύσεις στην οικονομία θα είναι χαρτζιλίκια στους άστεγους και στους ταλαίπωρους από τα συσσίτια. Μπουρδολογία για ανάπτυξη και επενδύσεις. Και "φούμαρα" για τα "πλεονάσματα" που θα σχηματίζουν τα φέσια στην αγορά, το πάγωμα των δημοσίων επενδύσεων, η κατάργηση αφορολόγητων και ελαφρύνσεων και τα "ρέστα" από σπίτια και "έτοιμα" της μεσαίας τάξης…

Χώρα υπό διάλυση…

Ζούμε στη χώρα όπου η περιφερειάρχης, που είναι κατά νόμον υπεύθυνη, μαζί με τα αρμόδια υπουργεία, να ενημερώσει τους πολίτες για τους κινδύνους της επερχόμενης σφοδρής κακοκαιρίας, έπειτα από 16 θανάτους, που επήλθαν ακριβώς γιατί δεν υπήρχε σωστή και έγκαιρη ενημέρωση των πολιτών, υποβάλλει μήνυση για να αποδοθούν ευθύνες στους… υπευθύνους!

Ζούμε στη χώρα όπου ένας φερόμενος ως εκπρόσωπος ξένης χώρας για αγορά από την Ελλάδα πολεμικού υλικού παίρνει στο τηλέφωνο Ελληνα ταξίαρχο του ένδοξου Ελληνικού Στρατού και τον απειλεί ευθέως, γιατί δεν είναι ευχαριστημένος από τη στάση που τήρησε ως υπηρεσιακός παράγοντας για το θέμα…

It's Wonderful...

Paolo Conte

Κρουαζιέρα Τσίπρα στη Θάλασσα των Νεκρών…

Πρόγευση για το πώς ουσιαστικά έχουμε πάρει θέση εκτός Ε.Ε., ενώ ο πρωθυπουργός της πιο εξωνημένης κυβέρνησης από εποχής Τσολάκογλου βλέπει... έξοδο από τα μνημόνια είναι η ντροπιαστική καραντίνα που επέβαλε η Γερμανία στις πτήσεις από Ελλάδα. Ξαφνικά εκτός Σένγκεν, ξαφνικά Τρίτος Κόσμος, και καμία αντίδραση, έστω για τα μάτια του κόσμου, από τους προσκυνημένους Συριζαίους.

Λέμε για τους πολιτικούς εγκληματίες υπουργούς που αμόλησαν σεσημασμένους τρομοκράτες να περνάνε ανενόχλητοι μέσω Ελλάδας και τους Παρασκευόπουλους που άφησαν έξω αλλοδαπούς να πάνε να σκοτώσουν αθώα κορίτσια, Γερμανίδες και άλλες. Πλην όμως δεν είναι μόνο αυτά που οδήγησαν στην τραγική και δυσοίωνη καραντίνα για τους Ελληνες, που οι συνοριοφύλακες της κυρίας Μέρκελ εφαρμόζουν, απ’ ό,τι μαθαίνουμε, με ιδιαίτερη ζέση, αν όχι βαθιά ικανοποίηση που -επιτέλους- μας έβαλαν στη θέση μας. Εκτός Ευρωπαίων…

Τι πάω και θυμάμαι ο ποταπός;

Είχα κάποτε έναν φίλο, που στα καλά χρόνια της επίπλαστης ευμάρειας διατηρούσε μαγαζί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και ζούσε το όνειρο.

Τζιπάρα, μπέμπα, σκούτερ, εξοχικό στην Χαλκιδική, ψαροταβέρνες τα μεσημέρια, ταξίδια κάθε τρεις και λίγο στο Μπαλί και στις Σεϋχέλλες, και 3-4 φορές την εβδομάδα πρώτο τραπέζι πίστα να ραίνει με μαραμένες πλην όμως πανάκριβες γαρδένιες την κάθε σκυλού.

 

Κερδάμε....

Βέβαια, μπορεί να πλήρωνε βαρβάτο νοίκι για το μαγαζί, και κάθε τόσο να έδινε «αέρα» για την ανανέωση του συμβολαίου, όμως αποδείξεις δεν έκοβε ποτέ, ούτε πλήρωνε εισφορές, ΙΚΑ, και άλλα τέτοια σαχλά και δευτερεύοντα, αφού δεν ήταν κορόιδο κανενός, όπως διατυμπάνιζε περήφανα…

Μοχθηρίας έργα…

Οι συγκρίσεις είναι συντριπτικά θλιβερές. Στο φτωχό, τριτοκοσμικό Μπαγκλαντές των 160 εκατομμυρίων ψυχών σε μια έκταση περίπου ίση με την Ελλάδα, οι καταστροφικές πλημμύρες του περασμένου Αυγούστου, που βύθισαν το ένα τρίτο της χώρας κάτω από το νερό, κόστισαν τη ζωή σε 140 ανθρώπους. Στη γειτονική του, αχανή Ινδία των 1,3 δισ. κατοίκων οι ίδιοι φονικοί μουσώνες έπνιξαν άλλους 500. 

Δεν χρειάζεται να ξεκινήσει κανείς λογαριασμούς για το πόσο στοίχισε, κατ΄αναλογία, σε ζωές μια σφοδρή νεροποντή στην ευρωπαϊκή Ελλάδα. Ούτε αρκεί, ενώπιον μιας πρωτοφανούς τραγωδίας μόνο το βαρύ πένθος, ο αβάσταχτος θρήνος και η δίκαιη οργή…