Αγωνιστική υποκρισία…

Χρόνος: Εξεταστική περίοδος Ιουνίου 1975.

Τόπος: Κάποιο κατάμεστο αμφιθέατρο του Καποδιστριακού στα Ιλίσια.

Η νεαρή βοηθός που επιτηρεί τους εξεταζόμενους αντιλαμβάνεται ότι ένας εύσωμος γενειοφόρος φοιτητής προσπαθεί να αντιγράψει και του ζητά να αλλάξει θέση.

Τι την ήθελε την παρατήρηση; Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. 

Ο φοιτητής, μέλος κάποιας Μ-Λ οργάνωσης, επικαλούμενος την ανύπαρκτη αντιδικτατορική του δράση αρνείται να συμμορφωθεί προς τις υποδείξεις, την περνά γενεές δεκατέσσερις και στο τέλος της ρίχνει και ένα «σε ξέρω εσένα, είσαι χουντικιά» και τη στέλνει αδιάβαστη υπό τα επιδοκιμαστικά βλέμματα των συμφοιτητών του.

Και μόνο με την ιδέα να της κολλήσουν τη ρετσινιά της χουντικιάς, η βοηθός ασπρίζει, σκύβει το κεφάλι και παραιτείται, ενώ οι συνάδελφοί της πηγαίνουν σιωπηλά το πάσο τους. Την επόμενη ώρα στο αμφιθέατρο η αντιγραφή κάνει το πάρτι της ζωής της…

Ποιοι κρύβονται πίσω από το σχέδιο μετατροπής της Ελλάδας σε μουσουλμανική χώρα;

Ήδη το προσφυγικό, που η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αφυπνίστηκε και μετονόμασε μεταναστευτικό, μετά από τρεις μήνες αδράνειας, εκπέμποντας μηνύματα αντίστοιχα εκείνων των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ προς τα εγκληματικά κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων, καθίσταται μείζον εθνικό ζήτημα για την Ελλάδα.

Η μαζική παράνομη είσοδος αλλοδαπών, που πολλές φορές έχει τα χαρακτηριστικά άοπλης στρατιωτικής αποβατικής επιχείρησης σε νησιά του Αιγαίου, απέναντι από τα οποία, να μην ξεχνάμε, η Τουρκία διαθέτει τον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο του κόσμου, προφανώς όχι για να κάνει απόβαση στη Γαλλία, ούτε στη Σενεγάλη, γίνεται με φουσκωτά, παρόμοια με εκείνα που έχει το τουρκικό ναυτικό για απόβαση στα ελληνικά νησιά…

Ποιο άσυλο, και ποιοι το δικαιούνται;

Αυτό τον καιρό το έριξα στην μελέτη προσπαθώντας να κατανοήσω τον παραλογισμό που ζούμε με την νέα μορφή εισβολής ξένων εθνοτήτων στην χώρα. Προχθές διάβαζα από την σελίδα της Ύπατης Αρμοστίας του ΟΗΕ για τα δικαιώματα αυτών που κατέθεσαν αίτηση χορήγησης άσύλου και έκανα και σχετική ανάρτηση. Σήμερα είπα να δω ποιοι δικαιούνται χορήγησης ασύλου που είναι και η αιτία της παραμονής των χιλιάδων εδώ και της αναστάτωσης που προξενούν.

Μπήκα λοιπόν στην σελίδα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που είναι το αρμόδιο υπουργείο χορήγησης ασύλου και διαβάζω:
«Το άσυλο είναι η προστασία που δίνεται από ένα κράτος σε άτομα που φεύγουν από τη χώρα τους, ή φοβούνται να επιστρέψουν σε αυτήν διότι διώκονται.
Οι προϋποθέσεις χορήγησης ασύλου διέπονται, κατ´αρχήν, από τη Διεθνή Σύμβαση της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων. Αίτηση για άσυλο μπορεί να κάνει κάποιος ο οποίος έχει φύγει από τη χώρα του και δεν μπορεί να γυρίσει, επειδή φοβάται βάσιμα ότι θα υποστεί δίωξη για έναν ή περισσότερους από τους παρακάτω λόγους:
φυλής
θρησκείας
εθνικότητας
συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα
πολιτικών πεποιθήσεων
Προκειμένου να χορηγηθεί άσυλο σε έναν αιτούντα, θα πρέπει να πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις και τουλάχιστον έναν λόγο δίωξης»…

Multi-Culturalism ή Melting pot;

Τι είναι «πολύ-πολιτισμικότητα»; Είναι καλό ή κακό για μια κοινωνία;

Και τι συμβαίνει όταν προσπαθούμε με «έξωθεν καταναγκασμό» να μετατρέψουμε μια κοινωνία σε «πολύ-πολιτισμική»;

Το ζήτημα έγινε επίκαιρο τώρα που άναψε η δημόσια συζήτηση για το λαθρομεταναστευτικό.

·       Πρώτα-πρώτα, «Πολιτισμός» (όρος που εισήγαγε στα Ελληνικά για πρώτη φορά ο Κοραής, μεταφράζοντας το γαλλικό: civilization), είναι όλες οι πνευματικές προϋποθέσεις συμβίωσης των ανθρώπων σε οργανωμένη κοινωνία.

Τα κοινά ήθη που αποδέχονται, οι κοινές αξίες που ασπάζονται, τα αισθητικά και τα ηθικά τους πρότυπα, οι νόμοι, οι κανόνες (καλής) συμπεριφοράς – ασφαλώς και πρωτίστως η κοινή γλώσσα που χρησιμοποιούν και οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις – κατ’ επέκτασιν και ο τρόπος που εργάζονται, επιβιώνουν, χρησιμοποιούν τα εργαλεία τους και αμύνονται κατά κοινών εχθρών.

Ο «Πολιτισμός» είναι παράγωγο της «Πόλης» (Civic environment), όπου οι άνθρωποι συνυπάρχουν και πρέπει να εμπεδώσουν «κοινούς τρόπους».

Μεμονωμένα άτομα – απομονωμένοι «Ροβινσώνες Κρούσοι» σε ερημικά νησιά – δεν αναπτύσσουν «Πολιτισμό» με την έννοια αυτή.

Ο «Πολιτισμός» προϋποθέτει την «κοινότητα-πόλη» και είναι ο κοινός τρόπος συνύπαρξής των πολιτών της.

Όσο πιο σύνθετη είναι η κοινωνία, τόσο πιο αναπτυγμένος πρέπει να είναι και ο «Πολιτισμός» που την «συνέχει» - που την κρατά ενωμένη και την αναπαράγει…

Ούτε «πρόσφυγες» - ούτε «μετανάστες»!

Σήμερα θα σας γράψω για άλλα ψέματα που λέγονται – κυρίως από Συριζαίους, αλλά όχι μόνο – για τα «δικαιώματα» που οφείλει (ή δεν «οφείλει») να δώσει μια χώρα στους πρόσφυγες και μετανάστες που δέχεται.

Με αφορμή την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ, λίγες βδομάδες πριν την εκλογές να δώσει αριθμό ΑΜΚΑ σε όλους όσους έχουν αφιχθεί παράνομα αδιακρίτως.

Πράγμα που αποτελούσε:

·       -πλήρη… υγειονομική κάλυψη χιλιάδων λάθρο,

·       -τους νομιμοποίησε de facto,

·       -δημιούργησε ένα «κράχτη» για να μας έλθουν πολλαπλάσιοι,

·       -απειλούσε με πλήρη διάλυση το ασφαλιστικό σύστημα συνολικά,

·       -και μπλόκαρε τα ΚΕΠ όλης της χώρας, με αποτέλεσμα να μην εξυπηρετούνται ούτε οι νόμιμοι δικαιούχοι Έλληνες πολίτες.

Τελικά, όλο αυτό το τερατούργημα το… κατάργησε η νέα Κυβέρνηση!

Ευτυχώς…

Ανέτοιμοι από καιρό…

Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζαν. Τον Αύγουστο του 2018 ο αρμόδιος τομεάρχης της Νέας Δημοκρατίας για το μεταναστευτικό, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, επέκρινε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για τις «εικόνες ντροπής» στον καταυλισμό της Μόριας.

Λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, σε νέες δηλώσεις του έκανε λόγο για «απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στα κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης των νησιών μας» και για «διεθνή διασυρμό της Ελλάδας»...

Απεργούμε μεν, καλύπτουμε τα γεγονότα δε…

Γενική απεργία σήμερα, με καθολική συμμετοχή και των δημοσιογράφων, οπότε ελάχιστες είναι οι ειδήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Παρ’ όλα αυτά όμως, είναι μερικά πράγματα που εδώ στον δημοσιογραφικό όμιλο ΟΡΘΟΓΡΑΦΟΣ δεν μας ξεφεύγουν, άσχετα αν οι μισοί και πλέον συντάκτες μας απεργούν και αυτοί, διαμαρτυρόμενοι για τα σκληρά ωράρια, για το μπαγιάτικο σούσι που τους προσφέρουμε τα μεσημέρια, και για το γεγονός ότι τα ελικόπτερα του ομίλου έχουν καθηλωθεί (για λόγους γενικής συντήρησης).

Γεγονότα όπως π.χ. οι πρωινές σειρήνες που ακούστηκαν απ’ άκρου σε άκρο στην πρωτεύουσα, με κάποιους συμπατριώτες μας να σπεύδουν πανικόβλητοι στα σούπερ μάρκετ για προμήθειες ρυζιού, ρεβιθιών, χοντρού μακαρονιού, και άλλων τέτοιων προϊόντων επιβίωσης επειδή νόμιζαν ότι … μας επιτέθηκε τελικά ο Τούρκος.

Άλλοι πιο ψύχραιμοι έσπευσαν στα ΑΤΜ και στα καταστήματα πώλησης κινητών, για να προλάβουν τα χειρότερα...

How Dare You?

Greta Thurnberg

Αν έκλειναν τα σύνορα;

Oσο κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ η Μόρια δεν υπήρχε παρά μόνον για τους φιλοξενούμενούς της. Υπήρχε και για τους κατοίκους της Μυτιλήνης, όμως αυτοί δεν μετράνε στους ανθρωπιστικούς λογαριασμούς.

Την κατάσταση που επικρατούσε «εκεί μέσα» τη μαθαίναμε από τα ρεπορτάζ των ξένων μέσων ενημέρωσης. Απαγορευόταν η είσοδος στους Eλληνες δημοσιογράφους.

 

γυναικόπαιδα

Οι μόνοι που είχαν ελεύθερη πρόσβαση ήσαν οι «αλληλέγγυοι» και οι ΜΚΟ. Οι λόγοι είναι μάλλον προφανείς. Δεν χρειαζόταν να ξέρουμε πόσοι ακριβώς συνωστίζονται εκεί μέσα και ποια είναι η πραγματική τους ιδιότητα.

Είναι πρόσφυγες ή μετανάστες; Πληροφορηθήκαμε ότι είναι πάνω από 7.000, πριν τα νέα κύματα του φετινού καλοκαιριού, και ότι εκκρεμούν γύρω στις 75.000 αιτήσεις ασύλου μετά τις εκλογές.

Επιτέλους η κυβέρνηση ομολόγησε το προφανές: οι περισσότεροι είναι μετανάστες απ’ το Αφγανιστάν, το Πακιστάν ή την Αφρική και ελάχιστοι πρόσφυγες από τη Συρία…

Πώς τολμάς;

Δημοκρατία σημαίνει ότι όλοι παίζουν με ίσους όρους.

·       Υπάρχουν δικαιώματα για όλους.

·       Υπάρχουν και υποχρεώσεις– αλλά και περιορισμοί – που ισχύουν επίσης για όλους.

Και οι κανόνες εφαρμόζονται το ίδιο σε όλες τις πλευρές.

Αν δεν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, τότε η δημοκρατία είναι στρεβλή και η στρέβλωση πρέπει να απαλειφθεί ΑΜΕΣΩΣ.

Εμείς εδώ έχουμε πολλές στρεβλώσεις. Που λειτουργούν όλες υπέρ της Αριστεράς.

Για παράδειγμα:

·       Οι Αριστεροί (και οι… Κεντροαριστεροί, whatever that means) μπορεί να δηλώνουν «αντι-δεξιοί», μπορούν να κάνουν «αντιδεξιό» αγώνα.

Αλλά οι Δεξιοί δεν δικαιούνται, λέει, να είναι «αντι-κομμουνιστές»!

Γιατί, άραγε; 

Γιατί το να είσαι «αντιδεξιός» είναι τάχα… «τίτλος τιμής», ενώ το να σε λένε «αντικομουνιστή», είναι τάχα «ψόγος» και «ανάθεμα»;

Ό,τι ισχύει για τη μία πλευρά, θα ισχύει και για την άλλη.

·       Οι Αριστεροί ταυτίζουν τους αντιπάλους τους - δηλαδή όποιον δεν συμφωνεί μαζί τους - με την «άκρα δεξιά». Και το κάνουν συστηματικά και καθ’ υπερβολήν.

Αλλά αν είναι έτσι, τότε και οι Δεξιοί, κεντροδεξιοί, Φιλελεύθεροι κλπ. δικαιούνται επίσης – και εξίσου – να αποκηρύσσουν τις απόψεις των αριστερών ως «ακραίες»! Ακριβώς το ίδιο…