Κορίτσι για σπίτι…

Το γεγονός ότι ο όμορφος κόσμος του μόντελινγκ κάθε άλλο παρά αγνός και ζαχαροζυμωμένος είναι, αποτελεί εδώ και καιρό κοινό μυστικό.

Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον λαμπερό κόσμο των καλλιστείων, που ενώνεται με το μόντελινγκ μέσω συγκοινωνούντων δοχείων.

Τρανή απόδειξη των παραπάνω η περίφημη Τζούλια, και η εξέλιξη της φαντεζί και πολλά υποσχόμενης καριέρας της.

Είχες δουλειά, του είπες.

Είναι κοινή συνείδηση πια ανάμεσά μας, πως σαν λαός είμαστε καμένοι. 

Τα αίτια για το πώς φτάσαμε από τις στιγμές της περηφάνιας, στην απαξίωση του σήμερα, δεν είναι και τόσο προφανή.

Θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί σε δεκάδες αιτίες, όμως αυτό θα ήταν σκέτη κλάψα.

Από όπου κι αν το πιάσουμε θα γλιστρήσουμε σε έναν φαύλο κύκλο.

Ένας θα πει φταίνε οι κυβερνήσεις μας, άλλος θα πει φταίει ο λαός που τους ψήφισε.

Κάποιος τρίτος θα τα ρίξει σε δάκτυλο από το εξωτερικό κι ένας αρκετά φαντασιόπληκτος, θα κατηγορήσει τους εξωγήινους.

Γιέ μου, σου αφήνω τα χρέη μου…

Ο Αμερικανός γκουρού των επενδύσεων Γουόρεν Μπάφετ έχει περιουσία που ξεπερνά τα 40 δισ. δολάρια. Τη μισή από αυτή την αφήνει για φιλανθρωπίες.

Ο ίδιος είχε δηλώσει ότι κατάφερε τόσο πολλά στη ζωή του διότι του δόθηκε η ευκαιρία να το κάνει.

Γεννήθηκε, είπε, στη σωστή χώρα την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή στις ΗΠΑ, μια χώρα που δεν φοβάται να αφήσει τους ανθρώπους της να προκόψουν για να προκόβει κι αυτή.

Δυστυχώς τα Ελληνόπουλα δεν μπορούν να πουν το ίδιο.

Γεννιούνται σε λάθος για τα όνειρά τους χώρα, τη λάθος στιγμή.

Κάποια από αυτά μπορεί να έχουν και λάθος χρώμα, σε μια κοινωνία που επαίρεται ότι έχει ανοσία στον ρατσισμό.

 

Pink Floyd.....

Pink Floyd in Dogs.....

Στο μπαρμπέρικο…

Ζώντας στη Θεσσαλονίκη, ανακαλύπτεις τα καλά κρυμμένα μυστικά της, που ασφαλώς και είναι πολύ περισσότερα και πολύ πιο περίπλοκα από αυτή την ανόητη και απλουστευτική καραμέλα που εμείς οι Νότιοι χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την πόλη ως... ερωτική [sic].

Αρχίζεις και νιώθεις ότι ανήκεις σε μια πόλη, όταν πλέον έχεις ανακαλύψει το καφέ που μπορείς να «χαθείς» για κάνα δίωρο μόνος σου διαβάζοντας την εφημερίδα σου και όταν πλέον έχεις επιλέξει το μπαρμπέρικό σου.

Χρόνια έψαχνα να βρω ένα παραδοσιακό μπαρμπέρικο που να μου θυμίζει αυτό του θείου μου του Αντώνη στα Περιβόλια Χανίων, εκεί στη στροφή πριν από την πλατεία στο Καστροχώρι.

Με την παλιά άνετη καρέκλα, αυτή που έβαζαν μια σανίδα για εμάς τους μικρούς για να μας φτάνει το ψαλίδι του θείου, που να μυρίζει after shave και αγγλική κρέμα ξυρίσματος, και να αντηχεί το ψαλίδι σαν αυτός που το κρατά να επικοινωνεί μαζί σου δίχως να σου μιλά.

Η καπηλεία του θανάτου...

Δεν νιώθω, εισαγωγικά, καμιά ανάγκη να σας περιγράψω πόσο με συγκλόνισε η τραγωδία των παιδιών της Λάρισας, ούτε να καταθέσω προκαταβολικά τα ρητορικά πιστοποιητικά ευαισθησίας μου, λες και το πόσο άγγιξε τον καθένα μας αποδεικνύεται από την ένταση των λέξεών του.

 

Η πραγματικότητα είναι μία: Αρκετών ανθρώπων η ζωή καταστράφηκε την Πέμπτη και εμείς οι υπόλοιποι παραλύουμε από τη φρίκη των ανθρώπινων, περισσότερο γιατί τα προβάλλουμε στις δικές μας ζωές, για να τα αποσύρουμε σταδιακά στη λήθη - όπως έχουμε κάνει, τόσες φορές, στο παρελθόν.

Αυτό που θέλω να περιγράψω είναι το εμπόριο αυτής της φρίκης.

 

Κάποιοι δεν έβαλαν ακόμη μυαλό.

Υπήρξε μια εποχή, όχι πολύ παλιά, που το «σεμνά και ταπεινά» ήταν απλά ένα σύνθημα.

Όλα πήγαιναν καλά, το χρήμα έρρεε άφθνο, οπότε δικαιούνταν και οι πολιτικοί μας να το ρίχνουν που και που έξω, με τον υπόλοιπο λαό να κάνει τα στραβά μάτια.

 

Σήμερα όμως που το κλίμα είναι βαρύ, και όχι μόνο το οικονομικό, το «σεμνά και ταπεινά» δεν είναι απλά ένα σύνθημα αλλά μια επιταγή!

Όλοι, και ειδικά οι πολιτικοί, οφείλουν να συνέλθουν, να συμμαζευτούν, να ανασκουμπωθούν, και να βάλουν πλάτη στην προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας, αντί να το παίζουν… μεγαλοπρεπείς.

Ο βρυχηθμός της τεθνεούσας παρακμής

Η αριστερίζουσα παρακμή διαλαλεί παντού ότι αντιλαμβάνεται το τέλος της. Στα περισσότερα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μα πρωτίστως στο twitter, μπορεί κανείς να δει με τα ίδια του μάτια το πολύ της θλίψεως που γεννά παραφροσύνη στους ψευτοεπαναστάτες της κακιάς κωμωδίας και του καναπέ. Σαν τα πληγωμένα θηρία βρυχώνται λίγο πριν το τέλος της μεταπολιτευτικής τους ηγεμονίας.

Ετελέσθη την σήμερον...

Beppe Grillo: Ο νέος Ντούτσε!

Ο κωμικός Beppe Grillo, όπως και ο φασίστας δικτάτορας Benito Mussolini παλιότερα, τρελαίνεται στο να βγαίνει στις πλατείες και να υπνωτίζει τον κόσμο.

Εκεί που κάποτε οι νεαροί Ιταλοί επαναλάμβαναν εν χορώ το μάντρα Du-ce! Du-ce! τώρα  επαναλαμβάνουν το Bep-pe! Bep-pe!

 

Αλλά ο ξεσηκωμός του πλήθους δεν είναι το μόνο κοινό στοιχείο που ο Beppe μοιράζεται με τον Benito.

Δυστυχώς για την Ιταλία, αλλά και για την Ευρώπη, εκεί δηλαδή που η δημοκρατία δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει την υπαρξιακή της κρίση, υπάρχουν κι άλλα πολλά κοινά σημεία.