Βουλώστε το πια…

Την περασμένη Παρασκευή στη Λάρισα συνέβη ένα θλιβερό γεγονός.

Δύο νεαροί φοιτητές έχασαν την ζωή τους και άλλοι τρεις νοσηλεύονται στην εντατική (οι δύο σε κρίσιμη κατάσταση) από δηλητηρίαση που προήλθε από ένα μαγκάλι που είχαν ανάψει για να ζεσταθούν.

 

Είναι πραγματικά τόσο κρίμα, νέοι άνθρωποι να φεύγουν από τη ζωή τζάμπα και βερεσέ.

Δυστυχώς, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, τη θέση της θλίψης σύντομα παίρνει η οργή.

Η οργή για τους σύγχρονους βρικόλακες, για αυτά τα βαμπίρ που περιμένουν με τα σάλια τους να τρέχουν σε κάτι τέτοιες τραγωδίες για να σπεκουλάρουν πολιτικά ή απλώς να πουλήσουν «επανάσταση» στους αφελείς που είναι έτοιμοι να αγοράσουν όσο όσο.

Η Καμπούλ της Ευρώπης.

Παρακολουθούσα, την Κυριακή, γνωστό τηλεπαρουσιαστή να δηλώνει έξαλλος και προσβεβλημένος για τις «οδηγίες ασφαλείας» που έδωσε η Κομισιόν στα στελέχη της τα οποία εργάζονται ή επισκέπτονται την Ελλάδα, και αναρωτιόμουν σε ποιον κόσμο ζει.

 

Υπενθυμίζεται ότι οι οδηγίες αφορούν αυτονόητες προφυλάξεις που θα πρέπει να λαμβάνουν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι όταν βρίσκονται στην Αθήνα: να αποφεύγουν δηλαδή να πλησιάζουν διαδηλώσεις, να μη φέρουν σε εμφανές σημείο την ευρωπαϊκή τους ταυτότητα, να μην αποκαλύπτουν πού εργάζονται σε αγνώστους.

Φυσικά, για άλλη μία φορά πέσαμε από τα σύννεφα και εμφανιστήκαμε σοκαρισμένοι με την εικόνα της πατρίδας μας στο εξωτερικό.

Ο Γλίτσας!

Παρακαλούμε την προσοχή σας.

Όσα ακολουθούν παρακάτω είναι αποσπάσματα από άρθρο με το τίτλο «Παιδομάζωμα και συμμορίτες» που δημοσιεύτηκε χτες στο διαδίκτυο.

Γράφει ο συντάκτης:

«Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέπεται να μαζεύει μικρά παιδιά και να τους κάνει πολιτικό... κατηχητικό. Είτε πρόκειται για τη Χρυσή Αυγή, είτε για φεστιβάλ Νεολαίας μεγάλων προοδευτικών κομμάτων, όπου συχνά βλέπουμε γονείς κομματόσκυλα να 'χουν τα παιδιά τους αγκαλιά με τα σφυροδρέπανα...».

Και συνεχίζει:

«Μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου; Γενιές ολόκληρες πήρε στο λαιμό της η Αριστερά τους, σέρνοντας σε μια ζωή βασάνων και βαρβαρότητας στον "κομμουνιστικό παράδεισο" χιλιάδες αθώα Ελληνόπουλα, τα πιο αγνά θύματα του Εμφυλίου!!!».

Καταλήγει δε ως εξής:

«Με τα σημερινά δεδομένα αυτό που έκαναν (σ.σ.: οι κομμουνιστές...) θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αγγίζει τα όρια του εγκλήματος πολέμου, και ηθικά στιγμάτισε ιστορικά αυτή την παράταξη».

Χτίστε κι άλλες φυλακές...

Μετά την καταδίκη του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου σε ισόβια, λέγεται ότι οι δικαστές θα έχουν πολλή δουλειά να κάνουν τα επόμενα χρόνια, αφού οι έρευνες φέρνουν στο φως εκατοντάδες υποθέσεις διαφθοράς στους δήμους.

Ωστόσο, δεν είναι εύκολο. Η μύτη του παγόβουνου είναι ορατή δύο δεκαετίες και πλέον, όμως ουδείς αιρετός είχε οδηγηθεί μέχρι στιγμής στις φυλακές (οι έως σήμερα λίγες ποινές σε τοπικούς άρχοντες είχαν ανασταλτικό χαρακτήρα).

Υπάρχει μεταξύ των λειτουργών ομερτά, οι διαδικασίες είναι πολύ αργές, οι κυρώσεις συνήθως προκλητικά ήπιες, μια ποινική δίκη χρειάζεται επτά με οκτώ χρόνια να ολοκληρωθεί, μια υπόθεση μπορεί πολλάκις να αναβληθεί και μέχρι να φτάσει στο δικαστήριο να παραγραφεί ή να μη φτάσει ποτέ.

 

Μια τροπολογία με πολλά μυστικά…

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν πρόκειται να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα.

Η πεποίθησή τους αυτή έχει ενισχυθεί τελευταία από την αδυναμία της κυβέρνησης να περάσει από την Βουλή τροπολογία που να επιτρέπει στους υποψήφιους αγοραστές να έχουν γνώση όλων των συμβάσεων των υπό εξαγορά εταιρειών. Κάποιος είχε πει παλιότερα ότι πιο ισχυρά και από τα κόμματα είναι στην Βουλή τα επιχειρηματικά λόμπι! 

Εκτός, δηλαδή, από τα γνωστά κόμματα που έχουν ψηφίσει οι Έλληνες, υπάρχουν και μυστικές αδελφότητες που περιλαμβάνουν μέλη από όλο το πολιτικό φάσμα.

Μπορεί δύο βουλευτές να είναι στο ίδιο κόμμα, αλλά να βρίσκονται σε διαφορετική «επιχειρηματική αδελφότητα».

Massive Attack...

Οι Massive Attack στο Inertia Creeps!

Ο Πλάτωνας και ο … ατσαλάκωτος.

Ο  Πλάτωνας  σε έναν από τους  διαλόγους του, βάζει τον σοφιστή Πρωταγόρα  να  υποστηρίξει  την   εξής  άποψη: Στις πολιτισμένες κοινωνίες, η τιμωρία επιβάλλεται  για αποτροπή επανάληψης της αδικίας και όχι για τυφλή εκδίκηση.

Αυτό στηρίζεται  στην προσδοκία σωφρονισμού του αδικούντος  και παραδειγματισμού του λοιπού κοινωνικού συνόλου.

Από αυτή την οπτική γωνία η ποινή έχει ξεκάθαρο παιδαγωγικό ρόλο γιατί «θεραπεύει την άδικη ψυχή και τη μυεί στην αρετή».

Πιο  κάτω, διαχωρίζει  και  τις έννοιες «κολάζω»  και «τιμωρούμαι», επιδιώκοντας να δείξει τη διαφορά μεταξύ παιδευτικής ποινής και  εκδικητικής ανταπόδοσης, αντίστοιχα.

Ακολούθησαν κι άλλες τέτοιες απόψεις αλλά  ο «Πρωταγόρας»  είναι το πρώτο κείμενο που δείχνει την προσπάθεια να συλλάβουν οι άνθρωποι την ποινή ως ανθρώπινο θεσμό, που εξυπηρετεί ορισμένη κοινωνική σκοπιμότητα.

Όλα  αυτά  βέβαια, εντάσσονται  στην προσπάθεια του σοφιστή να αποδείξει  ότι  η πολιτική αρετή διδάσκεται και  δεν είναι μόνο  ζήτημα ήθους,  για τον κάθε άνθρωπο.  Αργότερα, στα  πλαίσια του Διαφωτισμού και  ο Ιταλός Τσεζάρε Μπεκαρία στήριξε  τις αντιλήψεις του  για  το σωφρονιστικό σύστημα, στον Πλάτωνα  και  στην ελληνική  φιλοσοφία.

Η "γυναικεία άνοιξη" στον αραβικό κόσμο.

Πριν από μερικές ημέρες κάτι περίεργο εκτυλίχτηκε μπροστά από το αρχηγείο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στο Κάιρο. Δείτε το  εδώ.

Νεαροί και νεαρές, ντυμένοι μόνο με τα εσώρουχά τους, άρχισαν να λικνίζονται περιπαθώς.

Ο χορός Harlem Shake δεν είναι μια συνηθισμένη μορφή επανάστασης, αλλά τελευταία αποτελεί ένα από τα σύμβολα της σύγκρουσης μεταξύ της ισλαμικής πολιτικής και της επιθυμίας των νέων για ανεξαρτησία.

Γήπεδο; Όχι ευχαριστώ. Δεν θα πάρω…

Είμαι αρκετά μεγάλος σε ηλικία ώστε να θυμάμαι μια διαφορετικού τύπου ποδοσφαιρική Ελλάδα.

Τότε που κάθε Κυριακή ο μπαμπάς έπαιρνε το παιδί του στο γήπεδο, και απολάμβανε ένα πραγματικά ευχάριστο απόγευμα, γεμάτο χρώματα και θέαμα.

Με μαξιλαράκια από φελιζόλ,   τρανζιστοράκια στο αυτί,  μαύρα σπόρια, και κάτι άγευστες πορτοκαλάδες σε μικρά στρόγγυλα πλαστικά μπουκάλια.

Τα μεγάφωνα μάλιστα έπαιζαν και …Φλωρινιώτη.

Ούτε φωτεινοί πίνακες, ούτε VIP rooms, ούτε και cheerleaders.

Τα μισά μάλιστα γήπεδα της Α` Εθνικής, στη δεκαετία του 1970, στερούνταν ακόμη και το χορτάρι. Ναι ήταν ξερά.

Και όμως, σε τέτοια γήπεδα ξεδίπλωνε το ταλέντο του ο Κούδας, δίδασκε ποδόσφαιρο ο Δομάζος, και τρέλαινε τους πάντες και τα πάντα ο τρισμέγιστος Βάσια.

Το κόλπο γκρόσο των καπιταλιστών.

Το απόσπασμα που ακολουθεί, είναι από το διάσημο βιβλίο του Ιρλανδού Robert Tressell,  «The Ragged Trousered Philanthropists»,  το οποίο εκδόθηκε το 1914, και θεωρείται ως κλασικό έργο της εργατικής τάξης.

Στο συγκεκριμένο λοιπόν απόσπασμα,  ένας από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος εξηγεί πολύ έξυπνα το πώς το χρήμα λειτουργεί άνισα μέσα σε συνθήκες καπιταλισμού.

Επειδή μου αρέσει πολύ, νομίζω πως αξίζει να το θυμηθούμε. (Η μετάφραση είναι δική μου).