Το θέμα (της Κύπρου) είναι απλό, και χωρίς κακούς δράκους….

Το πρόβλημα της Κύπρου στην ουσία του είναι απλό, τόσο απλό που αν δεν υπάρχει κακόβουλη πρόθεση αποκλείονται οι παρανοήσεις: Υπάρχει χρηματοδοτικό κενό 18 δις στην Κύπρο.
Οι Ευρωπαϊκές χώρες μαζί με το IMF συμφώνησαν να δώσουν με εξαιρετικά προνομιακούς όρους λεφτά των φορολογουμένων και μελών τους (και τελικά άρα των φορολογουμένων των κρατών-μελών) αντίστοιχα τουλάχιστον τα 10-11 δις από αυτά. 
Τα υπόλοιπα θα πρέπει να βρεθούν από τους Κυπρίους με άλλο τρόπο. 
Γιατί; 

 

Είναι αλήθεια ότι τα υπολειπόμενα 6-7 δις είναι ψίχουλα για τα
δεδομένα της Ευρωζώνης, εδώ η Ελλάδα συνολικά θα πάρει σχεδόν 300 δις.
Είναι κάποιο τερτίπι;
Είναι η εμμονή των Γερμανών να καταστρέψουν τον υγιή και τίμιο χρηματοπιστωτικό τομέα της μεγαλονήσου;

Μία και μισή απορίες για τη Θεσσαλονίκη.

Πριν από μερικά χρόνια αποφασίστηκε η ριζική ανάπλαση της νέας παραλίας της Θεσσαλονίκης.

Μιλάμε για το ωραιότερο ίσως κομμάτι της πόλης, κι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει κάπως, αφού όλη η υπόλοιπη πόλη έχει προ πολλού παραδοθεί στην άναρχη δόμηση και στο ακαλαίσθητο μπετόν.

Η προσπάθεια πήρε κάποιο αρκετό διάστημα, και τελικά δόθηκε (εδώ και δυο χρόνια περίπου) σε χρήση. Το αποτέλεσμα σε άλλους αρέσει και σε άλλους όχι, αλλά η ουσία είναι ότι κάτι έγινε επιτέλους…

Τώρα οι εργασίες συνεχίζονται και στο υπόλοιπο κομμάτι, από το ξενοδοχείο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΑΛΑΣ προς τα δυτικά.

Οι εξελίξεις στη Κύπρο.

Τελικά, οι βουλευτές της Κύπρου ψήφισαν υπέρ της αναδιάρθρωσης του τραπεζικού συστήματος της χώρας τους, και της δημιουργίας ενός εθνικού ταμείου «αλληλεγγύης», ενώ παράλληλα συμφώνησαν στην επιβολή ελέγχων κεφαλαίων για να αποφευχθεί η εκροή τους από τις τράπεζες.

 Οι προσπάθειες συνεχίζονται για την επίτευξη συναίνεσης και σε άλλα καίρια ζητήματα όπως είναι η φορολόγηση των καταθέσεων.

Κατά λάθος θυσία…

Να με συγχωρείτε όσοι αγαπάτε τα εξωτικά παρασκευάσματα με κιμά και καρυκεύματα, αλλά το ηρωικό «όχι» των αδελφών μας στην (ξανά) μαρτυρική μεγαλόνησο εξελίσσεται σε κάτι χειρότερο από σεφταλιά.

 

Τουλάχιστον ώς την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές, η κατάσταση ήταν σχεδόν τραγική ― σχεδόν, το τονίζω, διότι η αφθονία άσκοπου πατριωτικού βερμπαλισμού την κάνει να μοιάζει επικίνδυνα με κακόγουστη ιλαροτραγωδία.

Απ’ τον Ανάν στους… Α(υ)νάν!

Πριν λίγα χρόνια, η πολύπαθη Κύπρος, δοκιμαζόταν για μια ακόμη φορά με το περιβόητη «Σχέδιο Ανάν».

Για καλή τύχη του Ελληνισμού, τότε στις ηγεσίες Κύπρου και Ελλάδας ήταν δύο άνθρωποι που ήταν πάνω απ” όλα πατριώτες. 

 

Ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος και ο Κώστας Καραμανλής, διαχειρίστηκαν – ειδικά ο Παπαδόπουλος – την τόσο κρίσιμη κατάσταση, με τόση μαεστρία που και ένα περήφανο ΟΧΙ ακούστηκε από το στόμα του Τάσσου Παπαδόπουλου αλλά και «μύτη δεν άνοιξε».

Οι ψύχραιμοι αναλυτές της εποχής εκείνης, αναγνώρισαν την τεράστια συνεισφορά της Ελληνικής Κυβέρνησης και προσωπικά του Κ. Καραμανλή, σε διπλωματικό κυρίως επίπεδο.

China Girl....

Iggy Pop in China Girl.....

Μανχάταν.

Δεν υπάρχουν λεζάντες στα δρώμενα· πόσω μάλλον υπέρτιτλοι για τους αδαείς.

Το πολιτικό τοπίο θυμίζει τις εφηβικές χίμαιρες που οι περισσότεροι εγκατέλειψαν στο όνομα της θεσμικής αρετής.

Χαμόγελα και χάδια που χάνονται σταδιακά καθώς η ευτυχία θεωρείται placebo για τους αιθεροβάμονες, τους τυχερούς και τους ύποπτα φιλήδονες.

 

Ο γύρος του κόσμου δεν αποτελεί δέλεαρ καθώς στην Ελλάδα καταστρατηγείται η αίσθηση της ευθύνης με αγελαίο πείσμα για τις εντυπώσεις στα σκονισμένα σαλόνια. Θυμίζουμε την ανημπόρια των Ρώσων στην δυτικοποίησή τους από τον Μεγάλο Πέτρο, θλιβερό δείγμα απαισιοδοξίας σε έρευνα των New York Times την δεκαετία των ’70s λόγω άκρατου πληθωρισμού, ανικανότητα σύλληψης προσδοκιών εξαιτίας της προπαγάνδας άνωθεν που εξακολουθεί να ζει με όρους και αισθητική αγγλικής αποικίας στο ναδίρ· πόσο αστείοι φαίνονται οι παρίες που κατατρύχονται από τον αόρατο εχθρό.

Κανείς δεν ξέρει ότι η δουλεία είχε καταργηθεί το 1833 στις Βρετανικές Δυτικές Ινδίες.

Οι άλλοι πάντα φταίνε· οι εκτός χωριού.

Ο ταλαντούχος κος Κατίδης.

Κάποια στιγμή, πάνε μήνες, οι χρυσαυγίτες σκέφτηκαν να στεγαστούν και στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Σχεδίαζαν, μάλιστα, να νοικιάσουν γραφεία δίπλα σε σύνδεσμο οπαδών της ΑΕΚ.

Και μία ημέρα των ημερών ο τοίχος απέκτησε φωνή.

Οι ΑΕΚτζήδες είχαν γράψει πάνω του την εντολή «Ούτε να το σκέφτεστε».

Τίποτα περισσότερο. Και τίποτα σαφέστερο.

Αποδέκτες του μηνύματος, οι χρυσαυγίτες.

Που μπροστά στα δύσκολα ακύρωσαν τα στεγαστικά τους σχέδια.

 

Το συμβάν έγινε ευρύτατα γνωστό.

Αλλά ο παίκτης της ΑΕΚ Γιώργος Κατίδης φαίνεται ότι δεν άκουσε τίποτα, αφού ζει στον «παράλληλο κόσμο του», όπως είπε ο προπονητής του, Εβαλντ Λίνεν.

Δεν άκουσε, επίσης, τίποτα για τον προπηλακισμό του βουλευτή Δημήτρη Στρατούλη στο ΟΑΚΑ.

Εγκλωβισμένος στον παράλληλο κόσμο του, δεν έμαθε πως η ίδια η οργάνωση των οπαδών της ομάδας του έβγαλε πάραυτα ανακοίνωση για να απαιτήσει «να τελειώσουμε με τα σκουλήκια τους φασίστες».

Η πραγματική ζωή είναι διαφορετική από τα συνθήματα.

Η Κύπρος είναι το Βατερλό όλων των ελληνικών δημαγωγικών μύθων.

Και ΑΟΖ είχαν ανακηρύξει και τα πετρέλαια διαπραγματεύονταν, και Ρώσους φίλους και καταθέτες διέθεταν, και αριστερό πρόεδρο είχαν, όχι «δοσίλογους» όπως εμείς.

Κι όμως, ούτε ο συχωρεμένος ο Τσάβες τους έστειλε δωρεάν πετρέλαιο, ούτε οι Ρώσοι και οι Κινέζοι τους δάνεισαν.

 

Και ο Χριστόφιας κλαίγοντας τους ανακοίνωσε τη χρεοκοπία και τα μνημόνια.

Το ’χουν αυτό οι συμπατριώτες μας, όταν χρεοκοπούν οι πολιτικές τους, κλαίνε.

Πριν 9 χρόνια ένας άλλος εξίσου μεγάλος πατριώτης τορπίλισε το όνειρο δεκαετιών, την επανένωση του νησιού, τον τερματισμό της κατοχής.

Για να μη μοιραστεί την ευημερία της η πλουσιότερη κοινότητα με την πιο φτωχή. Κλαίγοντας κι αυτός. Η ιστορία εκδικείται.

Ο καπιταλισμός μεταλλάσσεται, και παραπαίει…

Το 1978, ήμουν μαθητής, άρον άρον μεταφερμένος στην Αθήνα, σε απόλυτη φτώχεια, αλλά και μέλος της ΚΝΕ, με αλαζονική σιγουριά για το μέλλον.
Δούλευα εκείνο το καλοκαίρι σε μια από τις πρώτες εταιρείες πληροφορικής, όταν διαπίστωσα με μεγάλη μου έκπληξη πως ένα από τα αφεντικά της εταιρείας διάβαζε το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ και ήταν οπαδός ή μέλος του ΚΚΕ.

Όταν ξεθάρρεψα και τον ρώτησα ‘’μα πως συμβιβάζονται αυτά;’’, πήρα μια απάντηση έτοιμη από καιρό.

 Ίσως επειδή η ερώτηση ήταν συχνή...

‘’Γιατί όχι αγαπητέ; Είναι θέμα αρχών. Γιατί άλλοι να τρώνε ψωμί και άλλοι παντεσπάνι; Παρότι εγώ προσωπικά μάλλον έχω συνηθίσει στο παντεσπάνι, θα ήθελα αυτό να μοιράζεται. Φυσικά, τότε πια, δε θα είναι ακριβώς παντεσπάνι, αλλά σίγουρα θα είναι ένα γλυκό ψωμί για όλους’’.

Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η απάντηση.

Η απλή της διατύπωση, με ωραία λόγια, στερέωνε τη δική μου επιλογή για κομμουνιστική στράτευση.

Αλλά και κάτι παραπάνω: Αφού ακόμη και το αφεντικό που είχε συνηθίσει στο παντεσπάνι, διάλεγε για λόγους αρχών τον κομμουνισμό, εγώ, που μετά βίας μοιραζόμουν το ψωμί με τα αδέρφια μου, σίγουρα θα είχα εκατό λόγους παραπάνω, να βαδίσω τον ίδιο δρόμο.

Όχι μόνο για λόγους αρχών, αλλά και από ανάγκη.