Όπως τα περισσότερα ή σχεδόν όλα τα Ελληνόπουλα, ειδικά
της δικής μου γενιάς, μεγαλώσαμε πιστεύοντας εις έναν Θεόν, πατέρα,
παντοκράτορα μπλα μπλα μπλα...
Το τι πατέρας είναι και ποιου παντοκράτορας, σίγουρα
είναι κάποιου παπά ευαγγέλιο. Μάλλον, όλων των παπάδων.
Θυμάμαι παιδάκι, όπως όλα τα παιδάκια, περιμέναμε τις
ημέρες αυτές πρώτα απ’ όλα γιατί σταματούσαμε το σχολείο.
Αν σε μεγάλωνε και μια μάνα που είχε την αγία οικογένεια
σχεδόν στην ίδια μοίρα με τη δική της, είχες έναν λόγο παραπάνω.
Αν δε, ήσουν και στο κατηχητικό, πολλές φορές ήταν
καλύτερα κι απ’ τα Χριστούγεννα.
Δεν έχω μνήμες απ’ τα χρόνια σε κείνο το περίεργο
«σχολειό».
Αρνείται ο εγκέφαλος να θυμηθεί. Αυτοάμυνα….
Ομολογώ ότι η φαντασία μου και η περιέργειά μου ερχόταν
σε έξαψη την ημέρα που ψαλλόταν το τροπάριο της Κασσιανής.
Όλες οι κυρίες που ερχόταν στην εκκλησία τη συγκεκριμένη
βραδιά, είχαν μια ξινίλα να την πω; Λύπηση; Για την εν λόγω κοπελιά.
Μπορεί και απαξίωση.
Τα παιδικά μάτια δεν μπορούν να ξεχωρίσουν εύκολα αυτές
τις λεπτές ρυτίδες εκφράσεως. Το βλέμμα, εξάλλου, της κατάνυξης τα υπερνικούσε
όλα.