Σκόρπιες σκέψεις… περί ΕΡΤ.

Το λέω εδώ και καιρό.

Ο άνθρωπος δεν παίζεται.

Είναι ο Μέσι της πολιτικής.

Και παίζει και σε ξερό γήπεδο, με χιλιάδες ντεσαβαντάζ.

Με εχθρική διαιτησία.

Αλλά μαγεύει.

Αντιπάλους και συμπαίκτες μαζί.

Έτσι, χθες βράδυ, την έκανε την μαγική του ενέργεια, για μια ακόμη φορά.

Έκανε τη τρίπλα του, κι έστειλε αδιάβαστους μερικούς μερικούς, που με αφορμή το πισωγύρισμα της διεφθαρμένης Gazprom, ήταν έτοιμοι να τον κρεμάσουν ανάποδα.

Την έκανε κλείνοντας το μαγαζάκι της ΕΡΤ, το οποίο αφού αναδιοργανωθεί, και αφού συμμαζευτεί, θα ξανανοίξει το φθινόπωρο, υπό νέα διεύθυνση.

Με μια νέα μορφή, ανάλογη των εποχών που ζούμε.

Χωρίς το νεκρό της βάρος.

Χωρίς σαβούρα.

Με κομμένο (για κάποιους) τον μπουλκουμέ.

Και κυρίως, χωρίς το ατελείωτο κηφηναριό που όλοι πληρώνουμε θέλουμε δεν θέλουμε.

Επιτέλους προχωράμε (βλ. ΕΡΤ)….

Ομαδική  παράκρουση;

Κομματικός εγωισμός;

Ιδεολογική αγκύλωση;

Ή απλά η πιο νοσηρή έκφανση του συνδρόμου της Στοκχόλμης;

Αυτή δηλαδή στην οποία το "θύμα" (βλέπε τα εκατομμύρια κόσμου που είδαν εισοδήματα να κατακρημνίζονται και περιουσίες να χάνονται) δένεται με τον "θύτη" (βλέπε κηφηναριό του κρατικού νεποτισμού) φαντασιαζόμενο να του μοιάσει, και να του πάρει τη θέση.

Όπως και να έχει, χθες ήταν μια μεγάλη μέρα.

Η πρώτη μεγάλη νίκη του αυτονόητου και της λογικής.

Το πρώτο και ένα από τα μεγαλύτερα κάστρα της πελατειακής διαπλοκής των κρατούντων διαλύθηκε.

Μπαμ και κάτω.

Μια και έξω.

EΡΤ: Ας μιλήσουμε και για τη ταμπακιέρα…

Είναι κατανοητή η πίκρα των εργαζόμενων στην ΕΡΤ.

Πολλοί από αυτούς γίνονται θύματα μιας πνιγηρής κατάστασης που δημιουργήθηκε στη Ραδιοτηλεόραση, ενός καθεστώτος που βόλεψε λαμόγια, παρατρεχάμενους και «μπλε», «πράσινους» αλλά και «κόκκινους» ψηφοφόρους.

Πολλοί από τους εργαζόμενους αυτούς δουλεύουν σκληρά για λίγα χρήματα και αξίζουν του σεβασμού μας.

Ωστόσο, αυτό που έχει στηθεί εδώ και μερικές ώρες στην ΕΡΤ έχει φτάσει στα όρια του γραφικού.

Ο ένας μιλά για τη σημασία της ΕΡΤ επειδή μεταδίδει την θεία λειτουργία, ο άλλος γιατί μεταδίδει κλασική μουσική, ο τρίτος γιατί δε μεταδίδει ό,τι τα άλλα κανάλια. Βγαίνουν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές και ζητούν να γίνει επανάσταση, να γίνει το νέο Πολυτεχνείο, να μπει λουκέτο σε όλη την ενημέρωση για να «μάθει» η ανάλγητη κυβέρνηση.

Κάρτα αλλαγής…

Δούλευε σ’ ένα εμπορικό κατάστημα ρούχων στη Μητροπόλεως εδώ και τρεις μήνες. Ήταν ευγνώμων που είχε καταφέρει να βρει αυτή τη δουλειά, γιατί ήταν άνεργη πολύ καιρό.

Το μεταφραστικό γραφείο που εργαζόταν είχε κρατήσει δυο άτομα όλα κι όλα, τους παλιότερους.

Οι υπόλοιποι, ανάμεσά τους και αυτή, είχαν απολυθεί.

Τώρα την είχαν προσλάβει ως πωλήτρια.

Η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, έπρεπε να μείνει στο σπίτι λόγω εγκυμοσύνης, οπότε χρειάστηκε μια υπάλληλο.

Η ίδια ήταν πελάτισσά της. Το κατάστημα εμπορευόταν και ρούχα μιας πολύ γνωστής εταιρίας, που ήταν από τις αγαπημένες της.
Όταν έμαθε ότι υπήρχε ανάγκη για άτομο, ζήτησε να δουλέψει.

Δεν μπορούσε βέβαια πλέον να αγοράσει σχεδόν τίποτα από το μαγαζί στην οικονομική κατάσταση που είχε περιέλθει, και την απογοήτευε να βλέπει πόσες εξακολουθούσαν να μπορούν.

Ζήλευε και εκνευριζόταν.

Αισθανόταν ότι είχε βίαια αλλάξει στρατόπεδο. Και δεν μπορούσε να το χωνέψει.

Στη Θεσσαλονίκη τα ταξί κυνηγούν τις ουρές τους…

Το πρόβλημα με τις απαράδεκτες ουρές ΤΑΧΙ, στη Θεσσαλονίκη και κυρίως στην Τσιμισκή, είναι ένα όψιμο-μεταμοντέρνο συγκοινωνιακό πρόβλημα της πόλης.

Μέχρι σήμερα δεν αντιμετωπίστηκε και είναι βέβαιο πως ο Δήμος δεν έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά, όταν πρωτοεκδηλώθηκε ως φαινόμενο.

Ο κλάδος των ΤΑΧΙ αντιμετωπίζει το δρόμο με όρους μιας ακατανόητης οικειοποίησης.

Καλλιεργείται η αίσθηση ότι, στο όνομα της εξυπηρέτησης του πολίτη, μπορούν να κινούνται και να καταλαμβάνουν το δημόσιο χώρο χωρίς περιορισμούς.

Τα ΤΑΧΙ βρέθηκαν ψηλά στην ιεραρχία του πελατειακού κράτους καθώς, στη βάση μιας καινοφανούς θεωρίας, θεωρήθηκαν ως κινητά «καφενεία» με ικανή επίδραση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Έτσι δημιούργησαν το χαρακτήρα του χαϊδεμένου παιδιού, που ακόμη και μέχρι σήμερα δεν αντιλαμβάνεται ως κοινωνικός εταίρος του συγκοινωνιακού ζητήματος τα όρια των εκατέρωθεν παραχωρήσεων για να οικοδομηθεί ένα βιώσιμο σχέδιο κυκλοφορίας μέσα στην πόλη.

 

Μια μικρή συνεισφορά στο Gay Pride!

Η μικρή συνεισφορά του Ορθογράφου στις εορταστικές εκδηλώσεις του Gay Pride!
Μουσικές Ταξιαρχίες και Ένα Τραγούδι για τον Χειμώνα...

Πρώτα ήρθαν... για ποιούς;

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια βλέπω και ξαναβλέπω, ειδικά στο διαδίκτυο, διάφορους επαγγελματίες αρθρογράφους και μη, σχολιαστές, δημοσιογράφους κλπ να επαναλαμβάνουν ένα λάθος.

Ένα λάθος, που από την πολλή επανάληψη απέκτησε πλέον μυθικές διαστάσεις, και τείνει να θεωρείται ως σωστό, ή ως αλήθεια.

Ενώ δεν είναι.

Αναφέρομαι στη περίφημη ρήση, φράση, ατάκα, ή όπως αλλιώς θέλετε να την πείτε, που ξεκινά (λάθος κι αυτό) ως εξής: «Πρώτα ήρθαν για τους Εβραίους, αλλά δεν ήμουν Εβραίος…».

Ενοικιάσεις ελαστικών!

Στην Ελλάδα, η κρίση, πέρα από όλα τα δεινά που επέφερε, κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά   την αγορά του αυτοκινήτου, αλλά και αυτήν των ανταλλακτικών, των σέρβις, κλπ.

Τα περισσότερα πλέον αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στους δρόμους είναι ασυντήρητα, ενώ αν κάποιος τρακάρει, ούτε που σκέφτεται να επισκεφτεί λαμαρινά…

Ανθελληνική αμφισβήτηση.

Σε ό,τι αφορά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα, όπως συνήθως ονομάζουμε τη Γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης από τους ναζί, γίνεται μάχη από τους αναθεωρητές.

Επιφανέστερος όλων, ο πολυγραφότατος David Irving.

Από κάτω του υπάρχει πλήθος από άλλους ιστοριογραφούντες.

Άπαντες θέτουν ένα ψευδοπρόβλημα.

Προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν υπήρξε γενοκτονία, αμφισβητώντας βασικά δύο πράγματα: τον αριθμό των θυμάτων και το αν υπήρχε σχέδιο, με εντολή του Χίτλερ, για την ολοκληρωτική εξόντωση των Εβραίων της γηραιάς ηπείρου.

Προσπαθούν να τεκμηριώσουν την αμφισβήτηση ακόμη και με υπολογισμούς για το πόσα σώματα την ημέρα μπορούσε να κάψει ένα... κρεματόριο κ.λπ.

Εν ολίγοις, θεωρούν ότι η πλειονότητα των θυμάτων απεβίωσε από αρρώστιες, κακουχίες και πείνα στα στρατόπεδα, αποτέλεσμα των γενικότερων δυσκολιών του πολέμου, κι όχι οργανωμένου σχεδίου Τελικής Λύσης.

Ακόμη όμως και οι αρνητές της γενοκτονίας καταλήγουν σε τεράστιους αριθμούς θυμάτων, όσο κι αν αρνούνται την οργανωμένη εξόντωσή τους, οι οποίοι κόβουν την ανάσα.

Γιατί είτε 6.000.000 είτε 4.000.000 ή 1.500.000, δεν παύει να είναι ένα πρωτοφανές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο κανένας άνθρωπος που εμφορείται από τις ανθρωποκεντρικές αξίες του ελληνισμού και της χριστιανικής πίστης δεν επιτρέπεται να αμφισβητεί.

Το πιρπιτσόλι της διπλανής ξαπλώστρας…

Μια κλασική (αληθινή) ιστορία της νεοελληνικής καθημερινότητας, και δη της καλοκαιρινής.

Ένα μικρό μάθημα ζωής.

Είμαι λοιπόν αραχτός, σε ξαπλώστρα δίπλα στο κύμα, σε beach bar του πρώτου ποδιού της Χαλκιδικής, απολαμβάνοντας το φραπεδάκι μου, και μπαινοβγαίνοντας μια στη θάλασσα και μια … στο facebook.

Ξαφνικά, και  ενώ όλα ήταν ήρεμα και προβλέψιμα, καθημερινή γαρ, all hell breaks loose, που λένε και οι Γάλλοι.

Πλησιάζει λοιπόν και παρκάρει (με σπιναρίσματα!) μια τελευταίου τύπου Mercedes κάμπριο, με τα ηχεία της να ξερνάνε εκατοντάδες ντεσιμπέλ αγριεμένων ήχων Πάολας, Κοκκίνου, Βανδή….;

Θα σας γελάσω.

Πάντως τσιφτετελοπόπ ήταν, και μάλιστα ντάλα μεσημέρι!!!!!