Αυτό κι’ αν δεν είναι ανατροπή!

Η λαίλαπα του Εμφυλίου είχε περάσει με νίκη των εθνικών δυνάμεων.

Αλλά ο φόβος δεν εξέλιπε.

Το ενδεχόμενο του «τρίτου γύρου» -υπαρκτό ή όχι, αδιάφορο- συνέθλιβε την κοινωνία.

Η αγωνία διατυπωνόταν στον μονόλογο του πολλά ζήσαντος και παθόντος πατέρα των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του ’50: «Μην έρθουν οι κομμουνιστές και μας πάρουν το σπίτι» ή τα σπίτια, ανάλογα με τη θέση που κατείχε ο ιδιοκτήτης ακινήτων στην κοινωνική κλίμακα της εποχής εκείνης.

Τα «σπίτια» δεν χάθηκαν, τελικώς.

Το καθεστώς εδραιώθηκε και επιβίωσε.

Πρόκοψαν και οι κομμουνιστές.

Αποκλεισμένοι από τον δημόσιο τομέα και από τη δυνατότητα μεταναστεύσεως στην Ευρώπη, διότι απαιτείτο «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων» για να γίνουν δεκτοί στις χώρες της Δύσεως, προσχώρησαν στην τάξη των «αυτοαπασχολουμένων» και μικροεπιχειρηματιών. Κάποιοι από τους μεγιστάνες της χώρας διαθέτουν άμεμπτες «προοδευτικές» περγαμηνές.

Dogs....

Αφιερωμένο στους φιλοξενούμενους της χώρας μας, που αγαπάνε τα σκυλιά με τον δικό τους τρόπο!
Ειδικά με μουστάρδα.... Να τους χαιρόμαστε.
Κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ...

Pink Floyd... Dogs.

Ο κάθε κατεργάρης (της νύχτας) στον πάγκο του…

Την ώρα που ο Κυριάκος ζει στη πράξη το όνειρο του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο πρώτος προσπάθησε να εφαρμόσει ο μπαμπάς του πριν από 20 και κάτι χρόνια, αλλά δεν του βγήκε, κυνηγώντας λυσσαλέα αθώους και ένοχους δημοσίους υπαλλήλους, ο τεχνοκράτης και νηφάλιος Στουρνάρας, που δεν είναι κολλημένος σε τέτοιες εμμονές, ούτε πάσχει από οποιαδήποτε πατρικά συμπλέγματα, δίνει τη μάχη του εκεί που πρέπει.

Στο συμμάζεμα της οικονομίας, στην αύξηση των εσόδων του κράτους, και στην πάταξη της ασύστολης φοροδιαφυγής.

Ε ρε πλάκες!!!!!!

Το έχω γράψει δεκάδες φορές: Ζούμε καταστάσεις τρέλας, και σε εποχές «φαιδρών» ανατροπών.

Και όχι μόνο σηκώθηκαν τα πόδια για να χτυπήσουν το κεφάλι, αλλά το πήραν και στο κυνήγι….

Μιλάω για περιπτώσεις «καλλιτεχνών», που ελέω αναγνωρισιμότητας νομοθετούν…

Μιλάω για περιπτώσεις αποφοίτων ΙΕΚ και ΤΕΙ, που από βήματος της βουλής μας κουνάνε το δάχτυλο, με το στόμα στραβό από την μαγκιά, ή και με παπαγάλους στάμπες στα σικ μπλουζάκια τους…

Μιλάω για τον γιαλαντζί επαναστάτη, πρώην βασιλιά των σχολικών καταλήψεων, που θέλει να μας κυβερνήσει…

Μιλάω για οπαδούς των ΕΛ, και αυτούς που θεωρούν ότι μας ψεκάζουν, που με την διασπαστική στάση τους φέρνουν στη χώρα την ακυβερνησία θεωρώντας όμως τους εαυτούς τους εθνικούς ήρωες…

Μιλάω για τον ευτραφή Μπένυ, που αν και βρέθηκε να ηγείται ενός ασήμαντου πλέον πολιτικού σχηματισμού, στην ουσία συγκυβερνά, σαν να μη πέρασε ούτε μια μέρα…

Μιλάω για την Φώφη, που αν και μέχρι χθες δεν γνώριζε να ξεχωρίσει την στολή του στρατιώτη από αυτήν του ναύτη, σήμερα είναι υφυπουργός Εθνικής Άμυνας!!!!!

Για τα πανηγύρια…

Δεν ξέρω πότε έγινε το μεγάλο κακό.

Με την ανακάλυψη της χαρτοπετσέτας ή με τον εκτελωνισμό της πλαστικής καρέκλας; O «Πολιτισμός» του Niall Ferguson που διάβασα -με καθυστέρηση είναι αλήθεια- αυτές τις μέρες αναφέρει πολλά για τη συμβολή της ραπτομηχανής Singer στην εξέλιξη του Δυτικού πολιτισμού, δεν δίνει όμως στοιχεία για το γκρέμισμά του.

Προσπαθώ λοιπόν να τα βγάλω πέρα μόνος μου.

Κάθε Δεκαπενταύγουστο -δεν σας το κρύβω- ελπίζω να είναι αλλιώς τα πράγματα. Είναι ίσως και η νοσταλγία.

Ότι στην επόμενη στροφή θα δω τους παππούδες -τότε που δεν ήταν παππούδες- να καθαρίζουν με το χέρι και νερό από το ποτάμι, το αλάτι από τις σαρδέλες, να τις βάζουν πάνω στο πρωινό φουρνισμένο ψωμί, να στάζουν λάδι, ρίγανη και να το μοιράζουν…

Άλμα στο κενό.

Δεν ξέρω πώς φέρθηκε ο ελεγκτής. Δεν ήμουν εκεί.

Δεν ξέρω αν ο 18χρονος ήταν φτωχός, ήταν τζαμπατζής, ήταν τσαμπουκάς ή ήταν υπερβολικά ευαίσθητος και δεν άντεξε τον διασυρμό, έστω και στιγμιαίο.

Ξέρω ότι το θέμα δεν προσφέρεται για καμιά ανάλυση, για καμιά φτηνή πολιτική σπέκουλα.

Ξέρω ότι ένας ελεγκτής είναι για να ελέγχει.

Ξέρω ότι όταν κάποιος δεν έχει πληρώσει εισιτήριο, ο ελεγκτής έχει καθήκον να του επιβάλει πρόστιμο.

Ξέρω ότι αν δεν έχει να πληρώσει το πρόστιμο ο ελεγκτής είναι υποχρεωμένος να κάνει όσα ο νόμος προβλέπει, αλλιώς θα τον κατηγορήσουν οι άλλοι επιβάτες ότι τα "βρήκε" με τον παράνομο.

Ξέρω ότι ένα παλληκαράκι 18 ετών μπορεί να πάρει μια λάθος απόφαση που η κακιά στιγμή μπορεί να την κανει μοιραία.

Αξιολογήσεις υπαλλήλων.

 Αυτή η είδηση δεν είδε το φως της δημοσιότητας.

Έτυχε και το περιστατικό είχε αίσια έκβαση, οπότε δεν άξιζε τον κόπο δημοσιογραφικά.

Πριν από λίγες ημέρες, γυναίκα μέσης ηλικίας που εργαζόταν ως σχολική φύλακας ανέβηκε στη στέγη του δημαρχείου της πόλης που δουλεύει και απειλούσε να πέσει.

Δεν χρειάζεται να εξηγήσει κανείς τι και πώς.

Όταν χάνεις τη δουλειά σου και είσαι εξήντα ετών, ξέρεις ότι όσα έρχονται είναι πολύ χειρότερα απ’ όσα έχεις ζήσει.

Και δεν έχεις όπλα να πολεμήσεις.

Γιατί τα έφερε έτσι η ζωή που δεν έχεις σπουδάσει.

Υπάρχει κι’ άλλος πολιτισμός…

Πέρα από την Πάολα, τον Ρέμο, και τον … Τσαλίκη, υπάρχουν πολλοί  άγνωστοι στο ευρύ κοινό Έλληνες, οι οποίοι αγωνίζονται, συμμετέχουν, και επιχειρούν σε πολύ σημαντικά διεθνή γεγονότα, προωθώντας τον πραγματικό πολιτισμό, και όχι τα τουρκοπόπ τσιφτετέλια,  αν και δυστυχώς δεν δίνεται μεγάλη δημοσιότητα σ’ αυτά στην πατρίδα μας.

Παράδειγμα ο Νίκος Μπογονικολός της ΑΡΑΤΟΣ, η καλή φίλη του Ορθογράφου Ευτυχία Πουλουκτσή της Πολιτείας Πολιτισμού, και ο Χρήστος Σαββίδης της ARTBOX.

Τραγούδια μουνούχων…

Το χειρότερο με τους σημερινούς αστέρες της πίστας δεν είναι πως κλέβουν πιθανόν την εφορία, ότι εκφέρουν νεοναζιστικές είτε απλώς βλακωδέστατες απόψεις ή πως εμφανίζονται μπροστά σε ανθρώπους, οι οποίοι -ερχόμενοι στο τσακίρ κέφι- δαπανούν σε αλκοόλ και σε λουλούδια πακτωλούς χρημάτων, υπόπτου μάλλον προελεύσεως.

Το χειρότερο με τους σημερινούς αστέρες της πίστας είναι τα τραγούδια τους. 

Η φοροκλοπή υπήρξε επί δεκαετίες δεύτερη φύση εκατομμυρίων Ελλήνων, κάθε κοινωνικής προέλευσης και μορφωτικού επιπέδου.

Παραμένει δε γλυκιά αμαρτία για πάμπολλους από όσους μπορούν ακόμα να την εξασκήσουν – εάν δε τους πιάσεις στα πράσα και τους φέρεις στο φιλότιμο, συχνά την ονομάζουν ανερυθρίαστα «πράξη αντίστασης» απέναντι στο μνημονιακό καθεστώς και στην αιμοβόρο τρόικα.

Αχ αυτές οι εύκολες ταμπέλες!

Γηράσκω αεί διδασκόμενος… πραγματικά.

Το γράφω άλλωστε φαρδιά πλατιά και στο προφίλ μου στο facebook, στο οποίο ακόμη ψάχνω να δω που ακριβώς αυτοπροσδιορίζομαι ως «φιλελεύθερος», όπως έσπευσε κάποιος διαδικτυακός παλιάτσος σήμερα να μου προσάψει.

Κάθε μέρα που περνάει, όλο και κάτι μαθαίνω.

Με αποτέλεσμα να τείνω όλο και περισσότερο σε εκείνο που είχε πει κάποτε ο Βολταίρος (νομίζω) ότι δηλαδή γνώρισε τα ζώα και μίσησε τον άνθρωπο.