Η ατομική ευθύνη και η ανοιχτή κοινωνία…

Βυθισμένη στην αέναη μελαγχολία της, η ελληνική κοινωνία, παρασυρμένη από τη δίνη του τέλους της εθνικής της αμεριμνησίας, αναζητά τους ενόχους και τους φταίχτες οπουδήποτε αλλού αρνούμενη να αντιμετωπίσει κατάματα τις δικές της ευθύνες.

Γαλουχημένη με ένα ιδιόμορφο βαλκανικό - τριτοκοσμικό λαϊκισμό με έντονα τα στοιχεία της ξεπεσμένου lifestyle, η ελληνική κοινωνία αφομοίωνε από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό μόνο εκείνα τα στοιχεία που τη βόλευαν.

Μία από τις ιδέες αυτές, η οποία στη χώρα μας έφτασε στο σημείο να λατρεύεται με φετιχιστική μανία, είναι  η ιδέα της πρόταξης του συλλογικού έναντι του ατομικού, και, η συνακόλουθη απομείωση της αξίας της ατομικής επιλογής μα και ευθύνης.

Από τη πιο μικρή έως τη πιο μεγάλη πράξη, ο νεοέλληνας την αντιμετώπιζε μέσα από το πρίσμα του «συλλογικού», του «κοινωνικού», του «ομαδικού», αποδίδοντας σε αυτό ιδιότητες πανίσχυρες και, σχεδόν, θεϊκές.

Τυμβωρύχοι …

Όπως ακριβώς το είχαμε προβλέψει.

Ζεστό ακόμη το σώμα του άτυχου 19χρονου Θανάση Καναούτη και οι γνωστοί έκαναν το θαύμα τους.

Σπέκουλα σε ένα τραγικό δυστύχημα γιατί;

Για λίγα ψηφαλάκια;

Για να στήσουν ένα σκηνικό έντασης;

Ντροπή τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η τοπική οργάνωση της περιοχής αφού οργάνωσε εκδήλωση και πορεία, πήρε το λόγο και με ανακοινώσεις.

Και τι έγραψαν οι ανεκδιήγητοι; «Ο  θάνατος του 19χρονου Θανάση Καναούτη επειδή δεν ακύρωσε ένα εισιτήριο αξίας 1,20 ευρώ αναδεικνύει με τον πλέον τραγικό τρόπο την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει πλατιά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής. Η ανεργία που έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, ο κοινωνικός αποκλεισμός μεγάλου τμήματος της νεολαίας, οι άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης χιλιάδων συμπολιτών μας, συγκροτούν το ακραίο μνημονιακό πλαίσιο της φτώχειας, της απόγνωσης και της καταστολής.

Ο Θανάσης Καναούτης ήταν ένας ακόμα άνεργος νέος που δεν είχε χρήματα για να καλύψει έστω και τις στοιχειώδεις ανάγκες του. Το κόστος των μεταφορών στις αστικές συγκοινωνίες έχει εκτοξευτεί επί ημερών μνημονίου, ενώ η κυβέρνηση σχεδιάζει και νέα αύξηση για να συμμορφωθεί στις μνημονιακές δεσμεύσεις. Πρέπει τώρα να μπει ένα τέλος στην πολιτική που εξαθλιώνει τις ζωές μας και ωθεί χιλιάδες νέους και νέες στην απόγνωση και την απελπισία».

Το σάλτο μορτάλε της λογικής…

Ένας αστυνομικός κάνει σήμα σε κάποιον μοτοσικλετιστή να σταματήσει για έλεγχο. Υπάρχουν οι εξής πιθανότητες: α) να τον έχει θεωρήσει ύποπτο β) να μην τον έχει θεωρήσει ύποπτο, αλλά απλώς να κάνει προληπτικό έλεγχο.

Ξέρουμε τι από τα δύο ισχύει; Όχι!

Ο μοτοσικλετιστής δεν σταματάει και αναπτύσσει ταχύτητα προσπαθώντας να ξεφύγει.

Υπάρχουν οι εξής πιθανότητες, (που υπήρχαν και πριν αναπτύξει ταχύτητα): α) να είναι σε κάτι «όχι εντάξει» β) να είναι σε όλα εντάξει, αλλά για κάποιον λόγο να αποφάσισε να μην σταματήσει.

Ξέρουμε τι από τα δύο ισχύει; Όχι!

Είναι ώρα να αρχίσουμε να ψαχνόμαστε.

Όταν οι φανατικοί της οπισθοδρόμησης, επικαλούμενοι μέχρι και λόγους εθνικισμού,  έχουν κάνει παντιέρα τους την Βαλκανική Ελλάδα του 1950 και της δραχμής  δεν βλέπω γιατί πρέπει να «καταδικάζονται» οι  αντιευρωπαϊστές αριστεροί.

Εάν δεν θέλουμε να ανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία εντός της Ευρώπης ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε τι Ελλάδα ζητάμε.

Το 1980 είχαμε μοναδική ευκαιρία να ανατρέψουμε τον Κωνσταντίνο  Καραμανλή πριν προλάβει να υπογράψει την ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ ως χώρα «επιχειρηματικού δαιμονίου,  διακεκριμένης ναυτιλίας και σημαντικών αποθεμάτων ορυκτού πλούτου».

Αντίθετα όμως  η  ευρύτατη πλειοψηφία «λιποθυμούσε» από εθνική υπερηφάνεια. 

Θερινή σύναξη των αγροφυλάκων του ΠΑΣΟΚ!

Ήταν καλοκαίρι του 2001 και στην κυβέρνηση Σημίτη επικρατούσε δημιουργικός πυρετός για τη συγκρότηση της δημοτικής αστυνομίας.

Για το ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής το όλο σχέδιο δεν ήταν παρά μια «θερινή σύναξις των αγροφυλάκων» – παραφράζοντας τον τίτλο της ταινίας του Δήμου Αβδελιώδη.

Το ΠΑΣΟΚ, άλλωστε, ήταν εκείνο που διατυμπάνιζε για περισσότερα από δέκα χρόνια (τη δεκαετία του ’80 και ίσως και λίγο μεταγενέστερα) ότι κατήργησε την Ελλάδα του χωροφύλακα.

Για τον αγροφύλακα δεν υπήρχε κανένας λόγος να καταργηθεί επί της ουσίας, αφού σε μια ερημοποιημένη ύπαιθρο λόγω κοινοτικών επιδοτήσεων, η χαρακτηριστική φιγούρα του έδωσε τη θέση της σε γραφεία συμβούλων με κοστούμι και γραβάτα, με αποκλειστικό αντικείμενο την «αξιοποίηση» των κάθε λογής επιδοτήσεων.

Οι σύμβουλοι αυτοί μπαινόβγαιναν με αφάνταστη ευκολία στα υπουργεία του βαθέος Πασοκικού κράτους, με την ίδια ευκολία που και ο Άκης έστηνε την αμυντική θωράκιση της χώρας.

 

Δημήτρης Ιατρόπουλος; Βίος και Πολιτεία…

Την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου, νωρίς το βραδάκι, ο καλός φίλος μου, και σταθερός αναγνώστης του Ορθογράφου  Δημήτρης Ιατρόπουλος θα παρουσιάσει το  νέο του βιβλίο «Το Ασανσέρ» (Εμπειρία-Εκδοτική) στη Θεσσαλονίκη, στο γνωστό lounge bar Meli Meli στη Λεωφόρο Μαρίας Κάλλας, απέναντι από το Μέγαρο Μουσικής.

Λεπτομέρειες για την εκδήλωση θα αναφέρουμε εν ευθέτω χρόνω.

Σήμερα όμως σας παρουσιάζουμε το απόσπασμα του συγγραφέα και δημοσιογράφου Γιάννη Φλέσσα, με το οποίο κλείνει το βιβλίο, και που περιγράφει τέλεια τον δημιουργό Δημήτρη.

Απολαύστε το….

Strange Attractor

Το κομματικό ρουσφέτι ζει και βασιλεύει…

Μία από τις συνεχείς απογοητεύσεις που εισπράττουν οι πολίτες της χώρας είναι η διαιώνιση του κομματικού ρουσφετιού.

Κάθε κυβέρνηση που εκλέγεται επιχειρεί να στελεχώσει χιλιάδες θέσεις του ευρύτερου διοικητικού μηχανισμού με κομματικούς ημετέρους.

Στα χρόνια πριν από την κρίση υπήρχε μία άρρητη συναίνεση μεταξύ των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας.

«Σήμερα οι δικοί μου, αύριο οι δικοί σου» και ήταν όλοι ευχαριστημένοι.

Εξάλλου η προσδοκία των κομματικών φίλων για την κατάληψη μιας θέσης στο μηχανισμό του κράτους παρέσχε στην ηγεσία του κόμματος μία πολύτιμη στρατιά μαχητών για την (ανα)κατάληψη της εξουσίας.

Ο ΓΑΠ και ο Ντέμης Ρούσσος!

Ανάμεσα σε μια σειρά συγκλονιστικών πολιτικών εξελίξεων (πώληση του 902 σε Κυπραίους, εξωφρενικής σημασίας επίσκεψη Αντώνη Σαμαρά στις ΗΠΑ) έσκασε ως βόμβα μια συνταρακτική είδηση που άλλαξε μια για πάντα την  εικόνα του παγκοσμίου γίγνεσθαι.

Όπως λοιπόν διαβάσαμε (και σε ψιλοσοβαρά site…) «Ο σαμιακός λαός έκρινε ανεπιθύμητο τον Γιώργο Παπανδρέου» ή πάλι «Persona non grata o Παπανδρέου στη Σάμο» καθώς και «Αγανάκτηση στους Σαμιώτες από την παρουσία Παπανδρέου».

Προσωπικά, μόλις πληροφορήθηκα (από το μαρτυρικό Λουτράκι όπου παραθέριζα) το συγκλονιστικό αυτό συμβάν προσπάθησα να φέρω στο μυαλό μου τις εικόνες. Πως θα ήταν άραγε(ς);

Φαντάστηκα έναν ξεχειλισμένο ποταμό από Σαμιώτες με επικεφαλής μια μετεμψύχωση του θρυλικού ντόπιου οπλαρχηγού Λυκούργου Λογοθέτη ή –στην χειρότερη- την Άντζυ Σαμίου αυτοπροσώπως (εδώ που τα λέμε, χαλαρά θα πήγαινε η αγαπημένη αοιδός) να φωνάζουν βροντερά και βιτριολικά συνθήματα κατά του δωσίλογου γκαουλάιτερ και επιφανούς στελέχους της Λέσχης (μπόντι) Μπίλντερμπεργκ, ΓΑΠ.

Επίορκοι. Ποιοι είναι τελικά;

Επίορκοι ! Μια λέξη πού μπήκε πρόσφατα στον καθημερινό δημόσιο διάλογο. Επίορκοι θεωρούνται  οι δημόσιοι υπάλληλοι που «έχουν παραβεί τον όρκο τους» και έχουν υποπέσει σε αδικήματα.

Κυρίως «ατιμωτικά» αδικήματα, όπως χαρακτηρίζονται από τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα, τα πιο γνωστά από τα οποία είναι η δωροληψία, η παράβαση καθήκοντος, η αδικαιολόγητη απουσία από την υπηρεσία κλπ.

Μια λέξη φορτισμένη με αρκετή επιθετικότητα και πολύ μεγάλη υποκρισία, όπως πολύ συχνά συμβαίνει στη χώρα μας, που χρησιμοποιείται με αυτό της το περιεχόμενο για να εξυπηρετήσει όχι την ουσία, αλλά για τον κοινωνικό κανιβαλισμό και για να στρέψει το ενδιαφέρον στην «κερκίδα».

Με την παρούσα παρέμβαση δεν επιδιώκεται η άμβλυνση του προβλήματος της κάκιστης λειτουργίας του δημοσίου, των κοπανατζήδων, των φακελάκηδων και κάθε λογής «επιόρκων».

Επιχειρούμε απλώς -έξω από πολιτική σκοπιμότητα και υποκρισία- να επισημάνουμε και μια άλλη πτυχή του θέματος, να αναδείξουμε μια κρυφή κατηγορία πραγματικών επιόρκων, αυτής των «αυλικών» της πολιτικής ηγεσίας και των ευνοούμενων της ανώτερης διοίκησης, οι οποίοι για το προσωπικό τους συμφέρον -ως οσφυοκάμπτες και υποτακτικοί εξ επιλογής και εκ πεποιθήσεως- προσέφεραν άνομες υπηρεσίες βλάπτοντας συχνά συναδέλφους δημιουργώντας επιόρκους-θύματα, αλλά εντέλει και το δημόσιο συμφέρον.

Ο γύρος του θανάτου;

(Παλιό, αλλά σαν να γράφτηκε χθες… κυριολεκτικά).

Μιλάμε συνεχώς για την ανάγκη να ορθοποδήσει η χώρα μας μέσα από την ανάπτυξη, και αναφέρουμε κυρίως τον τουρισμό, που αποτελεί και τον βασικότερο πυλώνα αυτής της ανάπτυξης.

Είναι άλλωστε η μόνη βιομηχανία που μας απέμεινε. Αλλά δυστυχώς κι αυτή πάει κατά διαόλου.

Την κάναμε σαν τα μούτρα μας.

Δεν θα μπω σε αναλύσεις δεικτών, ούτε σε στατιστικά στοιχεία αφιξο-αναχωρήσεων τουριστών στα αεροδρόμιά μας.

Θα περιγράψω όμως μια προσωπική μου εμπειρία, που πιστεύω πως είναι ενδεικτική της προχειρότητας και της πολιτικής «άρτσι μπούρτζι και λουλάς», που ως γνήσιοι Έλληνες ακολουθούμε και στον τουρισμό.

Αποφάσισα λοιπόν χθες να πεταχτώ αυθημερόν στη Χαλκιδική. Τη περιοχή που κάποτε είχε τα φόντα να εξελιχθεί σε Μονακό.

Εξελίχθηκε όμως σε Γουιάνα.

Η οικονομική δυσπραγία που μας δέρνει όλους, έβαλε μάλλον το χεράκι της, και προφανώς το ίδιο αποφάσισαν και χιλιάδες άλλοι ιδρωμένοι Βορειοελλαδίτες.

Που λεφτά για μακροχρόνιες διακοπές;