Λαϊκισμός!!!!!!

Θλιβερό, θλιβερότατο γεγονός ο θάνατος του άτυχου νεαρού που πήδηξε από λεωφορείο στο Περιστέρι εξαιτίας ελέγχου ή για να αποφύγει τον έλεγχο από ελεγκτή εισιτηρίων.

Κάθε θάνατος προκαλεί λύπη και θρήνο, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για νέο άνθρωπο και ακόμη χειρότερα όταν συμβαίνει με αφορμή ένα εισιτήριο αξίας 1,20 ευρώ, που ίσως να κόστιζε ακόμη λιγότερο εφόσον το παιδί ήταν σπουδαστής και είχε προμηθευτεί «διαρκείας», το λεγόμενο «πάσο» για τους παλιότερους.

Τι σκατά είσαι, τελικά, ρε Αργύρη;

«Τι σκατά είσαι, τελικά, ρε Αργύρη;» με ρώτησε αγανακτισμένος ένας φίλος στην παρέα, εννοώντας «τι κόμμα ψηφίζω», γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει από τα όσα υποστηρίζω κατ ιδίαν αλλά και στα κείμενά μου.

Κατ’ αρχήν συγνώμη για τη λέξη στην αρχή του κειμένου, αλλά δίνει έμφαση στον αυθορμητισμό του φίλου.

Μάλιστα, σκέφτηκα ότι αφού αυτός ο άνθρωπος που με ξέρει 35 χρόνια κι έχουμε ζήσει τα πάντα μαζί, δεν έχει καταλάβει «τι είμαι» τότε πώς θα με καταλάβουν οι άγνωστοι που διαβάζουν τις σκέψεις μου στο aixmi.gr;

Για έναν πολύ απλό λόγο θα αποτυπώσω και γραπτώς -θα προσπαθήσω- τα όσα του είπα.

Γιατί πιστεύω ότι δεν είμαστε λίγοι οι πολίτες αυτής της χώρας που, χωρίς να το καταλάβουμε, βρεθήκαμε σε ένα οδυνηρό αδιέξοδο.

Να μην υπάρχει ούτε ένα κόμμα, μα ούτε ένα, το οποίο να μας δίνει ελπίδα.

Να πιστεύουμε έστω και τα μισά που υποστηρίζει ο αρχηγός ή οι βουλευτές του. Υπάρχουν ελάχιστοι πολιτικοί, είτε προβεβλημένοι από τα ΜΜΕ είτε άγνωστοι, οι οποίοι εμπνέουν εμπιστοσύνη, σοβαρότητα και ανθρωπιά.

Διακοπές με το ΣΔΟΕ!

Ο Παναγιώτης προσπαθούσε με σπαστά αγγλικά να εξηγήσει στους Γάλλους πελάτες του στο μικρό ξενοδοχείο, πως είναι κακά πληροφορημένοι.

Οι τελευταίοι, σε μια πρωινή συζήτηση, είχαν παρατηρήσει πως «δεν μπορούν οι Γερμανοί και άλλοι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι να βάζουν συνέχεια το χέρι στην τσέπη για την Ελλάδα».

Ο Παναγιώτης επιχείρησε να τους πείσει πως «οι Γερμανοί μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε», αλλά δεν έβρισκε τις κατάλληλες λέξεις στ’ αγγλικά. Έτσι, παράτησε την προσπάθεια.

Εκνευρίστηκε πολύ, αλλά δεν το έδειξε.

«Οι πελάτες έχουν πάντα δίκιο, λίγους έχουμε, ας μην τους κακοκαρδίσουμε», μου είπε κλείνοντας το μάτι.

Και αρκέστηκε να παρατηρήσει πως «τα μέσα ενημέρωσης έχουν κάνει τόσο κακό με την προπαγάνδα τους που έχουν καταφέρει να παραπλανήσουν ακόμα και τη Μισέλ και τον Ζακ, παρότι επιστήμονες άνθρωποι».

Till the End of the World...

Nick Cave...

Δημοκρατία και φορολόγηση.

Η ριζοσπαστική Αριστερά νομίζει ότι η πραγματικότητα στριμώχνεται στα μέτρα της υπο-μαρξίζουσας κοινωνιολογίας της.

Οι πεινασμένοι εξεγείρονται, οι χορτάτοι πείθονται ότι πεινούν και μαζί επαναστατούν για να «κοινωνικοποιήσουν εξαγωγικές επιχειρήσεις», να τιμωρήσουν τους νεογερμανoτσολιάδες, να απολαύσουν την ανταλλακτική οικονομία και τη λαϊκή εξουσία.

Λίγος αντισυστημισμός ακόμα και ο λαός θα εγκαταλείψει τον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο, τον αλλοτριωτικό καπιταλιστικό τρόπο ζωής, για να χαρεί την πλήρη δημοκρατία και τις καινοφανείς ελευθερίες που θα του διαθέσουν οι κοινότητες αλληλεγγύης.

Σε αυτή τη νεοκομμουνιστική σύλληψη της ελληνικής κοινωνίας του 2013 μπορείς να αντιπαρατεθείς προβάλλοντας τη διαφωτιστική παράδοση του κοινωνικού συμβολαίου, την ορθολογική δυναμική του εμπορίου ή να ξαναθυμίσεις τις τραγωδίες της κοινοκτημοσύνης του 20ού αιώνα.

Τίποτα τέτοιο δεν είναι ωστόσο αναγκαίο.

Απέναντι στην επαναστατική υπόσχεση στέκεται μια καταλυτικά μελαγχολική πραγματικότητα.

Ελλάδα και Ευρώπη, υποτασσόμενες στην ύφεση, πλήττονται από έναν ποικιλόμορφο νεοσυντηρητισμό που συρρικνώνει τη δημοκρατία, υπονομεύει την κουλτούρα της κοινωνικής ειρήνης, στιγματίζει τα αιτήματα ελευθερίας, ενταφιάζει την αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών και μεταξύ των εθνών.

Στον ουτοπικό παράδεισο του Τσίπρα…

Ή αλλιώς Αναμνήσεις Υπανάπτυξης!

Ταξιδεύοντας στη Βενεζουέλα, ταξιδεύω στο εσωτερικό του Τρίτου Κόσμου: εμείς οι Έλληνες ξέρουμε καλά τον Τρίτο Κόσμο – σε πολλούς από μας αρέσει, ανθίζουμε μέσα του, τον βρίσκουμε ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, μολονότι είναι απάνθρωπος.

Τίποτα δεν μας εντυπωσιάζει όπως ακούω ότι εντυπωσιάζει τους Γερμανούς που μένουν στο ίδιο ξενοδοχείο εδώ στο Καράκας.

Να μερικά από τα χαρακτηριστικά αυτού του λατινοαμερικανικού Absurdistan:

1) η έλλειψη αξιοπιστίας του κράτους, η έλλειψη αξιοπιστίας των πολιτών έναντι του κράτους καθώς και στις σχέσεις μεταξύ τους.

Το ελλειμματικό κοινωνικό συμβόλαιο, τα νομικά κενά, η σχέση των πολιτών με τους νόμους μοιάζουν με την ελληνική κατάσταση – κι αν ταξιδεύω στην άλλη όχθη του Ατλαντικού είναι για να παρηγορηθώ («Υπάρχουν και χειρότερα») και για να ανησυχήσω λίγο περισσότερο για την τόσο αργή πρόοδο της ανθρωπότητας…

Γύρνα τον κόσμο ανάποδα, να δεις το ψέμα αλήθεια…

Σε αυτή τη χώρα, του άκρατου παραλογισμού, όπου οι λέξεις έχουν το νόημα που αρέσει στον καθένα και όχι το πραγματικό τους,  εμείς οι Έλληνες έχουμε καταφέρει πολλά.

Έχουμε καταφέρει τον νόμιμο έλεγχο να τον ονομάζουμε κρατική αυθαιρεσία, τις οφειλές μας προς το δημόσιο να τις ονομάζουμε κρατική τρομοκρατία, το λιντσάρισμα του όχλου κοινωνική αντίδραση, την τρομοκρατία αντίσταση στο κατεστημένο, την εισβολή και τον εποικισμό των λαθρομεταναστών αγώνα για μία καλύτερη ζωή, τη μη συμμόρφωση με τους νόμους λαϊκό αγώνα, τις απειλές κατά της ζωής συμμόρφωση των φασιστών, και πάει λέγοντας....

Κατά το δοκούν βέβαια και όπως μας βολεύει.....

Ψεκασμένη χώρα.

Ίσως τελικά ο Π. Καμμένος να έχει δίκιο.

Ίσως όντως είναι ψεκασμένη αυτή η χώρα από απροσδιόριστες δυνάμεις.

Αλλιώς δεν εξηγούνται όλα αυτά που συμβαίνουν και εμβρόντητοι παρατηρούν όσοι αντιστέκονται ακόμη στις συνέπειες του ... ψεκασμού, είτε επειδή παίρνουν τα κατάλληλα φάρμακα είτε επειδή γεννήθηκαν προικισμένοι με ειδικά αντισώματα.

Δεν εξηγείται, δηλαδή, με την κοινή λογική, ακόμη και με τη βοήθεια της επιστήμης, η συμπεριφορά του τέως προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ, Στ. Σταυρίδη, ο οποίος μάλιστα παραδέχεται ότι σωστά τον αποκαθήλωσε η κυβέρνηση, προσθέτοντας όμως ταυτόχρονα ότι δεν βρίσκει κάτι μεμπτό στην επιλογή του μέσου με το οποίο ταξίδεψε στην Κεφαλονιά και θα το ξανάκανε, αν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω.

Παρομοίως, δεν εξηγούνται, ούτε με την ωφελιμιστική λογική για την κυβέρνηση, αποφάσεις όπως η τοποθέτηση του Χρ. Παπουτσή στη θέση του εκπροσώπου της Ελλάδας στην Παγκόσμια Τράπεζα, ό,τι και να σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα...

Τα ανέμελα παιδιά της πίστας…

Τους τελευταίους μήνες οι τραγουδιστές της πίστας δίνουν ένα ρεσιτάλ ανεμελιάς. Άλλους τους βλέπουμε να κάνουν δηλώσεις υπέρ «των κάποιων καλών που έχει ο νεοναζισμός».

Κάποιους άλλους τους βλέπουμε να λένε χαζομαρούλες για ανάπηρους και να σηκώνουν το λάβαρο της επανάστασης, με προσοχή, μη και γλιστρήσουν από τις σαμπάνιες που έχουν χυθεί στο πάτωμα.

Άλλοι πάλι ζαλισμένοι από τα εκκλησιαστικά λιβάνια τους φταίνε οι πωλήσεις των cd τους από τους μαύρους και παίρνουν το μέρος του «Αγγέλου τιμωρού με την σβάστικα».

Και μόλις προχθές ένα άλλος αποφασίζει να χαιρετίσει ναζιστικά μετά από μια συναυλία.

Τι καλά που ήταν επί δραχμής!

Τι καλά που ήμασταν παλιά;
Τι φοβερό νόμισμα ήταν η δραχμή;

Μπορούσες να αγοράσεις σχεδόν τα πάντα!
Οι άνθρωποι ήταν γεμάτοι καλοσύνη, υπήρχε διαπροσωπική επικοινωνία, όχι chat και sms.

Τι ωραία ήταν τότε που μπορούσαμε να κάνουμε διακοπές ολόκληρες εβδομάδες το καλοκαίρι και η κοινωνία είχε αξίες: πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια… 

Αυτές είναι σκέψεις που αν μη τι άλλο, τις έχουμε κάνει όλοι μας.

Ας προσπαθήσουμε όμως να ρίξουμε μια πιο εμπεριστατωμένη ματιά στο παρελθόν και στα τελευταία πενήντα χρόνια της Ελλάδας.