Ένα βήμα μπροστά, και δυο βήματα πίσω…

Πριν από κάμποσους μήνες, και σε ανύποπτο χρόνο, είχα ακούσει σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη ενός μεγαλοστελέχους (νομίζω του Λαφαζάνη) του Σύριζα, μετά από επίμονες ερωτήσεις του δημοσιογράφου, να λέγεται ότι αν γίνει κυβέρνηση ο Σύριζα θα βασιστεί στην αυξημένη φορολόγηση, και ίσως στην κατάσχεση των καταθέσεων των ιδιωτών…

Μέσα στη γενικότερη οικονομική δυσπραγία εξαθλίωση της εποχής, η απάντηση (εξαγγελία) αυτή είχε περάσει στο ντούκου, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες παρόμοιες σαχλαμάρες των Συριζαίων, που όμως ο πολύς κόσμος είτε αγνοεί, είτε τις ακούει και δεν τις δίνει σημασία, εξαντλώντας το μένος του απέναντι στον … Σαμαρά.

Η Κοντσίτα και η Ευρώπη…

 Παρά το γεγονός ότι η ενασχόληση με ένα πανηγυράκι επιπέδου Eurovision είναι χάσιμο χρόνου, ωστόσο, αφού το παρακολουθούν εκατομμύρια Ευρωπαίοι, ασφαλώς και θα πρέπει να είναι είδηση αυτά που συμβαίνουν στην συγκεκριμένη εκδήλωση.

Αλλιώς, θα ήταν παντελώς αδιάφορη μια διοργάνωση που κατά κύριο λόγο μοιάζει με gay parade σε συνδυασμό με ό,τι πιο κιτς έχει να επιδείξει αυτός ο πλανήτης, με ελάχιστη σχέση με μουσική, τραγούδι ή πολιτισμό και πολύ περισσότερο με το να προάγει την ευγενική άμιλλα ή τη συναδέλφωση των λαών.

Χθές, ωστόσο, υπήρξε μια διαφοροποίηση που σίγουρα θα προκαλέσει πολλά σχόλια και θα απασχολήσει όχι μόνο τα πρωϊνάδικα αλλά και πολλούς άλλους σοβαρούς χώρους.

Το PONY (μας) κι οι PORSCHE (τους)…

Η είδηση ότι είναι πολύ πιθανό να ξαναδούμε να κυκλοφορεί στους δρόμους της χώρας μας το θρυλικό Pony, με ξάφνιασε ευχάριστα.

Η φωτογραφία που τη συνόδευε με το κόκκινο «τζιπ των φτωχών» -άσχετα αν δεν θυμίζει και πολύ την παλιά έκδοση της εποχής που ήμουν έφηβος- μ’ έκανε να χαμογελάσω με νοσταλγία.

Λες;

Το βαμμένο μαλλί στο δημοτικό μας τραγούδι: Τάκης Καρναβάς!

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσον το Ξηρόμερο Αιτωλοακαρνανίας (εκεί κοντά που πετούσε κάποτε η περίφημη σαγιονάρα-«φάντασμα» των Ρεπόρτερς) θα ασκούσε τη σημερινή γνωστή σε όλους γοητεία, εάν δεν είχε βγάλει απ’ τα σπλάχνα του έναν από τους αυθεντικότερους πιονέρους του δημοτικού (ή λαϊκοδημοτικού) μας τραγουδιού, τον Τάκη Καρναβά.

Κάτω από πόσο φρικτές δυσκολίες μεγάλωσε ο νεαρός τότε Δημήτρης σε εκείνη την κακοτράχαλη γωνιά της Αιτωλοακαρνανίας, την Κανδήλα Ξηρομέρου, που έτυχε να είναι η γενέτειρά του…

Οι μνηστήρες της ΔΕΗ…

Το ενδιαφέρον πέντε υποψήφιων επενδυτών προσέλκυσε ο διαγωνισμός για την αποκρατικοποίηση του ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας, θυγατρική της ΔΕΗ), όπως έγινε γνωστό μετά τη λήξη της προθεσμίας εκδήλωσης ενδιαφέροντος.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα euro2day.gr, ενδιαφέρον εκδήλωσαν τρεις εταιρείες διαχείρισης δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και δύο συνταξιοδοτικά funds. Στις εταιρείες διαχείρισης δικτύων περιλαμβάνονται η ιταλική TERNA, η βελγική ELIA και η State Grid Corporation of China –SGCC.

Η μοναξιά του ψηφοφόρου…

Τελικά είναι χάρισμα  αυτό που έχουμε...

Πως καταφέρνουμε ακόμα και τις εκλογές για την ανάδειξη ενός δημάρχου ή ακόμα και ενός δημοτικού συμβούλου να τις αναγάγουμε σε καταλύτη πολιτικών εξελίξεων, ακόμα και βαρόμετρο για την πορεία της χώρας, χρήζει όχι πολιτικής ανάλυσης αλλά μάλλον μιας άλλης επιστήμης!

Famous Blue Raincoat...

Leonard Cohen...

Τα πολλά μικρά σαμποτάζ της καθημερινότητάς μας…

Εκεί που η χώρα πάει να συνέλθει, έρχονται κάποιοι αστάθμητοι παράγοντες, κάποια παρατράγουδα, κι αντί ο κόσμος να χειροκροτά, αγανακτεί και βρίζει την κυβέρνηση Σαμαρά.

Και αυτό είναι κρίμα διότι αν μη τι άλλο τα παρατράγουδα αυτά της κοστίζουν επικοινωνιακά, χωρίς πολλές φορές να φταίει η ίδια.

Και επειδή στην Ελλάδα έχουμε μάθει ότι για όλα τα καλά ή για όλα τα κακά φταίει ο εκάστοτε πρωθυπουργός, η μπάλα παίρνει προσωπικά τον Σαμαρά, φταίει δεν φταίει.

Όπως για παράδειγμα αυτή η ιστορία με το κοινωνικό μέρισμα, που γύρισε μπούμερανγκ για τον πρωθυπουργό, ο οποίος όμως θεωρώ πως είχε τις καλύτερες των προθέσεων…

Επιστολή στα παιδιά του Στάθη Μπούκουρα…

Από τον Γκύντερ Άντερς, που έγραψε δύο δημόσιες επιστολές με αποδέκτη τον Κλάους Άιχμαν, γιο του Άντολφ Άιχμαν, ιθύνοντα νου του Ολοκαυτώματος.

Το 1964, δύο χρόνια μετά την εκτέλεση του Άιχμαν, γράφει:

[Ήρθε η στιγμή που έπρεπε να καταλάβετε πως] ο άνθρωπος για τον οποίο είχατε νιώσει αληθινή υική αγάπη και ο οποίος ίσως μάλιστα υπήρξε μαζί σας και καλός (με φρίκη έγραψα μόλις τη μικρή αυτή λέξη, «καλός», για την οποία έξι εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς φωνή φαίνεται ότι θέλουν να διαμαρτυρηθούν) – πως ο άνθρωπος αυτός ήταν ο ίδιος ο Άντολφ Άιχμαν.

Διερμηνεία σε... συριζέικα ελληνικά…

Πώς είναι δυνατόν ένας επαγγελματίας διερμηνέας να ακούει μια φράση στα αγγλικά -απλή, σαφή, μηδενικής μεταφραστικής δυσκολίας- και μεταφέροντάς την στα ελληνικά όχι μόνο να την παραποιεί, αλλά στη θέση της να βάζει μιαν άλλη φράση με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο;

Δηλαδή «άλλο ακούω και άλλο λέω».

Πώς είναι δυνατόν, επί πλέον, ένα τέτοιο χονδροειδές ατόπημα διερμηνείας να συμβεί στο πλαίσιο ενός πολιτικού ντιμπέιτ με πανευρωπαϊκό ενδιαφέρον, το οποίο έγινε στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας πριν λίγες ημέρες εν όψει των Ευρωεκλογών; Ελα ντε…