Ή αλλιώς: Άσκοπη και βλαβερή επαναστατική
γυμναστική.
Αντιλαμβάνομαι πολύ καλά την αγωνία και τον φόβο
των περισσότερων δημοσίων υπαλλήλων, απέναντι στο ενδεχόμενο να αξιολογηθούν
πραγματικά.
Διότι αξιολογήσεις γίνονται και σήμερα (όπως
γίνονταν ανέκαθεν), μόνο που η συντριπτική πλειοψηφία βαθμολογείται με άριστα.
Είτε είναι λοιπόν κάποιος κόπανος είτε αστέρι,
είθισται να παίρνει δεκάρια.
Και αλίμονο στον προϊστάμενο που δεν θα βάλει
δεκάρι…
Έτσι, να ξεκαθαρίσουμε ότι η όλη αντίδραση
απέναντι στις αξιολογήσεις γίνεται διότι τώρα προβλέπεται ένα μίνιμουμ πλαφόν
15% που θα πρέπει να βαθμολογηθεί κάτω του μετρίου.
Και αυτό έγινε επειδή η κυβέρνηση δεν έχει άλλο
τρόπο για να επιβάλλει την «πραγματική» αξιολόγηση.
Οπότε πονάει χέρι κόβει χέρι… αλλιώς δεν γίνεται…



.jpg)





