ΣΥΡΙΖΑ: Ένας σπουδαίος σατιρικός θίασος…

Όπως οι περισσότεροι από σας, έχω γελάσει πολλές φορές με πολιτικούς.

Συνήθως με εκείνο το είδος του γέλιου που ταιριάζει στη συνειδητοποίηση πως το αστείο είναι σε βάρος σου, αλλά έχω γελάσει.

Δεν θυμάμαι όμως ποτέ κυβέρνηση στην οποία να είναι μαζεμένο τόσο κωμικό ταλέντο το οποίο να κατευθύνεται με τόση ορμή στην προσπάθεια να αποδειχθεί πως οι μόνες διαφορές που έχουν οι εξουσίες είναι χρωματικής φύσεως: Σε άλλες αρέσει το μπλε, σε άλλες το πράσινο και σε άλλες το κόκκινο, αλλά όλες είναι αλαζονικές, αυταρχικές και έχουν και μια κρυφή αγάπη για το μαύρο...

Πιστοποιητικά Ζωικών φρονημάτων…

Σε αυτή την κυρία, που είναι πρόεδρος της Βουλής, ας ζητηθεί να δείξει το κανάλι «της» ακροάσεις της επιτροπής Μακάρθι, των δικών της Μόσχας, τις αφηγήσεις των Ελλήνων δηλωσιών.

Τη Δευτέρα στην ακρόαση της κοινοβουλευτικής επιτροπής για το Δ.Σ της ΕΡΤ, για εννιάμιση ώρες, η πρόεδρος τυραννούσε είτε με ερωτήσεις είτε με τη διαδικασία και από δίπλα βουλευτές, μέλη Δ.Σ ανέχονταν, απαντούσαν, υπέμεναν.

Όσο αποκρουστική η συμπεριφορά της μεν, τόσο «μικρή» η απόκριση των δε.

Φαίνεται μακρινή η αμερικάνικη υστερία της εποχής του '50.

Όμως θυμίζω ότι ο πρόεδρος της υποεπιτροπής ερευνών της Γερουσίας Τ. Μακάρθι ξεκίνησε μέσα στο 1953, μια σειρά ακροάσεων, που μεταδίδονταν τηλεοπτικά, στα πλαίσια του περίφημου «προγράμματος νομιμοφροσύνης».

Σε έναν χρόνο, αφού τα έβαλε και με τον στρατό, αφού πρώτα έστειλε τον Οπενχάιμερ σπίτι του και στη φυλακή χιλιάδες αθώους στο πλαίσιο αυτού που ονομάσθηκε «ερυθρός τρόμος», κατέρρευσε.

Από τη σκληρότητα και τη σαδιστική αδικία που γεννούσαν οι πολύωρες ανακριτικές ακροάσεις του.

Ανατρίχιασε η Αμερική!

Άκου Λαφαζάνη…

Άκου Λαφαζάνη:

Ο κρατισμός κι η εμμονή σε κράτος –επιχειρηματία και την προστασία του δημοσίου τομέα και των υπαλλήλων του, δεν αποτελεί μοναδικό δικό σου προνόμιο.

Το έκαναν οι κατά δήλωσή τους σοσιαλιστές, το έκαναν μέχρι κι οι αυτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι

Και δη επί δεκαετίες.

Η προστασία της κρατικής ασυδοσίας, της γραφειοκρατίας, της αναξιοκρατίας, δεν

αποτελεί δικό σου προνόμιο.

Το έκαναν οι πάντες και πριν από εσένα.

Το έκαναν διαλύοντας τον ιδιωτικό τομέα αφού για όλους σας αυτός αποτελεί μίασμα, όπως η επιχειρηματικότητα και το κέρδος...

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο Μπρεστ Λιτόφσκ…

Σε μια αποστροφή του λόγου του ο Νίκος Φίλης, υπερασπιζόμενος τους συμβιβασμούς της Κυβέρνησης και αναφερόμενος στην «παράδοση της Αριστεράς στους συμβιβασμούς» , έφερε για παράδειγμα την συμφωνία Μπρεστ Λιτόφσκ, που είχε υπογράψει η Σοβιετική Ένωση με την πανίσχυρη Γερμανία το 1918.

Δεν είναι κακό να θυμάται κάπου κάπου ο σύντροφος Φίλης τον Λένιν.

Απλά, το ζήτημα είναι πως ο Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ «εσκεμμένα» κάνει ιστορικά άλματα…

Ζωή Κασιδιάρη…

Προφητικό άρθρο από τον Απρίλιο  του μακρινού 2013…

Στην ελληνική πολιτική ζωή κυκλοφορεί εσχάτως ένα αποτρόπαιο τέρας.

Ούτε άνδρας ούτε γυναίκα.

Ούτε δεξιό ούτε αριστερό.

Ούτε καινούργιο ούτε παλιό.
Κάτι παράξενο, απροσδιόριστο, ετερόκλητο και ταυτοχρόνως υποδόρια επικίνδυνο.

Είναι επικίνδυνο επειδή, σε αντίθεση με τα ερμαφρόδιτα πολιτικά χαρακτηριστικά του, διαθέτει μια συγκροτημένη μέθοδο και μια διαμορφωμένη αντίληψη που το καθιστούν ελκυστικό.
Ορισμένοι ίσως ισχυριστούν ότι τόσο η μέθοδος όσο και η αντίληψη κινούνται στα όρια της ψύχωσης και εμπίπτουν ενδεχομένως στην αρμοδιότητα της ψυχιατρικής επιστήμης.

Αυτό όμως δεν τις καθιστά λιγότερο επικίνδυνες…

Hideaway...

Cockney Rebel

Το πνεύμα της Ελλάδας…

Για ακόμη μία φορά στη ζωή μου είδα τον Μανώλη Γλέζο.

Μιλούσε στο Ευρωκοινοβούλιο για ψάρια.

Δεν τον είδα στον ύπνο μου. Τον είδα στην τηλεόραση.

Eλεγε πως έχει ζήσει μια ζωή με τα ψάρια και ξέρει πως το λαβράκι είναι κανίβαλος.

Αποκομμένη από τα συμφραζόμενα η δήλωσή του θυμίζει κάπως Νταλί που έλεγε πως δεν του αρέσουν τα μπαρμπούνια γιατί δεν τρώει κανένα ζώο που αφήνει μούσι…

Οι 7 του Τσίπρα…

Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε να σώσει την Ελλάδα από την «ανθρωπιστική καταστροφή των Μνημονίων».

Επειδή δεν μπορούσε να το κάνει μόνος του ως Πρόεδρος ενός κόμματος που τιμήθηκε με το (ανεπαρκές) 36,5% των ψήφων, διάλεξε ένα μικρό κόμμα, πρόθυμο να «συγκυβερνήσει» αν και με ακραία αντίθετη κοσμοθεωρία.

Επίσης, διάλεξε συνεργάτες που, κατά το Σύνταγμα, τοποθέτησε σε καίριες θεσμικές και κυβερνητικές θέσεις.

Έχουν περάσει 100 μέρες και η χώρα βρίσκεται «στα βράχια».

Το κυβερνητικό «έργο» είναι ανύπαρκτο, η Οικονομία πεθαμένη, ο Τουρισμός σε ραγδαία υποχώρηση, οι συνταξιούχοι σε αναμονή συντάξεων που δεν θα πληρωθούν.

Η έξοδος από το Ευρώ και η πτώχευση συζητούνται ανοικτά και η «ρήξη» έχει μεγάλη υποστήριξη  στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.

Καθώς όλα είναι δικές του επιλογές, ο κ. Τσίπρας έχει την ευθύνη για το όποιο αποτέλεσμα…

Αφήστε τις … λαφαζανιές και δουλέψτε….

Το 36% του ελληνικού λαού που ψήφισε Σύριζα το έκανε κυρίως για να γλιτώσει φόρους, να πάρει αυξήσεις, και να ξαναζήσει το όνειρο της προ κρίσης επίπλαστης ευδαιμονίας μας.

Δεν το έκανε επειδή άξαφνα οι Έλληνες έγιναν κομμουνιστές, και μάλιστα σε μια χρονική ιστορική φάση όπου ο κομμουνισμός (ως θεωρία και πρακτική) έχει απαξιωθεί παντού και παντελώς.

Παράλληλα, οι του Σύριζα υποσχέθηκαν ότι μπορούσαν στον κάθε πικραμένο, με σκοπό να ξεγελάσουν τον λαό και να πάρουν ψήφους από παντού.

Μέχρι και την Ραχήλ δέχθηκαν στο κόμμα τους… τι να λέμε;

Η Ζωή και οι εχθροί του λαού…

 «Χα χα χα, την είδες πάλι τη Ζωή;» 

Κάπως έτσι σχολιάζει ο περισσότερος κόσμος τα κατορθώματα και τις περιπέτειες της ΠουΤουΒου (όσοι βέβαια βρίσκονται απέναντι, γιατί οι φαν της βρίσκονται σε μια μόνιμη κατάσταση έκστασης και ηδονής).

Σχόλια ακούστηκαν μυριάδες και μετά τους τσαμπουκάδες της Ζωής Κωνσταντοπούλου, αρχικά με έναν άμοιρο αστυνομικό που εμπόδιζε κάποιους διαδηλωτές να περάσουν μπροστά από τη Βουλή και εν συνεχεία με τους άτυχους δημοσιογράφους που τόλμησαν να τη ρωτήσουν για το παραπάνω συμβάν...