Η μέρα της Μαρμότας…

Δεκαπέντε μέρες έχουν περάσει από την ιστορική 20ή Σεπτέμβρη.

Από τη μαγική ημερομηνία όπου ο περήφανος ελληνικός λαός αψήφησε το «πραξικόπημα» των Ευρωπαίων και κατακεραύνωσε το «παλιό» δίνοντας αυτοδυναμία στο κόμμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Τι είδαμε αυτό το δεκαπενθήμερο; Πολλά και διάφορα.

Καταρχήν τον πεφωτισμένο πρωθυπουργό μας, Αλέξη Τσίπρα, να χασκογελάει αμήχανα αδυνατώντας να κατανοήσει έστω και μία λέξη από τα αμερικάνικα αρκανσασιακά αγγλικά του Μπιλ Κλίντον και λίγο αργότερα να απέχει από μια συνεδρίαση για τον ISIS επειδή τα Σκόπια κατέβηκαν ως «Μακεδονία»…

Η «ρατσιστική μάσκα» της φιλελεύθερης Σουηδίας…

Η Σουηδία υποτίθεται ότι είναι μια φιλελεύθερη ουτοπική χώρα, με ένα γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας, που συμμετέχει ενεργά και σε σημαντικό βαθμό στην διεθνή βοήθεια και αλληλεγγύη.

Αυτή όμως η ευγενής εικόνα της κρύβει μιαν άσχημη αλήθεια.

Ο ρατσισμός έκανε την εμφάνισή του και στη σουηδική κοινωνία, και σύμφωνα με μια πρόσφατη αναφορά του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, οι αφρικανικής καταγωγής πολίτες της Σουηδίας αντιμετωπίζουν καθημερινές παρενοχλήσεις και εγκλήματα μίσους.

Παρόλα αυτά, η Σουηδία είναι τόσο πεισμένη για την φήμη της περί ανοχής, που αρνείται να αναγνωρίσει το πρόβλημα...

Δέκα λόγοι που μου τη "δίνει" στα νεύρα ο Άδωνις…

Ο Άδωνις για πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας;

Σοβαρά τώρα;

Είναι δυνατόν;

Πως βρήκε τέτοια συμφoρά αυτή τη χώρα που όλα λειτουργούν τέλεια και έχουμε τα πρότυπα των πολιτικών ανδρών παγκοσμίως;

Νομίζω ότι στις κρίσιμές στιγμές που περνά ο τόπος μας και μέσα σε αυτή τη βαθειά κρίση που βασανίζει τον ελληνικό λαό πρέπει όλοι να σοβαρευτούμε και να πάρουμε θέση απέναντι στα σοβαρά πολιτικά γεγονότα των ημερών.

Οι εκλογές στη Νέα Δημοκρατία θα αναδείξουν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πιθανόν - ανάλογα με τις πολιτικές εξελίξεις - τον επόμενο πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Δεν γίνεται λοιπόν να συγκρατηθώ άλλο και θα φανερώσω ανοιχτά σε όλους τους λόγους που μου τη δίνει ο Αδωνις και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας… 

Υπάρχει σύγκριση;

Έγινε λοιπόν κι η επίσκεψη του πρωθυπουργικού ζεύγους στις ΗΠΑ, έγιναν και οι κρίσιμες συνομιλίες των τριάντα δευτερολέπτων με τον Ομπάμα, και πολλοί ανέβασαν φωτογραφίες της αντίστοιχης επίσκεψης του ζεύγους Καραμανλή, επί προεδρίας Κένεντυ.

Η διαφορά στις φωτογραφίες βρίσκεται στους δύο έλληνες πρωθυπουργούς, τον τότε και τον σημερινό.

Όπως και να το κάνουμε, ο παλιός Καραμανλής είναι αεράτος, φαίνεται να εκπέμπει αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία, ως ένας άνθρωπος που έχει ζήσει κατοχή κι εμφύλιο και τώρα συντελεί στην ταχεία ανοικοδόμηση της πατρίδας του…

Extreme Ways...

Moby

Ας πρόσεχαν…

Είχα καιρό να γράψω ένα από τα συνήθη παραληρήματά μου, κι αυτό όχι για τίποτα άλλο, όσο για το ότι όλα πλέον μοιάζουν μάταια όσον αφορά στο μέλλον της χώρας.

 

Η πορεία της συριζέικης Ελλάδας...

Οικονομικά η κατάσταση δεν παλεύεται, και επιμένω ότι όπως όλα δείχνουν… τον Φεβρουάριο θα πούμε «καλώς την δραχμή», αφού το συνονθύλευμα των ιδεοληπτικών που μας κυβερνά δεν διαθέτει ούτε τις ικανότητες, αλλά ούτε και την θέληση να εφαρμόσει αυτά που υπέγραψε ο μεγάλος τιμονιέρης Αλέξης…

Αλέξη, θέλεις αλήθεια τη χώρα στο ευρώ;

Με όσα έχουμε δει τον καιρό που κυβερνά ο κ. Τσίπρας και από τον τρόπο που έχει χειριστεί τις διαπραγματεύσεις, είτε επί Βαρουφάκη, είτε όταν συνθηκολόγησε υπογράφοντας μία πολύ σκληρή συμφωνία, είτε ακόμη και σήμερα, προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα.

Τελικά ο Έλληνας πρωθυπουργός επιθυμεί ή όχι την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη;

Νομίζετε ότι έχει απαντηθεί; Επιτρέψτε μου να διατηρώ αμφιβολίες. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το ερώτημα αυτό απαντήθηκε με την υπογραφή του Μνημονίου…

Η Μέκκα του ΣΥΡΙΖΑ…

Το τραγικότερο με το ποδοπάτημα μέχρι θανάτου 769 προσκυνητών στη Σαουδική Αραβία δεν είναι ότι έγινε. Οι τραγωδίες συμβαίνουν και στα καλύτερα μέρη του κόσμου.

Το πιο θλιβερό είναι ότι στη Μέκκα αυτές οι τραγωδίες είναι περιοδικές: το 1990 έσβησαν ποδοπατημένοι 1.426 πιστοί. Το 1994 πέθαναν στο ίδιο σημείο 270 προσκυνητές. Το 1997 χάθηκαν 343 άνθρωποι και έναν χρόνο μετά 118. Το 2001 τα θύματα ήταν 35. Το 2004 ποδοπατήθηκαν 251. Το 2006 πέθαναν 364 και πριν από έναν μήνα άλλοι εκατό.

Αυτό δείχνει κοινωνίες, πολιτικές ηγεσίες, κράτη που δεν μαθαίνουν από προηγούμενες τραγωδίες. Τις επαναλαμβάνουν σπρωγμένοι από την πίστη ότι την επόμενη φορά θα πάνε όλα καλά.

Αυτό που προέχει δεν είναι η ασφάλεια των πολιτών, αλλά ο συμβολικός λιθοβολισμός του σατανά…

Ακόμη πιο πολυπλόκαμο το μνημονιακό κυβερνητικό τέρας…

«Το κυβερνητικό σχήμα που συγκροτήσαμε είναι σαφώς μικρότερο σε σχέση με κάθε προηγούμενο και περιλαμβάνει μόνο 10 υπουργεία, έναντι 18 της προηγούμενης δομής. Αποδείξαμε ότι τηρούμε τις δεσμεύσεις μας» έλεγε ο Τσίπρας στην πρώτη συνεδρίαση του πρώτου κυβερνητικού συμβούλιου των Τσιπροκαμμένων.

Τα υπουργεία ήταν, βέβαια, 12 (συμπεριλαμβανόμενων των δύο «Ηρακλέων του στέμματος» Παππά και Φλαμπουράρη) και συν τον αντιπρόεδρο Δραγασάκη 13. Και δίπλα στους 13 υπουργούς είχαμε 20 αναπληρωτές υπουργούς και 6 υφυπουργούς, συνολικά 40 νοματαίους, που καθιστούσαν την πρώτη συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων μία από τις πολυανθρωπότερες στην ιστορία του ελληνικού αστικού κοινοβουλευτισμού. Την ξεπερνούσαν μόνο οι συγκυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, με 45 νοματαίους η καθεμιά, αν και αυτές είχαν περισσότερους υφυπουργούς παρά υπουργούς και αναπληρωτές…

Τα λιμά της εκπαίδευσης…

Η Κωνσταντίνα ήταν ψηλή ξανθιά γαλανομάτα, όχι τόσο προς το σέξι αλλά μάλλον προς το βουκολικό της. Ένα ροδομάγουλο κορίτσι, βία εικοσιπέντε χρονών, που ο επιούσιος την έριξε ωρομίσθια θεολόγο σε κάποιο από τα σκληρά σχολεία του κέντρου της Αθήνας.

Παρακολούθησα τη σταύρωσή της από διπλανή αίθουσα και ήρθε νομίζω ο καιρός να το θέσω υπ’ όψιν αθέων τε και θεοσεβούμενων αυτού του γελοίου ντιμπέιτ…