Η εκκωφαντική σιωπή του Συριζαίου ψηφοφόρου…

Α​​πό τη στιγμή της υπογραφής του τρίτου μνημονίου το καλοκαίρι που μας πέρασε, δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που βρίσκεται υπό πίεση, αλλά και, ψυχολογικά τουλάχιστον, οι ψηφοφόροι της. Στις παρέες, οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ γίνονται αντικείμενο πειραγμάτων από αυτούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης και ιδιαιτέρως αυτούς του «Ναι» του δημοψηφίσματος, που αισθάνονται πως παίρνουν μια γλυκόπικρη εκδίκηση.

Οι ψηφοφόροι της «πρώτης φοράς Αριστερά» αντιμετωπίζονται από πολλούς συμπολίτες τους είτε ως εξαπατημένοι ρομαντικοί είτε ως επικίνδυνα αφελείς. Είναι φανερό πως οι καιροί που στις κοινωνικές συναθροίσεις οι του ΣΥΡΙΖΑ κουβαλούσαν μια αύρα ελπίδας και ενθουσιασμού έχουν παρέλθει…

Clear Day...

Hope Sandoval & the Warm Inventions

Σχόλασε το πανηγύρι και η αποστολή εξετελέσθη...

Τα «μάζεψαν» οι αγρότες από το Σύνταγμα. Η παράσταση έλαβε τέλος. Η πολιτική ζωοπανήγυρις του κ. Μπούτα με παράτες και γραφικότητες, που ανέλαβε να οργανώσει το ΚΚΕ, κέρδισε τις επιδοκιμασίες όλων των μέσων μαζικής εξημέρωσης. Κι έτσι mission accomplished, όπως ίσως να είπαν και τα μεγάλα αφεντικά στο παρασκήνιο.

Τι ακριβώς παίχτηκε; Εδώ και πάνω από μια εβδομάδα οι ηγεσίες της ΝΔ, του ΚΚΕ και της κυβέρνησης έψαχναν ένα τρόπο να «ξεφουσκώσουν» τα μπλόκα. Να μην επιτρέψουν την κλιμάκωση των αγροτικών κινητοποιήσεων. Όλοι τους έτρεμαν τη στιγμή που τα χωριά θα αποφάσιζαν να κατέβουν και τότε, ποιός θα μπορούσε να ελέγξει την αγροτιά;

Η Ιστορία εκδικείται. Οι μάσκες πέσανε…

Αυτοί που βγάλανε το τζίνι απ’ το μπουκάλι, τώρα απορούν γιατί οι ψηφοφόροι τους δεν τρώνε παντεσπάνι. Αυτοί που κατήγγειλαν ότι εκχωρήσαμε την κυριαρχία μας στη Μέρκελ, της δώσανε τη χώρα collateral και τη φέρανε να περιπολεί στα χωρικά μας ύδατα.

Ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου οι κεραυνοί που εξαπέλυαν οι τενόροι του Σύριζα όταν ήταν στην αντιπολίτευση για την εκχώρηση της κυριαρχίας που φέρανε τα Μνημόνια. Πολιτικές καριέρες χτίστηκαν πάνω στα ουρανομήκη ψεύδη για παραχωρήσεις κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στους δανειστές μας. Μέχρι και με ειδικά δικαστήρια απειλούσαν όσους είχαν υπογράψει τις δανειακές συμβάσεις…

Πολιτικό ξεκατίνιασμα…

Ο Βούτσης την έπεσε στην Κωνσταντοπούλου κι αυτή αντεπιτέθηκε, λούζοντας τον Βούτση και όλους τους Τσιπραίους με τους γνωστούς χαρακτηρισμούς («αντιπαρέρχομαι το ιταμό ύφος, την παραληρηματική διατύπωση, τον έκδηλο σεξισμό, την προχειρολογία, την ακατάσχετη λασπολογία, το έλλειμμα εαυτού», «προσπαθεί να θεωρητικοποιήσει την πολιτική υποκρισία, την πολιτική διπροσωπία, την πολιτική απάτη, την προδοσία του λαού και των συντρόφων» κτλ.).

Ομως, πέραν των χαρακτηρισμών, το νέο πολιτικό ξεκατίνιασμα ανάμεσα στους τέως συντρόφους δεν στερείται πολιτικού ενδιαφέροντος.
Η Κωνσταντοπούλου δεν παρέλειψε να επαναλάβει τις γνωστές μεγαλοστομίες για το «καθήκον αληθείας, διαφάνειας, λογοδοσίας που η δημοκρατική κοινωνία διεκδικεί να υπηρετείται από τους εκπροσώπους της», για να παραθέσει αμέσως μετά διηγήσεις για πολιτικές ίντριγκες πίσω από κλειστές πόρτες, για τις οποίες ουδέποτε προηγουμένως μίλησε στον ελληνικό λαό (παρά το «καθήκον αληθείας, διαφάνειας, λογοδοσίας» που υποτίθεται ότι αυτή -σε αντίθεση με τους Τσιπραίους- υπηρετούσε)…

Οδεύουμε προς Κουβανοποίηση;

Δεδομένου πως σε τούτη την ζωή όλα είναι σχετικά, άλλο τόσο σχετική φρονώ πως είναι και η αποτυχία της κυβέρνησης των ΣΑΝΕΛ. Μια αποτυχία την οποία, άλλοι εθελοτυφλώντας, άλλοι αισιοδοξώντας και άλλοι μη καταλαβαίνοντας, σπεύδουν να τους χρεώσουν όλα τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, μαζί με τα ΜΜΕ της συμφοράς και την υπνώτουσα μακαρίως αστική διανόηση (αν υπάρχει στ’ αλήθεια τέτοιο πράγμα στη χώρα μας).

Εξαρτάται δηλαδή αυτή η αποτυχία από αυτό που πιστεύει κανείς πως ήταν το πραγματικό (το μύχιο δηλαδή) όνειρο αυτής της ετερόκλητης ομάδας αριστεριστών (με βασικό κορμό προερχόμενο από την σταλινική μήτρα του κόμματος, που μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οδήγησε την χώρα αναίτια στον ζόφο και την καταστροφή του εμφυλίου πολέμου), όταν βρέθηκαν ανέλπιστα και ύστερα από μοιραία, εγκληματικά και μακροχρόνια λάθη των αστικών κομμάτων στην εξουσία της χώρας…

Ξύλο στα ΜΑΤ, και μετά… φραπεδιές στο Zonar's!

Τέτοιες σκηνές που εξελίχθηκαν έξω από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης με τους αγρότες να παίρνουν στο κυνήγι τους αστυνομικούς δεν νομίζω ότι είδαμε ποτέ.

Οι αγρότες από την Κρήτη είχαν συγκεντρωθεί έξω από το υπουργείο όταν κάποιος από αυτούς τούς ειδοποίησε ότι στην πλατεία Καραϊσκάκη η Αστυνομία εμποδίζει να συνεχίσει την πορεία του ένα αγροτικό αυτοκίνητο φορτωμένο πορτοκάλια και ντομάτες…

Thinking Like That...

Hope Sandoval & the Warm Inventions

Η Ελλάδα "ματώνει"…

Η χώρα καταρρέει, αλλά οι ΣΥΡΙΖΑίοι ονειρεύονται μάχες κατά... της διαπλοκής. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στα κάγκελα, οι παραγωγικές τάξεις στενάζουν, οι αγρότες πεινάνε, η ανεργία καλπάζει και δυστυχώς η υπεράσπιση μιας κουρελιασμένης εθνικής κυριαρχίας απαιτεί και βαρύ φόρο αίματος. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι όταν η κυβέρνηση αυτή αποχωρήσει θα αφήσει τη χώρα ολόκληρη... 

Γιατί μπορεί ο κ. Καμμένος να πανηγυρίζει για τη συμφωνία εμπλοκής ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων και τις κοινές περιπολίες με την Τουρκία, δείχνει όμως παντελή άγνοια της ιστορίας της τουρκικής διπλωματίας και της στρατηγικής των διεκδικήσεών της. Κι εδώ ίσως δημιουργείται και η μεγαλύτερη παγίδα για τη χώρα στα χρόνια που έρχονται. Δεδομένου ότι στην κατάσταση αδυναμίας στην οποία βρίσκεται είναι πολύ δύσκολο να επιβάλει οτιδήποτε, είναι πολύ δύσκολο να πείσει. Και πρέπει να διασφαλιστεί με κάθε τρόπο ότι η ΝΑΤΟϊκή εμπλοκή δεν θα αξιοποιηθεί από τους γείτονες για να "κερδίσουν έδαφος" στις διεκδικήσεις τους στο Αιγαίο...  

Το... τιμημένο το Κιλελέρ!

Είναι λοιπόν μια παρέα που κάθεται σ’ ένα τραπέζι. Όλοι τρώνε, πίνουν, φλερτάρουν, αμπελοφιλοσοφούν, κουτσομπολεύουν και γενικά περνούν καλά. Έρχεται λοιπόν κάποια στιγμή, ως είθισται, και ο λογαριασμός, ο οποίος σίγουρα δεν είναι και μικρός, μια που το τσιμπούσι ήταν πλούσιο.

Κι ενώ όλοι βγάζουν τα πορτοφόλια τους για να πληρώσουν αυτό που τους αναλογεί, ένας της παρέας μένει ακίνητος και ατάραχος. Μαζεύονται τα χρήματα και φυσικά δεν φτάνουν, κι όλοι ζητούν από τον μπαταχτσή να δώσει κι αυτός το μερτικό του.

Οπότε εκείνος, αντί να νιώσει άσχημα και να ψευτοδικαιολογηθεί που πήγε να επιβαρύνει τους υπόλοιπους, κάνει κάτι άλλο. Όλο ύφος, τους αρχίζει ένα λογύδριο όπου τους λέει πως αυτός είναι μάγκας κι αυτοί κορόιδα, πως σιγά μη κουβαλούσε λεφτά πάνω του, πως η ταβέρνα δεν ήταν αντάξια του γούστου του, πως το ελληνικό φαΐ δεν αξίζει φράγκο μπροστά στο ξένο, πως χάρη τους έκανε που έκατσε μαζί τους και τελικά πως αν ο λογαριασμός ήταν σε χάντρες κι όχι σε ευρώ θα τον πλήρωνε, επειδή από δαύτες έχει μπόλικες...

Αν τύχαινε σε σας κάτι τέτοιο, τι θα κάνατε. Θα λέγατε «Μπράβο του που είναι θρασύς, κι εγώ την άλλη φορά θα κάνω το ίδιο»; Ή μήπως «Δε θέλω να έχω ξανά παρτίδες μ’ αυτό τον τύπο, που δε φτάνει που μας κλέβει, μας τη λέει κι από πάνω»; Αν ανήκετε στην πρώτη κατηγορία, δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος να διαβάσετε το υπόλοιπο κείμενο. Αν όμως ανήκετε στη δεύτερη, ίσως το βρείτε ενδιαφέρον…