Η ζωή στο άσυλο…

Η ζωή στο άσυλο έχει και τις καλές της στιγμές. Είναι τα ομαδικά παιχνίδια των τροφίμων, τα οποία, κατά τους ιθύνοντες αποτελούν ουσιώδες, ίσως το ουσιωδέστερο τμήμα της θεραπευτικής αγωγής. Περιλαμβάνουν θεατρικές παραστάσεις, τραγούδι, χορούς στο Σύνταγμα και γενικά ό,τι συντελεί στη δυνατότητα οργανωμένης έκφρασης των συναισθημάτων.

Επιστημονικές έρευνες εγκρίτων πανεπιστημίων του εξωτερικού οδηγούν στο συμπέρασμα πως το παιχνίδι που καλείται «δημοκρατία» συντελεί αποτελεσματικότερα όλων και στις ανάγκες της αγωγής αλλά και στην ψυχαγωγία τροφίμων και θεραπευτών. Είναι ένας συνδυασμός θεάτρου, τραγουδιού, χορού και παντομίμας. Κορυφαία δε στιγμή του είναι το επεισόδιο που καλείται «εκλογές», το καλούμενο «γιορτή της δημοκρατίας»...

Όπισθεν ολοταχώς…

Η πρόθεση είναι σαφής. Στόχος της κυβέρνησης που κυβερνλα στο όνομα της Αριστεράς με ολίγη ακροδεξιά (ΑΝΕΛ), είναι ο πλήρης έλεγχος της ενημέρωσης στα πρότυπα των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Από την τηλεόραση έως το διαδίκτυο.

Αποκαλύπτεται καθημερινά, τόσο από τις δηλώσεις υπουργών και άλλων στελεχών, όσο και από συγκεκριμένες πράξεις της κυβέρνησης.

Οι φιλοδοξίες του στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού Ν. Παππά, δεν περιορίζονται μόνο στον έλεγχο του τηλεοπτικού τοπίου. Έχει ήδη προαναγγελθεί η επιχείρηση ελέγχου της διαδικτυακής ενημέρωσης με διάφορα προσχήματα και εκβιασμούς. Μένουν τα ραδιόφωνα, τα οποία ως φαίνεται και όπως έχει ήδη προαναγγελθεί, θα μπουν σύντομα στο στόχαστρο…

Είναι θέμα εμπιστοσύνης…

Ένα παλιό καλό «ανέκδοτο», που είχα δεκαετίες να το ακούσω και το είχα ξεχάσει. Ευτυχώς το ξαναβρήκα σε ανάρτηση του George Sfiroeras

στο  φέισμπουκ…

Δύο φιλικά ζευγάρια έπαιζαν πόκερ ένα απόγευμα. Κάποια στιγμή του Νίκου του έπεσαν κατά λάθος κάποια φύλλα στο πάτωμα και έσκυψε να τα μαζέψει.
Κάτω από το τραπέζι όμως, με έκπληξη, είδε ανοιχτά τα πόδια της Ρένας, της γυναίκας του Γιώργου που δεν φορούσε εσώρoυχο…

Εφιαλτικός θα είναι ο Μάιος για την Ελλάδα…

Προσφυγικό και αξιολόγηση από τη Τρόικα δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα για την Αθήνα, τονίζεται σε ανάλυση της Stratfor.

Ο σκληρός μήνας για την Ελλάδα και ο μήνας των δύσκολων και μεγάλων αποφάσεων θα είναι ο Μάιος, αφού όπως προβλέπει η Stratfor εκείνη την περίοδο θα ενταθούν τα προβλήματα από τις δύο μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας, το προσφυγικό και η αξιολόγηση από τους δανειστές.

«Το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα δεν θα φύγει τόσο εύκολα. Οι συνοριακοί έλεγχοι στη Βαλκανική οδό πιθανότατα θα διατηρηθούν, ασχέτως του τι θα αποφασίσουν οι Βρυξέλλες για το μέλλον της Σένγκεν σημειώνει η Stratfor και συμπληρώνει « Ο μήνας-κλειδί θα είναι ο Μάιος, όταν η επίσημη αποβολή από τη Σένγκεν θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια πολιτική κρίση στην Ελλάδα, που θα μπορούσε να εκτροχιάσει τη συνέχεια του προγράμματος διάσωσης»…

Ποιος Γκαίμπελς; Ο Λάκης!!!!

Είχα χρόνια να τον παρακολουθήσω. Έβλεπα φυσικά ανά διαστήματα την εμετική του προπαγάνδα από βιντεάκια που κυκλοφορούσαν. Αποφάσισα να δω το χθεσινό Τσαντίρι κυρίως για να μπορέσω να καταλάβω τι στοχεύει η συγκυβέρνηση. Καλή η Γεροβασίλη αλλά όταν σφίξουν τα γάλατα θες το μεγάλο δεκάρι,τον ηγέτη που θα πάρει την ομάδα στις πλάτες του και θα την οδηγήσει στη νίκη. Και αυτός είναι μόνο ο Λάκης.

Και ήταν ο γνωστός Λάκης. Μέλημα του να πείσει το κοινό πως ο Σόιμπλε έχει σχέδιο να στείλει την Ελλάδα στη δραχμή και να εξοντώσει τους Έλληνες. Η αιτιολόγηση του σκεπτικού του ήρθε με αποκλειστικά ρεπορτάζ από τις εκπομπές του Τράγκα (Ω ναι). Επειδή όμως ακόμα και ένας τηλεθεατής του Λαζόπουλου μετά από μια μερίδα σανοκεφτέδες θα είχε την απορία για ποιο λόγο να επιθυμεί να μας εξαθλιώσει ο Σόιμπλε ο Λάκης δεν άφησε περιθώριο στον σανοφάγο τηλεθεατή…

Ο Παντελίδης, τα τροχαία και οι πικρές αλήθειες…

Ένα τροχαίο δυστύχημα σε μια κεντρική λεωφόρο της Αθήνας. Πασίγνωστος, νεότατος τραγουδιστής, ο οποίος είναι και ο οδηγός, χάνει τη ζωή του. Οι δύο κοπέλες που ήταν μαζί του, χαροπαλεύουν.

Η Ελλάδα, συγκλονίζεται. Αλλά γιατί; Προφανώς, επειδή πρόκειται για ένα πολύ αγαπητό πρόσωπο, για ένα νέο παιδί, για έναν αδικοχαμένο άνθρωπο. Αλλά, με το συμπάθιο, όλο αυτό που συμβαίνει, είναι υποκριτικό.

Ο Παντελής Παντελίδης -αυτό το παιδί που κατάφερε μόνο του να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα- έγινε ακόμα ένα νούμερο στην ατέλειωτη λίστα των θυμάτων αυτού που οι δημοσιογράφοι έχουμε εφεύρει το κλισε "Μολώχ της ασφάλτου". Και εδώ ακριβώς, είναι η υποκρισία: Μια χώρα που θρηνεί 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες σε τροχαία κάθε χρόνο, πώς μπορεί να υποκρίνεται ότι συγκλονίζεται; Και γιατί δεν κάνει κάτι για να μην πάνε χαμένα τα παιδιά της, όπως πήγε και αυτό το -ταλαντούχο, όπως απέδειξε η πορεία του στο μουσικό στερέωμα- παιδί; Γιατί στους Έλληνες αρέσει να κλαίνε τα παιδιά, τα αδέρφια, τους γονείς, τους συγγενείς τους;

Μεταναστευτικό και ΜΚΟ…

Ενώ τα γαλανά νερά του Αιγαίου καθημερινά γεμίζουν νεκρά κορμιά κι απομεινάρια του νέου «συνωστισμού» (όπως θα γράψει η Ρεπούση του μέλλοντος), στην Ελλάδα ζούμε το θέατρο του παραλόγου: Μετανάστες και πρόσφυγες που «λιάζονται», που «εξαφανίζονται» (Χριστοδουλοπούλου). Σύνορα θαλάσσια «που δεν υπάρχουν» (Τσίπρας). Επαναπροωθήσεις (push back) που «είναι παράνομες» (Μουζάλας). Κι όταν μια κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως ΜΚΟ, τότε οι ΜΚΟ συμπεριφέρονται ως κυβερνήσεις!

Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είδαν μια απόβαση ακτιβιστών και «ακτιβιστών». Η ανύπαρκτη ελληνική πολιτεία υποκαταστάθηκε από έναν αστερισμό ΜΚΟ κάθε είδους, που ανέλαβαν τη διαχείριση του προβλήματος σε όλα τα επίπεδα: από αυτό της έρευνας και διάσωσης ως τη στέγαση, τη σίτιση, την υγειονομική περίθαλψη.

Το «ζωτικό ψεύδος»…

Ο Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας Ερρίκος Ίψεν εφηύρε τον όρο «ζωτικό ψεύδος», για την έμφυτη ανάγκη ορισμένων ανθρώπων να ζουν με ψέματα και μέσα σε ψέματα, μεγάλα ή μικρά, ώστε να αντεπεξέρχονται στις δυσκολίες μιας συνήθους οδυνηρής πραγματικότητας.

Κάθε είδους ιδεοληψία, θρησκοληψία και φανατισμός έχουν την έδρα τους σε ένα ζωτικό ψεύδος. Κάθε ζωτικό ψεύδος απαιτεί ιστορίες συγκάλυψης που αποκρύπτουν την απλή αλήθεια…

Η ήττα της Αριστεράς και ο «ζημιάρης» ΣΥΡΙΖΑ…

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 βρέθηκα στην κομμουνιστοκρατούμενη και στρατοκρατούμενη Πολωνία. Παρά το δικτατορικό καθεστώς του στρατηγού Γιαρουζέλσκι ένας άνεμος ελευθερίας έπνεε σ’ ολόκληρη τη χώρα. Μια ελευθερία που σήμερα απειλείται από τη διακυβέρνηση των υπερσυντηρητικών εθνικιστών του Κατσίνσκι. Για αυτούς τους υπερσυντηρητικούς όσοι υποστηρίζουν την Ευρώπη, την ανοχή, την ανοικτή κοινωνία, την ελευθερία σεξουαλικών επιλογών είναι αντιπατριώτες, αριστεροί και φιλελεύθεροι – ό,τι χειρότερο δηλαδή.

Θυμάμαι που, αν και με γνώριζαν ως φανατικό υποστηρικτή της Αλληλεγγύης, δεν μπορούσαν ποτέ να καταλάβουν τον αυτοπροσδιορισμό μου –τότε– ως ευρωκομμουνιστή. Ποτέ δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς ένα κόμμα που έχει στον τίτλο του τον όρο κομμουνιστικό» (το ΚΚΕ ες), μπορούσε να είναι δημοκρατικό. Για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, ακόμη και για τμήματα ιδιαιτέρως μορφωμένα, η Αριστερά είχε μόνο μια μορφή, αυτή του κομμουνισμού, δηλαδή του απόλυτου ολοκληρωτισμού…

Η ατελείωτη στρατιά των συμβούλων…

Προτού αρχίσω να σας απαριθμώ τους συμβούλους του κάθε υπουργού και του Πρωθυπουργού, απλώς να υπενθυμίσω την πρώτη δήλωση που έκανε προς τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου ο Αλ. Τσίπρας. Τους είπε να περιορίσουν τους συμβούλους ώστε να εξοικονομηθούν χρήματα προκειμένου να δοθούν για ανθρωπιστικές ανάγκες.

Ε, λοιπόν, 13 μήνες μετά υπήρξε η επίσημη χαρτογράφηση των κυβερνητικών συμβούλων, η οποία έγινε όχι βεβαίως οικεία βουλήσει αλλά επειδή το ζήτησαν βουλευτές της ΝΔ. Σύμφωνα με αυτήν, 14 υπουργοί και ο Πρωθυπουργός διαθέτουν 171 συμβούλους και μετακλητούς υπαλλήλους. Στον κατάλογο αυτόν δεν συμπεριλαμβάνονται οι σύμβουλοι των γενικών γραμματέων, των υφυπουργών κ.ά.

Ιδού λοιπόν αναλυτικά οι σύμβουλοι των μελών του Υπουργικού Συμβουλίου έτσι όπως κατατέθηκαν την Τετάρτη το πρωί στη Βουλή...