Όσο υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα δεν έχει μέλλον…

Από την εποχή της τεχνητής και επίπλαστης ευμάρειας, τότε που κυριαρχούσαν οι Καγιέν και τα σκυλάδικα, ως ποταπός που είμαι, είχα συνειδητοποιήσει το αδιέξοδο του πράγματος, αφού ως χώρα δεν παράγουμε τίποτα παρά μόνο μαγκιά και αέρα κοπανιστό, ζώντας πλουσιοπάροχα με τα δάνεια των ξένων «τοκογλύφων», και είχα πει και γράψει ότι για να συνέλθει ο ελληνικός λαός από την βυθιότητα χρειάζεται ένα ηλεκτροσόκ. Κάτι που θα τον αφυπνίσει, μπας και ανασκουμπωθεί, και συνεχίσει να υπάρχει ιστορικά.

Τότε, την εποχή των ριάλιτι και των πακέτων Ντελόρ, με αποκορύφωμα τις άκρατες σπατάλες της Ολυμπιάδας, πίστευα ότι ένα τέτοιο ιδανικό ηλεκτροσόκ θα ήταν ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, ένας πόλεμος δυο τριών ημερών, που θα στέκονταν ως αφορμή για να συνέλθουμε, έστω  απότομα. Ένα σοκ που θα μας συσπείρωνε, και που εν πάση περιπτώσει θα έδειχνε στην κοιμισμένη νεολαία μας, αυτήν που πήγαινε με το ζόρι στρατό για 6-9 μήνες, και που λοιδορούσε τον ελάχιστο μισθό των 700 ευρώ, αυτήν δηλαδή που κιότεψε χωρίς να φταίει η ίδια, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, ούτε καν δικαίωμά της, αλλά όλα είναι ρευστά, και τα πάντα έχουν ένα τίμημα, που οι παλαιότεροι πλήρωναν καθημερινά έτσι ώστε να φτάσουμε στον 21^ο αιώνα για να παίζουμε ολημερίς με τα κινητά μας στα καφέ και στα μπαρ, με μόνο νταλκά το που θα διασκεδάσουμε τα βράδυ: Στον Κιάμο ή στον Ρέμο;

Συνθηκολόγηση με το Κακό…

Με τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ συμβαίνει κάτι παράδοξο και αστείο. Όντες κομμάτια ενός ετερόκλητου πλήθους με διαφορετικές πολιτικές καταβολές το καθένα, ψήφισαν και ξαναψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή δεν άντεχαν το καθεστώς των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Η “χούντα” των Σαμαροβενιζέλων έπρεπε να πέσει, τα μνημόνια έπρεπε να καταργηθούν, ο ΕΝΦΙΑ επίσης, οι μισθοί να ανέβουν, η ΕΡΤ να ξανανοίξει.

Η επιτυχία, δηλαδή, του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία – δεν οφείλεται τόσο στην ταυτότητά του όσο στην έλλειψη ανταγωνισμού. Οι παλιοί έπρεπε να φύγουν και ο νέος θα αναδεικνυόταν εφόσον παρουσίαζε το αφήγημα που ο λαός ήθελε να ακούσει. Και το παρουσίασε…

10 άμεσες ενέργειες για τα περιφερειακά αεροδρόμια…

Ο πρώην Διοικητής της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας Σταύρος Κωνσταντινίδης, για τις άμεσες προτεραιότητες του project ιδιωτικοποίησης των περιφερειακών αεροδρομίων.

Το στοίχημα της παραχώρησης των περιφερειακών αεροδρομίων στην FRAPORT  είναι μεγάλο και προκλητικό, το εγχείρημα είναι από τη φύση του περίπλοκο. Θα επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τις αεροπορικές τουριστικές ροές τα επόμενα χρόνια, και εξαρτάται κρίσιμα όμως απο την ελληνική ιδιορρυθμία και την παθογένεια της δημόσιας διοίκησης…

Η Ελλάδα του Σύριζα συνεχίζει να μεγαλουργεί….

Μέσα στο γενικό αλαλούμ που ζούμε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, με τις αρνητικές οικονομικές εξελίξεις και τις επιπτώσεις της Πρώτη Φορά Αριστερής κυβέρνησης να μας έχουν κυριολεκτικά ζαλίσει, με αποτέλεσμα να περπατάμε και να παραμιλάμε, συνέβησαν πρόσφατα και δυο τρία περιστατικά, που συμβολίζουν χαρακτηριστικά το μπάχαλο στο οποίο μας έφεραν οι περήφανοι (συγ)κυβερνώντες μας.

Ένα από αυτά είναι η δίκη που έγινε πρόσφατα όσον αφορά στα περίφημα 600 δισεκατομμύρια του Αρτέμη του Σώρρα, μετά από μήνυση (νομίζω) του Άδωνι Γεωργιάδη, και η οποία κατέληξε σε απόφαση ότι «τα εν λόγω χρήματα μπορεί και να υπάρχουν»! Με αποτέλεσμα να κινδυνεύει τώρα ο Άδωνις να κατηγορηθεί για «ψευδή καταμήνυση»!

Και να ήταν μόνο αυτό; Όπως μαθαίνω, χιλιάδες είναι οι συμπολίτες μας, ο σοφός λαός που λέμε, που αντί να πληρώσουν τα διάφορα χρέη τους προς τις τράπεζες και την εφορία, καταθέτουν εξώδικα με τα οποία εξουσιοδοτούν τους δανειστές τους και το κράτος να τα εισπράξουν από τον λογαριασμό των 600 δις του Αρτέμη, ο οποίος τα έχει, λένε, διαθέσιμα και μάλιστα σε ζεστό μετρητό…

Ηθικό πλεονέκτημα που γίνεται σμπαράλια…

Είναι αδιαμφισβήτητο αξίωμα: η εξουσία διαφθείρει και εξαχρειώνει, πλην εξαιρετικών περιπτώσεων. Ελάχιστοι, με μεγάλες αντοχές και ειδική προσωπική συγκρότηση, καταφέρνουν να βγουν (σχετικά) αλώβητοι από την άσκησή της.

Ομως, αυτό συμβαίνει μετά από κάποια χρόνια και, στην περίπτωση των κυβερνήσεων, συνήθως, στη δεύτερη τετραετία τους. Διότι, στην αρχή, οι κυβερνήσεις φροντίζουν να είναι προσεκτικές ή, αλλιώς, τηρούν τα προσχήματα. Αποφεύγουν τις θεσμικές υπερβάσεις και τα πρόσωπα προσέχουν τη συμπεριφορά τους. Είναι αυτό που παλιότερα οι Πρωθυπουργοί αποκαλούσαν «ήθος και ύφος της εξουσίας».

Παράνομες αριστερές αρχές…

Ωστε έτσι, λοιπόν. Είναι μείζον θέμα αρχής για την Αριστερά να μην επιχειρεί η αστυνομία εναντίον όσων καταλαμβάνουν παρανόμως ιδιωτικά η δημόσια κτίρια! Είναι τόσο σοβαρό, που αναγκάζει το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ να αντιπολιτευθεί την κυβέρνησή του με μια ανακοίνωση λυρικής σφοδρότητας: «Η αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης καταλήψεων στέγης στη Θεσσαλονίκη μάς βρίσκει αντίθετους. Η ποινικοποίηση εγχειρημάτων αλληλεγγύης συνιστά πρακτική που δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές και τις αξίες της αριστεράς».

 

Η Γουϊνέα στηρίζει Αλέξη!

Τα εν λόγω «εγχειρήματα» τα πραγματοποίησε η ομάδα διεθνών ακτιβιστών «No Border», η οποία, αφού βανδάλισε και ψιλοέσπασε το Αριστοτέλειο, όπου είχε κατασκηνώσει με την ανοχή όλων, ξεχύθηκε στην πόλη για περαιτέρω εφαρμογή αριστερών αρχών και αξιών. Από πότε, όμως, η ανομία, η παράνομη δραστηριότητα καθαγιάζεται από κάποιον υψηλό σκοπό; Και πώς, άραγε, επιτυγχάνει ένας επαναστατημένος νέος από τη Γουινέα να λύσει το πρόβλημα των δύστυχων προσφύγων βάφοντας ένα πανεπιστήμιο μιας άλλης χώρας που τον φιλοξενεί ή σπάζοντας πόρτες και παράθυρα του ίδιου ιδρύματος; Ζημιές που θα πληρώσουν και οι φτωχοί πολίτες...

Η αριστερή ιδεοληψία στα σχολεία...

Προξενεί αληθινή μελαγχολία, να βλέπει σήμερα ο Έλλην πολίτης άλλα κράτη να προσπαθούν και να προκόβουν, να ξεπερνούν, πολλές φορές, τις δυνάμεις τους ως κοινωνίες και να βρίσκουν λύσεις στις πολύ δύσκολες συνθήκες που επικρατούν σχεδόν σε όλο τον κόσμο, την ώρα που στην Ελλάδα βασιλεύει η ιδεοληψία κι η αποχαύνωση.

ΣΥΡΙΖΑ λέμε ρε!

Νέο επεισόδιο στο ιδεοληπτικό κρεσέντο της κυβέρνησης, είναι η επιχείρηση του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη να μεταδώσει στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης όσο περισσότερες παθογένειες μπορεί, από τη δημόσια. Αντί δηλαδή να επιχειρήσει το δύσκολο, να εξυγιάνει τη δημόσια εκπαίδευση, να την κάνει πιο ανταγωνιστική γνωστικά κι ερευνητικά, να δώσει κίνητρα –όσα είναι δυνατό στις μέρες μας- στους εκπαιδευτικούς για περισσότερη και ποιοτικότερη ενασχόληση με την παιδευτική διαδικασία, αντί όλων αυτών, απλώς εφαρμόζει τις ξεπερασμένες, μουχλιασμένες κι εν τέλει απορριμμένες από την ίδια τη ζωή ιδεοληψίες του και στην ιδιωτική εκπαίδευση…

Η Πάρος του Τσίπρα…

Είχαν μαζευτεί περί τα 300 άτομα στον διάδρομο απογείωσης - προσγείωσης στην Πάρο και περίμεναν τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα που ήρθε με ειδική χορηγούμενη πτήση της Aegean να εγκαινιάσει τον διάδρομο και όχι το νέο αεροδρόμιο, όπως επί ημέρες βομβάρδισαν τα ΜΜΕ τα non papers του Μαξίμου και του κ. Σπίρτζη.

 

Είχαν προετοιμάσει καλά την εκδήλωση - ως και παιδάκια με παραδοσιακές στολές από χορευτικούς συλλόγους στη Νάουσα έφεραν (για ντεκόρ). Ακόμη και μια μίνι δεξίωση διοργάνωσαν στο άψε-σβήσε με καναπεδάκια (ξέρετε, αυτά με τη σφολιάτα και με την κρέμα - σαν οδοντόπαστα - με πάστα ελιάς και τόνο). Η δεξίωση μάλλον έγινε ειδικά για τη λεγόμενη «αδιαίρετη τριάδα» της κυβέρνησης (Τσίπρας, Παππάς και Σπίρτζης) αφού οι τρεις τους είχαν απομονωθεί σε μια γωνιά…

Το τέλος ενός... μύθου...

Μπορεί να έχει ξαναγραφτεί, όμως, αυτή η κακή περιπέτεια της διακυβέρνησης Τσίπρα θα έχει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Θα σημάνει το τέλος της παρασιτικής αριστεράς, αυτής της αριστεράς που γαλούχησε τις γενιές μετά από την Μεταπολίτευση.

 

ΣΥΡΙΖΑ και τα μυαλά στο σέικερ!

Της αριστεράς που κυβερνώσα απέδειξε ότι πράγματι λειτουργεί σαν παράσιτο. Κρατικοδίαιτη, ιδεοληπτική, εμμονική, με κυρίαρχο στοιχείο την αλαζονεία, το υφάκι του ξερόλα, την μαγκιά του ανόητου ή του επικίνδυνου…

Μυρίζουν εκλογές και συντριβή...

Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας, εκτός των άλλων, έγκειται στο ότι τα στρατηγικά  συμφέροντα της χώρας δεν ταυτίζονται με  τα στρατηγικά συμφέροντα της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ (μετάσταση του ΠΑΣΟΚ) ως αιχμής του αριστερού ιδεολογικού χυλού που κυριαρχεί πολιτικά στη χώρα μετά τη μεταπολίτευση.

Παραδείγματος χάριν, προς το συμφέρον της χώρας θα ήταν οι επόμενες εκλογές να γίνουν  όσο το δυνατόν αργότερα και η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις που έχει δεσμευτεί να υλοποιήσει μέσω του γ' μνημονίου, με τις δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις.