Λοιπόν, για να
βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Επαναλαμβάνω ότι ο κ. Γεωργιάδης έκανε μια άστοχη δήλωση.
Ξέρουμε ότι σε καμία χώρα δεν συλλαμβάνονται οι κομμουνιστές, όσο κι αν είναι
απαξιωμένοι όχι μόνον σε χώρες που έχουν ζήσει τη μαγεία του κομμουνισμού, αλλά
και σε άλλες που πέρασε χωρίς να τις αγγίξει.
Αρχές δεκαετίας του ογδόντα στη Γαλλία, το Κ.Κ.
είχε φτάσει σε ποσοστά πάνω από 20% στις βουλευτικές εκλογές, αν δεν κάνω
λάθος, και συμμετείχε με υπουργούς στην πρώτη κυβέρνηση Μιτεράν. Να μην
παραγνωρίζουμε και το γεγονός ότι στις βιομηχανικές περιοχές του Βορρά οι
ψηφοφόροι του εστράφησαν προς το Εθνικό Μέτωπο. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα
συγκαταλέγεται «στα λοιπά» των αποτελεσμάτων. Στην Ιταλία της απλής αναλογικής,
επί Μπερλινγκουέρ το Κ.Κ. ήταν ρυθμιστής της πολιτικής κατάστασης. Σήμερα απλώς
δεν υπάρχει. Πώς να το κάνουμε; Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν ξεκαθαρίσει τις
σχέσεις τους με τον κομμουνισμό και τις ιδέες του. Και έχουν κλείσει τα βιβλία
του. Exeunt που λένε...









