Ανοιχτή επιστολή στην κα Μπαζιάνα…

Σιχαίνομαι κάθε είδους bullying. Διαδικτυακού και μη. Σιχαίνομαι επίσης να επιτίθενται σε κάποιον όχι για αυτά που κάνει ή που λέει, αλλά για τη συγγενική, φιλική, κοινωνική ή όποια άλλη σχέση έχει με έναν άνθρωπο. Προς τούτο, κα Μπαζιάνα, η παρούσα ανοιχτή προς εσένα επιστολή μου θα εστιάσει μόνο στα λεγόμενά σου στη συνέντευξη που παραχώρησες στην Εφ.Συν. 

Χρησιμοποιώ δεύτερο ενικό πρόσωπο και όχι πληθυντικό ευγενείας καθώς, όπως ως αριστερή γνωρίζεις, ο πληθυντικός ευγενείας είναι ταξικό δημιούργημα της μπουρζουαζίας της Ευρώπης και δεν ταιριάζει σε εμάς, προλετάριους ανθρώπους…

Κρείττον το σιγάν…

Έχει επισημανθεί ξανά: Η ανθεκτικότητα των Συριζανέλ -το γεγονός ότι δεν έχουν σαρωθεί από την απογοήτευση και την οργή των ίδιων τους των ψηφοφόρων- δεν πηγάζει από τα πεπραγμένα τους. Ούτε βεβαίως από το ηθικό τους πλεονέκτημα. Μα από τη θαυμαστή τους ικανότητα να διαμορφώνουν την ατζέντα της πολιτικής επικαιρότητας. Να ιεραρχούν κατά το συμφέρον τους τα προς συζήτησιν θέματα. Να διαλέγουν το γήπεδο. Το επαναλαμβανόμενο σφάλμα σύσσωμης σχεδόν της αντιπολίτευσης είναι ότι παρασύρεται και παίζει στο γήπεδο των Συριζανέλ.

 

Την εβδομάδα που μάς πέρασε, η ελληνική κοινή γνώμη παθιάστηκε με δύο ζητήματα τα οποία μονάχα σε χώρα που έχει ξεπεράσει προ πολλού τα δεινά της, σε επικράτεια ξένοιαστη, σχεδόν χαζοχαρούμενη, θα σήκωναν ντόρο.

Το πρώτο είχε να κάνει με τις εκδρομές των σχολείων εκτός συνόρων…

6 am...

Electric Eye

Τέλος ανοχής για τον «Ρουβίκωνα»;

Μεταξύ σφύρας και άκμονος βρίσκεται η κυβέρνηση. Από τη μία οι ιδεοληψίες της Κουμουνδούρου δεν ευνοούν μία κατά μέτωπο κατασταλτική αντιμετώπιση του Ρουβίκωνα. Από την άλλη βρίσκεται υπό το κράτος έξωθεν ασφυκτικών πιέσεων για συλλήψεις και καταδίκες. Η πρόσφατη εισβολή στην πρεσβεία του Ισραήλ είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ισραηλινοί και Αμερικανοί έστειλαν το μήνυμα στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Νίκο Τόσκα: «Δώστε μήνυμα και στους υπόλοιπους ότι δεν είστε ξέφραγο αμπέλι».

Βαριοπούλες, σφυριά με λαστιχένιες λαβές, φυλλάδια, πανό και μπογιές αποτελούν τα συνήθη απομεινάρια των επιθέσεων της «αναρχικής συλλογικότητας Ρουβίκωνας». Έτσι τουλάχιστον αυτοαποκαλείται η ομάδα που παραδέχεται σε δημόσιες παρεμβάσεις της ότι στόχος της είναι «να καταργήσει το κράτος». Μέχρι πρότινος η κυβέρνηση υιοθετούσε ανεκτική στάση, με το επιχείρημα ότι δεν ασκούν βία σε ανθρώπους…

Και μετά μας έφταιγε η Μποφίλιου…

«Αν η μελέτη του κομμουνισμού βρισκόταν μόνο στην αφομοίωση εκείνων που λένε τα κομμουνιστικά έργα, τα βιβλία και τα φυλλάδια, τότε πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να βγάλουμε κομμουνιστές παπαγάλους ή καυχησιάρηδες…».

Β. Ι. Λένιν - για το ρόλο και τα καθήκοντα της κομμουνιστικής νεολαίας στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Ο πρωθυπουργός είναι κατά της ιδιωτικής Παιδείας αλλά στέλνει τα παιδιά του στην ελίτ των ιδιωτικών σχολείων, την σχολή Χιλ. Οποιος τολμούσε να εντοπίσει δημοσίως την αναντιστοιχία διακηρύξεων και πράξεων (που στην ουσία είναι κοροϊδία προς τους ψηφοφόρους), αντιμετώπιζε την συκοφαντία από τα τρολ του ΣΥΡΙΖΑ, ότι στοχοποιεί τα παιδιά του. Τι σχέση είχαν τα παιδιά με την κατάδειξη της αναντιστοιχίας του μπαμπά με τις διακηρύξεις του, μόνο οι εντεταλμένοι συκοφάντες το γνώριζαν. Η ίδια κατηγορία επικρέμεται ενδεχομένως και προς τους κριτές της κας Μπαζιάνα, για την επίμαχη συνέντευξή της…

Bad Texan...

The Lucid Dream

Ο Σύριζα πετυχαίνει τον σκοπό του αλλά…

Το άρθρο αυτό είχε γραφτεί και δημοσιευτεί εδώ πέρυσι τέτοιο καιρό.

Μιλάω καθημερινά με συμπολίτες μας, ακόμη και ψηφοφόρους (κοψοχέρηδες) του Σύριζα, που ειλικρινά απορούν πως αντέχει ακόμη το τσίρκο που μας κυβερνά, και δεν «πετάει την πετσέτα» παραιτούμενο,  μπας και πάμε παρακάτω. Με βασικό τους επιχείρημα ότι οι συριζαίοι απέτυχαν στα πάντα όλα όσα υποσχέθηκαν, ότι τα έχουν κάνει όλα ρημαδιό και άρα ας έχουν την αξιοπρέπεια να το παραδεχτούν και να μας αδειάσουν τη γωνιά.

Και εκεί ακριβώς είναι το λάθος όλων όσων τα έχουν παίξει με την τζαζεμένη μας κυβέρνηση. Είναι λάθος ο συλλογισμός τους. Διότι πιστεύουν ότι ο Σύριζα όντως ήθελε να μας σώσει, όντως ήθελε να ορθοποδήσει η χώρα, όντως προσπάθησε (όσο προσπάθησε), και τελικά απέτυχε παντού. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Και γι αυτό ο Αλέξης παραμένει γαντζωμένος στην καρέκλα του, ότι και να γίνει, και δεν θα φύγει ούτε με επανάσταση…

Το θηλυκό πρόσωπο του Ιανού…

Οσα χρόνια παρακολουθώ την πολιτική είναι η πρώτη φορά που σύζυγος ηγέτη της Αριστεράς βγαίνει στο προσκήνιο και παίρνει δημόσια πολιτικές θέσεις. Οχι πως είναι κακό, απλώς περισσότερο μου φαίνεται πιθανό ο Πρωθυπουργός να επηρεάστηκε από την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αμερική και την κουλτούρα των πρώτων κυριών που επικρατεί εκεί, και λιγότερο να δεσμεύεται από τις παρακαταθήκες των αριστερών του προγόνων.

Πάντα στην Αριστερά, γυναίκες και άνδρες, ή ήσαν αυτόνομα πολιτικά όντα και έδιναν αγώνες ή ήσαν σύζυγοί τους που δεν τους ήξερε κανείς. Γιατί, φυσικά, η κυρία Μπαζιάνα δεν έδωσε τη συνέντευξη ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ (ποιον θα ενδιέφερε;) αλλά ως σύντροφος Τσίπρα. Είχε κάθε δικαίωμα ασφαλώς, απλώς μέχρι τώρα σε αυτόν τον πολιτικό χώρο, συζυγικός ετεροπροσδιορισμός ήταν ανήκουστος. Ακόμα και η ίδια, παλιότερα, θεωρούσε τον ρόλο της Πρώτης Κυρίας αμερικανιά…

Έρχεται νέο χαράτσι με επίκεντρο τον άνθρωπο;

Με αφορμή το χαράτσι στις πλαστικές σακούλες, που ανάθεμά με αν πάει σε κάτι χρήσιμο αφού όσο μας κυβερνάει ο σύριζας όλα καταλήγουν σε μια μαύρη τρύπα για να πληρώνονται οι διάφοροι σύμβουλοι (και οι γκόμενοι της Σβίγκου), είχα γράψει διάφορες εξυπνάδες, μεταξύ των οποίων το ότι θα έπρεπε να μπει κάποιο χαράτσι και στα πλαστικά κυπελάκια του καφέ που είναι μίας χρήσης.

 

Θα την βρει ο Αλέξης απ τις σακούλες; Μπα....

Μπορεί οι συριζαίοι να μη με διαβάζουν, αφού είμαι ανάλγητος και σαμαρικός, αλλά μάλλον άνοιξα τα μάτια στους … Βρετανούς, οι οποίοι με το brexit απέδειξαν ότι είναι εξίσου «σαλεμένοι» με τους δικούς μας, και οι οποίοι προφανώς διαβάζουν τα παραληρήματά μου μετά μανίας μέσω του google translator. Αλλιώς πως εξηγείται η παρακάτω είδηση έτσι στα ξαφνικά;

Ανθρωπιστικές πάνες στη Μόρια…

Ο​​ταν βλέπω ή ακούω ειδήσεις από το χρονικό της κόλασης στη Μόρια, σκέφτομαι πως ό,τι και να γίνεται εκεί εμείς μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι διότι γλιτώσαμε από την Αμυγδαλέζα. Θυμάστε τις αγριοφωνάρες των τότε αντιπολιτευόμενων και νυν κυβερνώντων, πάντα αριστερών, για τα συρματοπλέγματα και τις συνθήκες παραμονής εκεί.

Θυμάστε τις ανθρωπιστικές ιερεμιάδες για την ποιότητα της τροφής, για την έλλειψη ιατρικής φροντίδος, θυμάστε επίσης τα διαφημιστικά πλάνα στην τηλεόραση μετά την απελευθέρωσή τους στο στρατόπεδο της ντροπής που τους έδειχναν να κατεβαίνουν στην πλατεία Βάθης ελαφρώς χαμένοι, διότι οι περισσότεροι δεν ήξεραν πού να πάνε. Τίποτε τέτοιο δεν συμβαίνει στη Μόρια…