Ο Μαρξ και η σκληρή πραγματικότητα…

Αυτές τις μέρες ο κόσμος (ειδικά στην μπανανία μας) γιόρτασε τα 200 χρόνια από την γέννηση του Καρλ Μαρξ. Ενός φιλοσόφου που πραγματικά άλλαξε τον κόσμο. Εξάλλου, ο ίδιος είχε ζητήσει από την κόρη του να γράψει στο μνήμα του ότι «οι φιλόσοφοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο… εγώ προσπάθησα να τον αλλάξω», ή κάπως έτσι αν θυμάμαι καλά.

Εκατομμύρια ανθρώπων λοιπόν συνεχίζουν και σήμερα να πίνουν νερό στο όνομά του, ενώ άλλα τόσα (και περισσότερα) εκατομμύρια τον θεωρούν ως μια βλαβερή περσόνα που ζημίωσε την ανθρωπότητα.

Το ζήτημα όμως είναι ότι όσοι τον κρίνουν σήμερα, εκ του ασφαλούς, ξέροντας την πλήρη αποτυχία όλων των προσπαθειών που έγιναν για να υλοποιηθούν στην πράξη οι ιδέες του, ξεχνούν ένα πράγμα, ότι όταν ο Μαρξ έγραψε αυτά που έγραψε ο κόσμος ήταν διαφορετικός…

Η μιζέρια του αντιεξουσιαστικού χώρου…

Πριν από καιρό, σε ένα μπαρ των Εξαρχείων, μια παρέα δικηγόρων του

«αντιεξουσιαστικού» χώρου με ρώτησαν, με αυτάρεσκο ύφος, «αν γαμάμε εμείς οι φιλελέδες».

 

Το θράσος και η χυδαία εκφορά του λόγου φανερώνουν την έλλειψη κοινωνικής αγωγής ―την οποία οι αναρχοφασίστες και, προφανώς, οι συνήγοροί τους θεωρούν περιττή ή ιδεολογικά απαράδεκτη― καθώς ένα βαθιά νοσηρό σύμπλεγμα ανωτερότητας: όποιος δεν είναι αναρχοφασίστας, δεν χαίρεται τη ζωή· η ύπαρξή του είναι ασήμαντη, μονότονη κι αδιάφορη. Τουναντίον, η ζωή των αντιεξουσιαστών είναι, υποτίθεται, ένα διαρκές πάρτι, γεμάτο άγριες συγκινήσεις…

All the Born Losers...

God's Toys

Έτσι μάθαμε…

     ΠΡΟΣΟΧΗ... ακολουθεί παραλήρημα.

Τα παλιά «καλά» χρόνια, τότε που τα μόνα κανάλια που εξέπεμπαν το κατηφές τους πρόγραμμα ήταν το ΕΙΡΤ και η ΥΕΝΕΔ, αργότερα ΕΡΤ1, 2, 3, κλπ. οι πολιτικοί μας πρέπει να ήταν εξίσου στόκοι με τους σημερινούς, πλην όμως δεν τους βλέπαμε να εκτίθενται πουθενά.

Οι βουλευτές και οι υπουργοί ήταν μυθικές φιγούρες, και η μόνη περίπτωση να τους δούμε ήταν στα επίκαιρα του κινηματογράφου, την ώρα που βλοσυροί και κουστουμαρισμένοι κατέθεταν στεφάνι σε κάποιο μνημείο, ή στα στημένα δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης να λένε το ποίημά τους διαβάζοντας κάποια ανούσια ανακοίνωση…

Μπογδάνος εναντίον… Φουρέιρα!

«Ελένη, Εντέλα, ή όπως αλλιώς μπορεί αν σε λένε, γεννήθηκες, μαθαίνουμε, στο Φίερι της Αλβανίας στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα και…»

Με κείμενό στο meaculpa.gr, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος «επιτίθεται» στην Ελένη Φουρέιρα για τη φωτογραφία που κυκλοφόρησε με την τραγουδίστρια στο πλευρό του εκπροσώπου της Αλβανίας στην Eurovision να σχηματίζουν τον αλβανικό αετό.

Με τίτλο «Η Βραζιλιανομεξικανοελληνοαλβανοκυπραία που μας εμπαίζει» το κείμενο του γνωστού δημοσιογράφου αναφέρει τα εξής:

«Ελένη, Εντέλα, ή όπως αλλιώς μπορεί αν σε λένε, γεννήθηκες, μαθαίνουμε, στο Φίερι της Αλβανίας στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα και ήρθες μικρούλα στην Ελλάδα όπου και μεγάλωσες. Όλα μέχρι εδώ καλά και άγια…

Από τον Αυλωνίτη στην Αυλωνίτου…

Ο Βασίλης Αυλωνίτης υπήρξε, αν όχι ο πιο ταλαντούχος, ένας από τους πλέον ταλαντούχους κωμικούς του καιρού του. Αυτό το πρόσωπο που περνούσε από την αφέλεια στην πονηριά, από την έκπληξη στην συνοφρυωμένη θυμοσοφία χρειαζόταν το ταλέντο της πηγαίας υποκριτικής. Ο Χορν είχε πει κάποτε στον φίλο Βασίλη Παπαβασιλείου: «Eνας είναι ο ηθοποιός στις σκηνές του “Μια ζωή την έχουμε” που διαδραματίζονται στο κελί της φυλακής. Ο Αυλωνίτης. Εγώ πάντα έπαιζα τον εαυτό μου». Κοκεταρία ενός άλλου μεγάλου ηθοποιού, αλλά συγχρόνως και αναγνώριση ενός μεγάλου ταλέντου.

Ο Αυλωνίτης και οι χαρακτήρες του ενσάρκωναν μια Ελλάδα που είχε συνείδηση της μικρότητάς της. Λύτρωνε το αίσθημά της με το γέλιο. Αναγνώριζε όμως τη μικρότητα και την έπαιρνε στα σοβαρά. Και τη διακωμωδούσε με τρυφερότητα αναλαμβάνοντας το βάρος της και την ευθύνη της. Ποτέ αφ’ υψηλού, όπως οι αγενείς Λαζόπουλοι του καιρού μας. Η κωμωδία είναι ευγενής τέχνη επειδή αναλαμβάνει την ευθύνη της κωμικής πλευράς τής ύπαρξης, αντιπαραθέτοντάς τη στη σοβαρότητα. Εάν η κωμωδία δεν έχει συνείδηση της σοβαρότητας στην οποία απευθύνεται, τότε ξεπέφτει στην επικράτεια του γελοίου…

She's in Parties...

Bauhaus

Προσόντα…

Είμαι βέβαιος ότι ο ελληνικός λαός αγνοούσε έως προσφάτως την ύπαρξη του Τζανακόπουλου.

Το βιογραφικό του λέει ότι υπήρξε για πέντε χρόνια γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και μετά νομικός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα στην αντιπολίτευση.

Στο ίδιο κείμενο αναφέρεται ως «δικηγόρος» και «υποψήφιος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου».

Το πρώτο δεν συνοδεύεται από κάποια αναφορά σε συγκεκριμένη επαγγελματική δραστηριότητα - και πού να προλάβει άλλωστε μεταξύ Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα!

Το δεύτερο μάλλον υπονοεί «αιώνιος υποψήφιος» διότι δεν τον κόβω να επιδίδεται εσχάτως σε ερευνητικό έργο…

Τι παίζει άραγε με τους «πρόσφυγες»;

Έβλεπα χθες την επίσκεψη του γελαστού παιδιού στη Μυτιλήνη, και την «μεγαλειώδη» υποδοχή που του επεφύλαξαν οι κάτοικοι, μια υποδοχή όχι και τόσο αντάξια του μεγάλου ποσοστού με το οποίο τον είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές, για να τους σώσει και αυτούς.

Μια υποδοχή που μου θύμισε την αντίστοιχη των Αθηναίων όταν έμπαινε η Βέρμαχτ στην πόλη τους. Κλειστά μαγαζιά και έρημοι δρόμοι. Εκτός από κάποιους λίγους βαλτούς που περίμεναν τα SS με ανθοδέσμες. Όπως κάποιες κυράτσες περίμεναν χθες τον Αλέξη για να τον αγκαλιάσουν…

Το «κόκκινο νησί», όπως λέγονταν παλιά, μίλησε δηλαδή και πάλι, από την ανάποδη….

Far Away Eyes...

The Rolling Stones