Με αφορμή την τελευταία ακτιβιστική πράξη του Ρουβίκωνα, το ντου δηλαδή στο
υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, θυμήθηκα κάτι που ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση.
Επί χούντας ήμουν μικρός, αλλά λόγω επειδής να ‘ουμ έχω μνήμη ελέφαντα,
κάποιες εικόνες και κάποιες παραστάσεις έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες στη μνήμη
μου.
Έτσι, εκτός από τις αφίσες παντού με το πουλί της χούντας, και τις
πινακίδες του στυλ «Ο Κομμουνισμός Είναι Εχθρός της Πατρίδας», εκτός από τους
φαντάρους σκοπούς στις γωνίες κάθε τετραγώνου (ειδικά στις αρχές), εκτός από
τους αγριεμένους στρατιωτικούς, αστυνομικούς, ακόμη και εισπράκτορες στα
λεωφορεία, εκτός από τις βέργες και τα σκαμπίλια των δασκάλων, επίσης θυμάμαι
την γενικότερη απάθεια που χαρακτήριζε τους συμπατριώτες μας. Σαν να μην έτρεχε
τίποτα... ειδικά σε δημόσιους χώρους, διότι μέσα στα σπίτια τους ήταν όλοι
«αντιστασιακοί». Με κορυφαία αντιστασιακή πράξη το να ακούνε Ντόιτσε Βέλε στο
ραδιόφωνο…








