Η πικρή αλήθεια…

Παρακολουθώ το λαθρομεταναστευτικό από το 2011 όχι απλά ως κάτοικος μίας γειτονιάς που σε χρόνο dt μετατράπηκε από αστική σε τσαντίρι με το έτσι θέλω. Το παρακολουθώ ως ενεργό μέλος μίας ομάδας κατοίκων που προσπαθήσαμε πάρα πολύ, άλλοτε επιτυχώς και άλλοτε όχι, να πατάξουμε με όποιο νόμιμο μέσο διαθέταμε την ανομία και την τσαντιρίλα της περιοχής.

Εχω μάθει απ΄εξω ό,τι νόμο υπάρχει, ό,τι κοινοτική οδηγία, έχω παρακολουθήσει διαχρονικά την εξέλιξη της ευρωπαϊκής πολιτικής στο θέμα αυτό, την οποία ακολουθούμε ως χώρα κατά γράμμα, έχω δει την δική μας νομοθεσία να αλλάζει από αυστηρή σε ιδιαίτερα ευνοϊκή και φιλόξενη προς τους λάθρο, έχω δει υγειονομικές εκθέσεις με τις ασθένειες που κουβαλούν, έχω δει επιστολές ΜΚΟ που παραπονιούνται ότι τα aircondition στην Αμυγδαλέζα δεν δουλεύουν και ότι δεν υπάρχουν χώροι άθλησης και ψυχαγωγίας, λες και τα κέντρα κράτησης ήταν holiday resort…

Το ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ πρόβλημα ενός κράτους, λίγο πριν… καταρρεύσει!

Φιλικά το λέμε…

Αυτά που αποφάσισε χθες το ΚΥΣΕΑ για το λαθρομεταναστευτικό είναι μικρά και άτολμα βήματα.

Προς τη «σωστή κατεύθυνση», βέβαια, αλλά εντελώς ανεπαρκή και αντιφατικά.

·       Πρώτον αναγνωρίζεται και ρητά πλέον, ότι στην πλειονότητά τους οι νεοεισερχόμενοι δεν είναι πρόσφυγες - είναι «μετανάστες».

Λάθος! «Μετανάστες» διεθνώς είναι οι νόμιμοι (όσοι έρχονται με άδεια, με τα χαρτιά τους, για συγκεκριμένο διάστημα, είναι γνωστοί στις αρχές που δουλεύουν και που μένουν, με υποχρεώσεις απέναντι στο νόμο…).

Αυτοί που έρχονται παράνομα είναι λαθρο-μετανάστες!

Οι ίδιοι οι νόμιμοι μετανάστες, παντού στον κόσμο, απαιτούν να γίνεται αυτός ο διαχωρισμός.

Γιατί όταν ΔΕΝ γίνεται, αυτό είναι πολύ άδικο για τους νόμιμους.

·       Δεύτερον, δεν είναι «στην πλειονότητά» τους (λαθρομετανάστες). Αυτό ήταν στην αρχή (το 2015). Τώρα είναι στο σύνολό τους!

«Πρόσφυγες» νομικά είναι αυτοί που έρχονται από εμπόλεμες περιοχές ή failed states στην πρώτη γειτονική ασφαλή χώρα.

Στη Συρία ο Πόλεμος τελείωσε και ο Άσαντ έδωσε ήδη αμνηστία σε όλους, άρα μπορούν να επιστρέψουν σπίτια τους.

Αυτοί που δεν τολμούν να επιστρέψουν είναι οι φανατικοί τζιχαντιστές…

Πόσοι είναι οι Μουσουλμάνοι της Ελλάδας;

Οι αριθμοί των Μουσουλμάνων που είναι εγκατεστημένοι στη χώρα μας μαζί με αυτούς που έχουν εισέλθει τα τελευταία χρόνια εκτιμάται ότι σήμερα έχουν ξεπεράσει τα 2,5 εκ. άτομα, ένας αριθμός που αυξάνεται αλματωδώς. Αυτό σημαίνει ότι οι Μουσουλμάνοι σήμερα αναλογούν ή και ξεπερνούν το 20-25% του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας.

Για προφανείς λόγους δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία, ή όσα υπάρχουν υποεκτιμούν την πραγματικότητα.

Γεγονός είναι ότι, τώρα πια, τα παιδιά που γεννιούνται από Μουσουλμάνες μητέρες σε μαιευτήρια της Αθήνας, είναι περίπου ίσα στον αριθμό με αυτά που γεννούν Ελληνίδες…

Μεταναστευτικό: Μπήκαμε σε εποχή "Three Dog Night"…

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε το μακρινό 2011. Πριν από την αραβική άνοιξη και πριν από τον εμφύλιο της Συρίας…

Τα παλιά χρόνια, οι Ινδιάνοι της Βορείου Αμερικής συνήθιζαν να κοιμούνται αγκαλιά με έναν σκύλο, έτσι ώστε η θερμότητα του σώματός του να τους βοηθήσει να αντέξουν τις κρύες νύχτες του χειμώνα.
Όταν μάλιστα έκανε πολύ κρύο, και δεν αρκούσε ένας ή δυο σκύλοι, τότε κοιμόντουσαν αγκαλιά με τρεις!
Τις ιδιαίτερα ψυχρές αυτές νύχτες, οι Ινδιάνοι τις ονόμαζαν χαρακτηριστικά Three Dog Nights.

Έχω την εντύπωση πως και εμείς, εδώ στη μικρή Ελλάδα, μπαίνουμε σε φάση Three Dog Night. Ή μάλλον σε αιώνα Three Dog Night.
Και αυτό δεν οφείλεται στο ψύχος, αλλά στον συνδυασμό της οικονομικής δυσπραγίας, και της λαθρομετανάστευσης, που μεταξύ άλλων, αύξησε και τα επίπεδα εγκληματικότητας στη χώρα μας…

Υποθετικά μιλώντας…

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία ξεκίνησε το 2011 (άσχετα αν οι συριζαίοι νόμιζαν ότι ξεκίνησε το ’15).

Η πείνα και η ένδεια στην βόρεια και υποσαχάρια Αφρική είναι διαχρονική.

Επί του ανάλγητου Σαμαρά είχαμε μπόλικους πρόσφυγες πολέμου, όπως και οικονομικούς μετανάστες…

Το λιμενικό όμως τους απέτρεπε, με μεθόδους όπως π.χ. ο «παφλασμός», κλπ.

Όσοι έφταναν στα παράλια καταγράφονταν και κατέληγαν  περιορισμένοι σε ελεγχόμενα «κλειστά» κέντρα φιλοξενίας, με αποτέλεσμα οι συριζαίοι και οι λοιποί επαγγελματίες αλληλέγγυοι να ανεβαίνουν καθημερινά στα κάγκελα και να κατακεραυνώνουν τον φασίστα Σαμαρά που τους έσβηνε τα αιρκοντίσια τα μεσημέρια (έτσι μας έλεγαν)…

Μια από τα ίδια…

Ζούμε στη χώρα των θαυμάτων. Όπου ακόμη και η απλή καθημερινότητά μας εξαρτάται από το ποιος υπουργός είναι σε ποιο υπουργείο, και τι αποφάσεις θέλει να πάρει στου κασίδη το κεφάλι, ως άλλος μαθητευόμενος μάγος.

Γι’ αυτό και κάθε τρεις και λίγο αλλάζει το φορολογικό, αλλάζει η παιδεία, και αλλάζουν τα πάντα όλα.

Έτσι και τώρα με τη νέα κυβέρνηση, που την ψηφίσαμε για να γλιτώσουμε από τα σούργελα, αλλά που σε μερικά πράγματα μοιάζει και αυτή «μια από τα ίδια», ειδικά στο (λαθρο)μεταναστευτικό.

Έτσι, ανάμεσα στα άλλα πυροτεχνήματα, ξεκίνησε πανστρατιά εναντίον του καπνίσματος.

Με αρχιστράτηγο τον Κικίλια.

Που προσπαθεί, αν κατάλαβα καλά να εφαρμόσει νόμο που ισχύει ήδη δέκα και κάτι χρόνια… επί Αβραμόπουλου δηλαδή…

Ο Τσε και η Κύπρος…

Όταν ήμουν φοιτητής στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, σε όλες τις Σχολές υπήρχε μόνιμη προπαγάνδα και λατρεία στα πεπραγμένα του Τσέ Γκεβάρα! Περιέργως όλες οι αριστερές παρατάξεις δεν έκαναν ΠΟΤΕ έστω και 1 φορά μνεία των λόγων του για το Κυπριακό, από το βήμα του Ο.Η.Ε. μάλιστα!

Τόσο ήταν το ενδιαφέρον τους για την πολύπαθη Κύπρο, βασανισμένη και από ιμπεριαλιστές Άγγλους και από ιμπεριαλιστές Τούρκους!!!...

Όπως και για την συκοφαντημένη Ε.Ο.Κ.Α. κανένας έπαινος στα αμφιθέατρα και τις λαλίστατες εφημερίδες τοίχου, για την Αριστερά εάν ένα απελευθερωτικό κίνημα ήταν - είναι μαρξιστικής ιδεολογίας προβάλλεται, εάν είναι Πατριωτικής - μη διεθνιστικής ιδεολογίας θάβεται, όταν δεν κατασυκοφαντήται…

Ενδεικτικό είναι ότι ο Φιντέλ Κάστρο εκτιμούσε ιδιαιτέρως τον Στρατηγό Γρίβα, υπάρχουν ντοκουμέντα για 2, τουλάχιστον, τηλεφωνήματά του πού του έκανε κατά την διάρκεια των κοινών Απελευθερωτικών Αγώνων Ελληνοκυπρίων και Κουβανών!!!- τσιμουδιά για αυτά το Α.Κ.Ε.Λ.-πού απεκάλυψε διά δημοσιεύματος στην ‘’Χαραυγή’’ το αληθινό όνομα του αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Διγενή…

Ο Τσίπρας έπαθε… Νοτοπούλου!

Στην αρχή αμφισβήτησαν και το αν υπήρχε όντως προγραμματισμένο ραντεβού. Ραντεβού του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο των ΗΠΑ.

"Υπήρχε τελικά προγραμματισμένη και οριστικοποιημένη συνάντηση του κ. Μητσοτάκη με τον κ. Τραμπ;" σημείωνε πονηρά, σαν να ξέρει κάτι που όλοι οι υπόλοιποι αγνοούσαμε, η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ την Τετάρτη το βράδυ.

"Είχε προηγηθεί της επίσκεψης η αρμόζουσα διπλωματική προετοιμασία από την κυβέρνηση;" προσέθετε αιχμηρά.

Να τους παρέσυρε μια παλαίμαχος δημοσιογράφος, νεόκοπη συριζαία, που "τουιτάριζε" υστερικώς, ότι δεν υπάρχει κανονισμένο ραντεβού του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον κ. Τραμπ;

Ένας αφανής ανταποκριτής κυπριακής εφημερίδας που υποστήριζε στα social media το ίδιο;

Να τους παρέσυρε το μένος τους και ο φανατισμός τους; Άγνωστο…

Είμαστε όλοι για τον …τσέο!

Πριν από μερικούς μήνες με είχε πιάσει κατάθλιψη, διότι νόμιζα ότι με το που θα πέσει ο Σύριζας, με το που θα αδειάσει από ταγάρια (και θα απολυμανθεί) το Μαξίμου, εγώ θα πέθαινα από πλήξη, διότι με ποιους θα γελάω καθημερινά;

Όπως και να το κάνουμε οι συριζαίοι κυβερνώντες ήσαν μια κάποια λύση, μια μορφή αναψυχής μέσα στον ζόφο που ζούσαμε.

Ποιος θα αντικαθιστούσε τον Πάντζα; Τον Κουράκη; Τον Στρατούλη; Την Σβίγγου;

Ένας Γιακουμάτος δεν αρκεί…

Ευτυχώς όμως που οι καθημερινές παραστάσεις συνεχίζονται.

Να είναι καλά ο Αλέκος ο Τριανταφυλλίδης, με τις μεστές του τοποθετήσεις, ο ακάματος Κυρίτσης, η λάγνα Πέρκα, ο νουνεχής Τσαλακώτος, και άλλοι τέτοιοι παρόμοιοι τσιρκολάνοι, που δεν το βάζουν κάτω, αλλά συνεχίζουν τον όμορφο αγώνα, με επίκεντρο τον άνθρωπο.

Όπως τότε, που παρέα με τον συγκαμένο κυβερνούσαν με αριστερό πρόσημο…

Με τέτοιο μέσο, αλίμονο στο μήνυμα!

Όταν το θέατρο άρχισε να διεισδύει στην αμερικανική Δύση, το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα, το σοκ για τους εποίκους, που δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους κάτι παρόμοιο, ήταν μεγάλο. Το κοινό ταυτιζόταν και συνέπασχε με τους ήρωες, εκδήλωνε τη συμπαράστασή του, με τρόπους αδιανόητους για τα μέτρα του σήμερα, συχνά παρεμβαίνοντας και επί σκηνής. Ειδικά οι παραστάσεις του «Μακμπέθ» (το αγαπημένο έργο του Αβραάμ Λίνκολν, να πω εν παρόδω) ήσαν συχνά περιπετειώδεις, καθώς το κοινό αγρίευε επικίνδυνα με το απόλυτο κακό που έβλεπε να ενσαρκώνεται στον ομώνυμο χαρακτήρα.

Ηταν δοκιμασία και για το ίδιο το θέατρο όμως, καθώς υπήρξαν περιπτώσεις όπου θεατές τράβηξαν τα πιστόλια τους για να σώσουν τον καλό βασιλιά Ντάνκαν, στη σκηνή της δολοφονίας του από τον Μακμπέθ και τη γυναίκα του.

Το πρόβλημα του κοινού στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ότι δεν μπορούσε να καταλάβει τη σχέση του θεάτρου με την πραγματικότητα. Νόμιζε ότι το θέατρο ήταν η πραγματικότητα...