Who Are You?

The Who

Στον κόσμο του Marlboro…

Μετά από τέσσερις μήνες στον... κόσμο του Marlboro ήρθε η ώρα να επικρατήσει η λογική και όχι οι τρέλες της πλειονότητας των κυβερνητικών στελεχών που είχαν αναγάγει σε επιστήμη το καραμπινάτο ψέμα.

Η διαβόητη σκληρή διαπραγμάτευση αποδείχθηκε μια φούσκα που θα κοστίσει στη χώρα μερικά δισ. πρόσθετα μέτρα αν με κάποιον τρόπο φθάσουμε ποτέ σε συμφωνία με τους εταίρους και δανειστές…

Είπαν και μια κουβέντα παραπάνω…

Όλα στη ζωή (ή τουλάχιστον στο μυαλό του ΣΥΡΙΖΑ) είναι… σχήμα λόγου.

Το είχε πει (με άλλα λόγια) ο αντιπρόεδρος της βουλής Γιάννης Μπαλάφας, μόλις πριν από λίγες μέρες.

Δεν υπάρχει στο πρόγραμμά μας, είπε, ούτε πως «το μνημόνιο θα καταργηθεί με ένα άρθρο κι ένα νόμο» ούτε πως «θα σκίσουμε τα μνημόνια».

Το επανέλαβε προχτές η Ζωή Κωνσταντοπούλου, λέγοντας πως αυτή η έκφραση (να θυμίσουμε το είχε πει ο ίδιος ο πρωθυπουργός από το βήμα της βουλής) ήταν απλώς ένα σχήμα λόγου!

Όλα μα όλα είναι εγκέφαλος!

Οι άνθρωποι πρέπει να εγκαταλείψουν την ψευδαίσθηση πως υπάρχει ψυχή, αφού όλα -και τα συναισθήματα- προέρχονται και ελέγχονται από τον εγκέφαλο, λέει σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό & Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κορυφαίος Έλληνας νευροεπιστήμων της διασποράς Γιώργος Παξινός.

Αρνείται ότι υπάρχει καν ελεύθερη βούληση στον άνθρωπο, δηλώνει άθεος και φανατικός ποδηλάτης, ενώ τονίζει ότι η θέση της Ελλάδας πρέπει να είναι στην Ευρώπη. 

O Γιώργος Παξινός είναι μέλος (αντεπιστέλλον) της Ακαδημίας Αθηνών από το 2012 και της Αυστραλιανής Ακαδημίας Επιστημών από το 2009. Είναι διεθνώς γνωστός και πολυβραβευμένος για τη συμβολή του στη νευροανατομία και στη χαρτογράφηση του εγκεφάλου του ανθρώπου και των ζώων.

Τα συγγράμματά του και οι έρευνές του έχουν ανοίξει νέους δρόμους στην καταπολέμηση νευροεκφυλιστικών παθήσεων όπως το Πάρκινσον και το Αλτσχάιμερ…

Ο ασυμβίβαστος ΣΥΡΙΖΑ…

Με κάθε μέρα που περνάει, με τη ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας και το στράγγισμα κάθε προσωπικού, οικογενειακού, εταιρικού και κρατικού ταμείου, διαφαίνεται πλέον ότι δεν θα υπάρξει συμφωνία με τους δανειστές – για τον απλό λόγο ότι η κυβέρνηση αδυνατεί να προχωρήσει προς οποιονδήποτε συμβιβασμό.

Οπότε ή θα αλλάξει η κυβέρνηση, σε μεγάλο ή μικρό βαθμό, ώστε να επέλθει σχήμα που μπορεί να διαπραγματευθεί μια λύση, ή η χώρα θα συνεχίσει να παραδέρνει στην καταιγίδα…

Θα αποδειχτεί ο Αλέξης… κατσαρίδα;

Περιχαρείς πολλοί φίλοι στα σόσιαλ μήντια τις τελευταίες μέρες.

Προεξοφλούν την πτώση της νεαρής κυβέρνησης και τον πολιτικό θάνατο του Τσίπρα, είτε επιλεγεί ο "έντιμος συμβιβασμός" είτε επιλεγεί η υπερήφανη ρήξη.

Προσωπικά δεν θεωρώ καθόλου δεδομένη την καταψήφιση ενός νέου μνημονίου από τους ακραίους του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την οποία θα μπορούσε να τεθεί θέμα νέας κυβέρνησης, δικομματικής, τρικομματικής ή τετρακομματικής.
Αλλά ακόμη κι αν κάνει κυβέρνηση με τους λεγόμενους Ευρωπαϊστές του Κοινοβουλίου δε νομίζω πως θα είναι ο πολίτικος του θάνατος, αλλά αντίθετα, ίσως αυτό το γεγονός να είναι η αναβάπτιση του σε νέο Ανδρέα...

Σχήμα λόγου και η υπόσχεση του Πανούση;

Το είχα γράψει και άλλη φορά. Τότε που πρωτοανέλαβε ο Σύριζα, και που ο κάθε νέος υπουργός δήλωνε ότι του κατέβαζε η κούτρα του.

Και το είχα γράψει με αφορμή τις δηλώσεις του «εγκληματολόγου» (και καλά) Γιάννη Πανούση, ότι θα μειωθούν στο ελάχιστο οι αστυνομικοί που φυλάνε επώνυμους στόχους, με σκοπό να ενισχυθούν οι μάχιμες μονάδες, να ισχυροποιηθεί το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη, μπλα μπλα μπλα.

Και τι είχα γράψει; Ότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο κάθε νέος υπουργός Δημόσιας Τάξης λέει το ίδιο παραπάνω παραμύθι.

Χωρίς να το εννοεί.

Και μετά από έναν δυο μήνες, όχι μόνο δεν μειώνονται οι αστυνομικοί «βαστάζοι» των επωνύμων, αλλά όλο και περισσότεροι απασχολούνται σε αυτή τη θέση «τούφα», στη συνοδεία και φύλαξη δηλαδή των μαϊντανών στόχων (στόκων)…

Ball and Biscuit...

The White Stripes

Από τo “δόξα τω Τσίπρα” στο “βοήθα Λαφαζάνη”…

Την τελευταία πενταετία, αναμφισβήτητα, ζήσαμε πολλά πρωτόγνωρα πράγματα και βιώσαμε αναρίθμητες παράδοξες καταστάσεις που με τα παλαιά μέτρα ήταν απολύτως αδιανόητες.

Χωρίς ίσως μεγάλη δόση υπερβολής θα μπορούσε βάσιμα να ισχυριστεί κάποιος ότι βιώσαμε μια γενικευμένη κατάρρευση αξιών που επεκτάθηκε πολύ πέρα από την οικονομία.
    

Κουτσά – στραβά, ωστόσο, αυτά τα πέντε χρόνια η χώρα πορεύτηκε. Με μεγάλα προβλήματα, σίγουρα. Με τρομακτικές δυσκολίες για την πλειονότητα των πολιτών, δίχως άλλο.

Ήταν, άλλωστε, ακριβώς τα προβλήματα και οι δυσκολίες που έκαναν τόσο πολύ κόσμο να καταψηφίσει όσους είχαν την ατυχία να κυβερνούν την περίοδο της κατάρρευσης και να αναζητήσει τη σωτηρία σε δυνάμεις που ούτε στην Ελλάδα ούτε πουθενά αλλού στον κόσμο θα μπορούσαν, υπό κανονικές συνθήκες, να βρεθούν σε κυβερνητικά αξιώματα…

  

Ο Μιχελογιαννάκης σηκώνει το λάβαρο της … σχιζοφρένειας!

Μα τι εποχές είναι αυτές στις οποίες ζούμε;

Τι καταστάσεις τρέλας;

Σαν να μη μας έφτανε η ανέχεια, η ανεργία, το πάγωμα της αγοράς, τα χαράτσια, η διεθνής απομόνωση… έχουμε και τους «σωτήρες» μας να μας δουλεύουν κανονικά.

Με την Κλάρα Μπελ (ΠτΒ παρακαλώ) και τη μονότονη εκείνη σπαστική φωνή, να μας λέει ότι όλα ήταν σχήμα λόγου… ότι πλάκα κάνανε όταν μας έλεγαν ότι θα καταργήσουν το μνημόνιο με ένα μόνο άρθρο ενός μόνο νόμου… ότι αυτό είναι δύσκολο, αφού προϋποθέτει πολλή νομοθετική δουλειά, και άλλα τέτοια παλαβά…