Σύμφωνο συμβίωσης με τον Αλέξη Τσίπρα;

Το 'χω ξαναγράψει. Εκτός από την Ακροδεξιά, την Κεντροδεξιά και τη σκέτη Δεξιά υπάρχει κι η χαζοδεξιά. Η ενοχική, δειλή και αδέξια. Οποιος καμώνεται τον νεοδημοκράτη, εκστασιάζεται από τις ροκάμπιλι φαβορίτες του Αλέξη και τρέμει σύγκορμος από έκσταση στην ιδέα να γίνει τυφεκιοφόρος του εχθρού δεν έχει παρά να αυτομολήσει.

Να πάει να ιδρύσει μια νέα συνιστώσα στην Κουμουνδούρου και να γλείφει τις σόλες του καταληψία σαν δαρμένο κουτάβι, που το μαζέψανε από την εθνική οδό. Ο ξαφνικός αυτός έρως στελεχών προς τον Τσίπρα, που σε λίγους μήνες ξεχαρβάλωσε τα σύνορα, την οικονομία, το κύρος της χώρας και μας πήγε πίσω ολοταχώς, εξηγείται μόνο με δύο εκδοχές: τυχοδιωκτική ηλιθιότητα ή προδοσία…

Οι χαμένες ευκαιρίες…

Κάποιος είχε πει ότι «όταν δεν ξέρεις πού θες να πας, το πιθανότερο είναι να βρεθείς εκεί που δεν θέλεις». Αυτή είναι και η ιστορία του αεροδρομίου στο Ελληνικό, που ρημάζει τώρα 15 χρόνια.

Οι ιδεοληψίες της Αριστεράς, που το ήθελαν αποκλειστικά δημόσιο (κι ακριβό στη συντήρησή του) πάρκο, μαζί με τους συμφεροντολογικούς υπολογισμούς των πέριξ δήμων, απέτρεψαν κάθε αξιοποίηση του χώρου, με αποτέλεσμα τώρα να είναι πολύ λογική η δημιουργία εκεί καταυλισμού φιλοξενίας μεταναστών. Από το να ρημάζει, καλύτερα είναι κάπως να χρησιμοποιηθεί…

Η τρίτη και μεγαλύτερη απάτη εναντίον του λαού…

Η καλύτερη μνημονιακή κυβέρνηση της πενταετίας αποκαλύπτεται πλέον και στους πιο αγαθούς και καλόπιστους ψηφοφόρους της, ότι υπέκλεψε την ψήφο τους με μια τρίτη απάτη.

Τον Ιανουάριο ήταν το σκίσιμο του Μνημονίου και ο “άλλος τρόπος” που τον ήξεραν μόνο ο κ. Αλέξης Τσιπρας και ο Γιάννης Βαρουφάκης. Ακολούθησε η απάτη του δημοψηφίσματος που έπεσαν μαχόμενοι υπέρ του ΟΧΙ, για να δοξαστούν την επομένη ημέρα για το ΝΑΙ τους. Και τελικά όχι μόνο να μην σκίσουν το Δεύτερο Μνημόνιο αλλά να υπογράψουν φαρδιά πλατειά το σκληρότερο τρίτο Μνημόνιο με υποσχετική και για τέταρτο…

Εκτός πορείας…

Ι. Για να μη φθάσει, ποτέ, κανείς εκεί όπου θέλει, αρκεί να μην ξέρει που πάει.

Ο Σύριζα στην Θεσσαλονίκη την 13.9.14 εξήγησε ότι επιθυμεί την εξουσία διότι …«… δεν μπορεί να περιμένει άλλο ο λαός …»… Και εξήγγειλε, εκεί, πρόγραμμα μεγαλεπήβολο. Ήταν στηριγμένο σ΄εκτεταμένες (άμεσες και έμμεσες) κοινωνικές  παροχές. 

Οι παροχές  προϋπέθεταν διαγραφή μεγάλη του εξωτερικού χρέους. Επί πλέον, όμως, και διαρκή βοήθεια προς μόνιμη κάλυψη των ελληνικών ελλειμμάτων.Η προεξοφλούμενη γενναιοδωρία στηριζόταν σε κρίσιμη παραδοχή. Ότι, δηλαδή, άλλως η Ελλάς θα έπεφτε. Οι εταίροι δε, από την πτώση μας, θα υφίσταντο αλυσιδωτές συνέπειες (domino effect). 

Άρα, για ν’ αποφύγουν τα χειρότερα θα υπέκυπταν. Θα μας πλήρωναν, δηλαδή, διαρκώς (!).

Λαίλαπα…

Εξανέστη ο πρωθυπουργός μ' εκείνους που μιλούν για φορολαίλαπα και… χαλάνε την ψυχολογία του κόσμου. Διότι η οικονομία είναι και ψυχολογία και όσοι καλλιεργούν ένα σκηνικό Αποκάλυψης στραπατσάρουν την ψυχολογία και καθυστερούν την ανάκαμψη. Ενώ τα πράγματα δεν είναι έτσι. Είναι δύσκολα, αλλά δεν έχουν καμιά σχέση με το παρελθόν.

Αν ο Σαμαράς δεν είχε χρησιμοποιήσει τον όρο και δεν του είχε προσδώσει μια ανεξίτηλη αρνητική χροιά, θα ήταν ο Τσίπρας που θα μιλούσε για success story. Δεν χρησιμοποίησε τον όρο, περιέγραψε όμως το περιεχόμενό του...

Jinx....

Tuxedo Moon

Θα πάω κι εγώ αύριο να ψηφίσω…

Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο που είχε ανέβει εδώ την 21/11/15, λόγω επικαιρότητας.

Κάποτε,  επί της θλιβερής (για μένα τουλάχιστον) κυβέρνησης Μητσοτάκη, είχε υπουργοποιηθεί το ίνδαλμα της Αριστεράς (και όχι μόνο) ο Μίκης Θεοδωράκης, με αποτέλεσμα να του την πέσουν διάφοροι. Θυμάμαι μια απάντηση που είχε δώσει, η οποία τότε με εντυπωσίασε… ότι δηλαδή αυτός δεν άλλαξε ποτέ θέσεις. Τα κόμματα είναι αυτά που αλλάζουν, είπε,  και που σιγά σιγά ταυτίζονται με τις δικές του.

Έτσι συνέβη τα τελευταία χρόνια και με μένα, όταν με αφορμή την οικονομική κρίση, είχα την τύχη να είμαι από τους λίγους που είδαν  τα πράγματα όπως είναι και στην πραγματική τους διάσταση, και έτσι μπόρεσα να ξεφορτωθώ διάφορα κόμπλεξ και ιδεοληψίες που με συνόδευαν παιδιόθεν, καθότι πέρασα την εφηβεία μου στην εποχή της μεταπολίτευσης, τότε που αν δεν φορούσες στρατιωτικό τζάκετ, και δεν άκουγες αντάρτικα, όχι γκόμενα δεν μπορούσες να βγάλεις, αλλά ούτε στις πλατείες και στα νεανικά στέκια δεν μπορούσες να συχνάζεις, αφού θεωρούσουν ούφο…

Άδωνι, δώσε πόνο σε Τσίπρα και Καμμένο!

Από την μια μεριά έχουμε την πιο καταστροφική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, από την άλλη η ηγεσία της ΝΔ και οι περισσότεροι υποψήφιοι πρόεδροι προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες για να της δώσουν όσο μεγαλύτερη στήριξη γίνεται.

Όμως με αυτούς που καταστρέφουν την Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει συνεργασία και στήριξη. Στις επερχόμενες εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, μόνο η υποψηφιότητα του Άδωνι Γεωργιάδη εγγυάται την ολική σύγκρουση με την πιο εκφυλισμένη έκδοση κυβέρνησης την νεότερης Ελλάδας…

Η πολυπολιτισμικότητα απέτυχε παταγωδώς!

Η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel δήλωσε πριν από μερικές μέρες ότι η πολυπολισμικότητα είναι μια απάτη. Το έχει ξαναπεί κάποιες λίγες φορές στο παρελθόν, αλλά σήμερα η άποψή της έχει ιδιαίτερη σημασία εξαιτίας της γενικότερης συζήτησης που γίνεται στην Ευρώπη για το ζήτημα της μετανάστευσης.

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η ευρωπαϊκή πολυπολιτισμικότητα δεν έχει καμιά σχέση με την αμερικανική αντίληψη περί «χωνευτηρίου». Η αμερικανική αντίληψη θέλει όλους τους Αμερικάνους, με την πάροδο των γενεών, να αναπτύσσουν έναν ενιαίο πυρήνα γλωσσικών και πολιτισμικών αξιών. Θα συνεχίζουν να θυμούνται και να τιμούν την ιδιαίτερη πολιτισμική τους παράδοση, και ίσως να ασκούν στοιχεία της τόσο ιδιωτικά όσο και δημόσια. Γι αυτό και η Νέα Υόρκη έχει την παρέλαση της την ημέρα του Αγίου Πατρικίου, την ίδια ώρα που οι παρελαύνοντες έχουν υιοθετήσει την πλειονότητα των πολιτισμικών κανόνων, παραδεχόμενοι ότι οι πόλεμοι μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών δεν τους αρέσουν. Η πολιτισμική ταυτότητα είναι μια διαφορά, δεν είναι μια ριζοσπαστική διάκριση...

Μας πήραν την Αθήνα…

Το άβατο των Εξαρχείων είναι μια σκηνή από το έργο που φέρει τον τίτλο: «Το μέλλον των Αθηνών». Κάπως έτσι θα μοιάζει σε λίγα χρόνια το κέντρο της πρωτεύουσας αν και οι τελευταίοι μηχανισμοί της πολιτείας πάψουν να λειτουργούν. Μια μεγάλη φυλακή που θα την ελέγχουν συμμορίες, θα επιβάλλουν τους δικούς τους νόμους, θα απαγορεύουν την κυκλοφορία, ούτε η αστυνομία ούτε η πυροσβεστική, αν υπάρχουν, δεν θα τολμούν να επέμβουν, θα δημοσιεύονται κατάλογοι με προγραφές.

Για περισσότερες πληροφορίες και εικόνες σάς παραπέμπω στην ταινία του Τζον Κάρπεντερ «Απόδραση από την Νέα Υόρκη». Παρουσιάζει το Μανχάταν το οποίο έχει αφεθεί στο έλεος του υποκόσμου και η πολιτεία το έχει αποκλείσει. Κανείς δεν μπορεί να βγει από εκεί μέσα. Είναι φυλακή υψίστης ασφαλείας…