You Spin Me Round...

Dead or Alive

Αμα το πουν οι Αμερικάνοι...

Από τη δεκαετία του ’50 γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν με την πίστη πως ό,τι λέει η Αμερική είναι διαταγή για τα ευρωπαϊκά κράτη. Το «Αμα το πουν οι Αμερικάνοι...» ήταν το ξόρκι που κάλυπτε κάθε παπαριά που σκεπτόταν ο Ελληνας.

Στην Ελλάδα για να βγει ένας πρωθυπουργός έπρεπε να το πουν οι Αμερικάνοι. Αλλά και για να είναι ένας βασιλιάς έπρεπε να το πούνε οι Αμερικάνοι. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έχανε την κυβέρνηση στη μάχη με το παλάτι γιατί «το είπαν οι Αμερικάνοι», αλλά και ο Κωνσταντίνος το ’68 έχασε τον θρόνο γιατί «το είπαν (αλλιώς) οι Αμερικάνοι»... 

7+1 αλήθειες, και μια χώρα στις φλόγες!

Όσο δεν λέμε ανοικτά την αλήθεια για όσα συμβαίνουν γύρω μας, για όσα αφορούν άμεσα εμάς και τα παιδιά μας, όσο δεν τολμάμε να πούμε αυτό που βλέπουν τα μάτια μας, αυτό που στριφογυρίζει στο μυαλό μας, αυτό που το ένστικτο, η διαίσθηση αλλά και η κοινή λογική, μας λένε ότι συμβαίνει και μας φωνάζουν ότι έρχεται, τόσο θα βουλιάζουμε! Όχι στο βούρκο που τώρα ζούμε, αλλά στο χάος που πλησιάζει καλπάζοντας.  Στο εκρηκτικό χάος που ήδη είναι εδώ...

Στα νησιά μας, που όχι μόνο βούλιαξαν από τα κύματα λαθρομεταναστών και προσφύγων, αλλά ήδη φλέγονται. Στα χωριά μας που ήδη διχάζονται για το αν θέλουν να γίνουν, κι αυτά, hot spots λαθρομεταναστών. Και στα κέντρα των πόλεών μας που έχουν καταληφθεί από «μπαχαλάκηδες» που καίνε κατά βούλησιν την Ελληνική σημαία μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων τηλεθεατών, και βανδαλίζουν τα ιστορικά μας μνημεία...

Ο κόσμος αλλάζει εξαιτίας ενός … φυγόστρατου!

Ο πλανήτης μας, λένε κάποιοι, άλλαξε για πάντα. Ή τουλάχιστον, πρόκειται να αλλάξει. Η εκλογή του αουτσάιντερ Ντόναλντ Τραμπ, που έχει ανακατέψει την τράπουλα,  μπορεί δηλαδή να σημάνει το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα. Εκτός κι αν αποδειχτεί και αυτός ένας ακόμη κωλοτούμπας, όπως ο δικός μας ο Αλέξης, που άλλα έλεγε κι άλλα κάνει.

 

Ο παππούς και η γιαγιά του Ντόναλντ

Στην περίπτωση όμως του Τραμπ το ζήτημα είναι διαφορετικό, αφού δεν μιλάμε για έναν ακόμη επαρχιώτη Βαλκάνιο «επαναστάτη» της φακής, αλλά για κοτζάμ πλανητάρχη. Που άμα θέλει (λέμε τώρα) στέλνει ένα αεροπλανοφόρο έξω από τον Πειραιά, και μέχρι κι ο ανυπότακτος Καρανίκας θα αρχίσει να βαράει προσοχές…

Η Πρώτη Φορά Αριστερά ενταφιάζει τον συνδικαλισμό…

Ένα από τα πιο βρώμικα deals μεταξύ εξουσίας και συνδικαλιστών ήταν αυτό που έκλεισε ο Καγκελάριος της Γερμανίας, Οττο Φον Μπίσμαρκ το 1880. Προώθησε μεταρρυθμίσεις, κόντρα στους φιλελεύθερους αντιπάλους του στο κοινοβούλιο, δίνοντας επιδόματα για περιπτώσεις ασθένειας, ατυχημάτων και ασφαλιστικής πρόνοιας στην τρίτη ηλικία. Το κίνητρο που κρυβόταν πίσω από τις παροχές αυτές ήταν πολύ κυνικό:να εξαγοράσει τα εργατικά σωματεία ώστε να σταματήσουν να διαμαρτύρονται.

Τι ειρωνεία όμως. Η ασφαλιστική κάλυψη που προέβλεπε η μεταρρύθμιση του Μπίσμαρκ θα ξεκινούσε να ισχύει στην ηλικία των 70 ετών, μια ηλικία που ελάχιστοι εργαζόμενοι έφταναν...

Εάν ο Τσίπρας μείνει στο παιχνίδι...

Η αξιολόγηση θα κλείσει κοντά στην ώρα της. Τα εργασιακά (απολύσεις, συνδικαλιστικό, αφορολόγητο) θα πάνε όπου θέλει η Τρόικα. Η κινητικότητα στο κράτος μπαίνει γερά στο αυλάκι. Και ας λένε στην κυβέρνηση. Οι δανειστές δεν κατεβαίνουν σε εκλογές χωρίς να στριμώξουν αισθητά την Ελλάδα. Οπότε πρόβλημα (μετά το Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου) θα έχει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. 

 

Αυτά που θα δώσει και εκείνα που θα πάρουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από το Eurogroup θα μοιάζουν σαν την παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του...

Γιατί οι Ευρωπαίοι δανειστές δεν θα χαλάσουν τη ζαχαρένια τους... να κάνουν βιώσιμο το χρέος...

Η καμπούρα των άλλων…

Τ​​ελικώς, το μάθαμε κι αυτό. Ο δημοσιογράφος κ. Αρης Δαβαράκης δήλωσε σε συνέντευξή του ότι είχε κάνει έναν δικτυακό τόπο για να προωθήσει τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η συνεργασία του (και η πληρωμή από τον κ. Νίκο Παππά) σταμάτησε ξαφνικά και χωρίς εξηγήσεις, όταν έγραψε ένα άρθρο υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα.

Στην σημαντική αυτή αποκάλυψη πολλοί θα σκεφτούν και κάποιοι θα απαντήσουν με τη ρητορική ερώτηση: «ναι, αλλά και οι άλλοι δεν τα έκαναν αυτά;». Εδώ, με βάση τα πραγματικά στοιχεία, η σωστή απάντηση είναι «πιθανώς», με τη λέξη «πιθανώς» υπογραμμισμένη. Δεν υπάρχουν στοιχεία, ούτε ομολογία κάποιου ότι «και οι άλλοι τα έκαναν αυτά». Υπάρχει μια γενική αίσθηση ότι «οι άλλοι» έκαναν γενικώς κακά πράγματα, και συνεπώς θα έκαναν κι αυτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας τη γίδα στην πλάτη, μεταφέρει τη συζήτηση σε υποθετικές καταστάσεις για άλλες γίδες που πιθανώς να είχε ο «επάρατος δικομματισμός».

Επιτέλους… Ανάσταση για τη Θεσσαλονίκη!

Χαράς ευαγγέλια στην ηρωική συμπρωτεύουσα! Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος κατενθουσιάστηκε πριν από λίγο καιρό, όταν ο Αλέξης ανακοίνωσε την ίδρυση-σύσταση γραφείου πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, την αδικημένη αυτή κατ όνομα συμπρωτεύουσα, που ήρθε η κρίση και την αποτελείωσε.

 

Η μεγάλη ελπίδα της πόλης μας!

Δεκάδες μεγαλοϋπουργοί που ψηφίζονταν στην πόλη μας όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα γι αυτήν, αλλά απλά πέρασαν χωρίς να ακουμπήσουν. Μέχρι που ο Θεός της Ελλάδας μας έφερε τον Αλέξη στο τιμόνι, και έτσι επιτέλους μπαίνουν κάποια πράγματα στη θέση τους…

Πάμε για εκλογές; Μπα… μάλλον για εγκεφαλικό!

Κυκλοφορεί έντονα αυτό τον καιρό μια φήμη που θέλει τον Αλέξη να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές την άνοιξη. Υπάρχει μια βάση σε αυτό, αφού ακόμη και η εκλογή Τραμπ δεν του έκατσε, μιας και ήλπιζε στην στήριξη Ομπάμα-Χίλαρι για το χρέος. Να μη ξεχνάμε ότι ο Τραμπ έχει νίψει τας χείρας του στο ελληνικό ζήτημα, δηλώνοντας πως ο Σόιμπλε κάνει κουμάντο και τα σκυλιά δεμένα. Άρα μαύρα τα μαντάτα για την οικονομία, μαύρα και για τον Αλέξη, που κάποιες άλλες κακόβουλες φήμες τον θέλουν να είναι μονίμως ξάπλα και με κομπρέσες από τη μέρα που έφυγε ο Ομπάμα.

Από κει και πέρα, ξέχωρα από την εκλογή Τραμπ, με την αλαφιασμένη συγκυβέρνηση συριζανέλ να έχει χάσει προ πολλού την μπάλα, και όλα μα όλα τα μέτωπα τα οποία έχει ανοίξει να έχουν καταρρεύσει, είναι φυσικό κι επόμενο πολλοί να θεωρούν ότι ήγγικεν η ώρα ο Αλέξης να παραδοθεί άνευ όρων, πετώντας την καυτή πατάτα της διακυβέρνησης της μπανανίας μας στα χέρια άλλων…

Αγαπητέ Αλέξη, με έκανες να νιώθω μαλάκας!

Aγαπητέ Αλέξη, πριν σου πω αυτά που θέλω, να σου ξεκαθαρίσω ότι δεν σε ψήφισα, ούτε μπήκα ποτέ στη διαδικασία να προβληματιστώ με τα διλήμματα που μας έβαλες τύπου «ναι ή όχι», «εμείς ή οι άλλοι», «πρώτη φορά αριστερά» και άλλα τέτοια ωραία -δε λέω- τσιτάτα…

Σε θυμάμαι και σε παρακολουθώ, από τότε που έβαλες υποψηφιότητα για τη δημαρχία της Αθήνας… Θυμάσαι; Ήταν το 2006, που αποφάσισες (εσύ; κάποιοι άλλοι; θα σε γελάσω…) να αφήσεις τις καταλήψεις και να διεκδικήσεις την πόλη των Αθηνών…