TV Screen...

Iggy Pop

Να τους χαίρεται ο Τόσκας…

Αντιεξουσιαστές απειλούν: Δηλητηριάσαμε με υδροχλωρικό οξύ προϊόντα στα σούπερ μάρκετ!  «Επιλέξαμε να κάνουμε σαμποτάζ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη», λένε - Πέρυσι είχαν ανακληθεί προϊόντα από τις εταιρίες, χωρίς πάντως να επιβεβαιωθεί η δηλητηρίαση

Για τρίτη χρονιά και πάλι φέτος αντιεξουσιαστές με μήνυμα που ανήρτησαν σε ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου απειλούν πως έχουν δηλητηριάσει προϊόντα μεγάλων εταιριών σε αλυσίδες σούπερ μάρκετ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη...

Αν με λέγανε Πάνο Καμμένο…

Δεν υπάρχει περίπτωση να μπει κάποιος στα παπούτσια του Πάνου του Καμμένου. Όχι επειδή ο Πάνος είναι δήθεν ιδέα και άλλες τέτοιες αηδίες. Ο Πάνος είναι άνθρωπος με σάρκα και οστά. Αλλά δεν είναι δυνατόν να του την λένε και οι 53! Του οφείλουνε οι σύντροφοι. Χωρίς τον Πάνο θα ήταν μία μάζα από τίποτα. Λίγος σεβασμός, λοιπόν, δεν βλάπτει…

  

 

Ο σταυραετός του Γένους!

Εμείς του φιλελεύθερου κέντρου έχουμε χιλιάδες λόγους να την λέμε στον Πάνο. Πρώτον, είναι πληθωρικός. Δεν του φτάνει ο χώρος της άκρας Δεξιάς, έρχεται και προς τα μέρη μας για να καταλάβει και τον δικό μας χώρο. Δεύτερον, τον θυμόμαστε να πολεμά τους κομμουνιστές, τους πράκτορες της Στάζι και τους διεθνείς τραπεζίτες. Μας κάθεται λίγο βαρύ να τον βλέπουμε τώρα να είναι αγκαλιά με τους σταλίνες. Για τον ίδιον, δηλαδή. Μπορεί να έχει παρανοήσει και να πιστεύει ότι ο Αλέξης και οι άλλοι είναι τίποτα νεοφιλελεύθεροι…

Τι πας να κάνεις ρε συ Αλέξη;

Δεν ξέρω για σας, αλλά στον δικό μου μικρόκοσμο, στον περίγυρό μου, ένας βασικός λόγος για τον οποίο διάφοροι γνωστοί μου ψήφισαν τον Σύριζα, ασχέτως κομματικής προέλευσης, ήταν επειδή πίστεψαν ότι θα τους χαρίσει τα χρέη (πέραν της κατάργησης του ΕΝΦΙΑ και των διοδίων). Μιλάμε δηλαδή για λαμπρά μυαλά… και για πραγματικά ανιδιοτελείς ιδεολόγους.

Σήμερα, δυόμιση χρόνια μετά την αποφράδα εκείνη μέρα που ο στραβοστομιασμένος Αλέξης βγήκε αγκαλιά με τον συγκαμένο για να πανηγυρίσουν την νίκη του λαού, και την Πρώτη Φορά Αριστερή κυβέρνηση, με τις μπουτούδες να ρίχνουν καρσιλαμάδες στο Σύνταγμα, χιλιάδες κατοικίες βγαίνουν ή απειλούνται να βγουν στο σφυρί επειδή οι ιδιοκτήτες τους αδυνατούν ή δεν θέλουν να ανταποκριθούν στα χρέη τους, εκείνα που θα έσβηνε ο Αλέξης (μαζί με το μνημόνιο)…

Ρούχτους κι άλλους φόρους ρε μαλ..α…

Θυμάμαι ότι ουδείς από τους υπουργούς του Κωνσταντίνου Καραμανλή τολμούσε ποτέ, είτε δημοσίως είτε ιδιωτικώς, να του μιλήσει στον ενικό ή να τον αποκαλέσει με το μικρό του όνομα. Ακόμα και ο αδελφός του Αχιλλέας Καραμανλής τον φώναζε «κύριε πρόεδρε».

Το ίδιο συνέβαινε, τουλάχιστον στα τελευταία χρόνια της θητείας του, με τον Ανδρέα Παπανδρέου και βεβαίως με τον Κώστα Σημίτη. Για τους άλλους πρωθυπουργούς όρκο δεν παίρνω. Αλλά γιατί σας τα λέω όλα αυτά;

Heart of Gold...

Neil Young

Ο μύθος του «αριστερού ανθρωπισμού»…

Στην Ελλάδα επί δεκαετίες, παρά την ήττα της στον τραγικό κι απόλυτα καταστροφικό για την πατρίδα μας Εμφύλιο Πόλεμο, η αριστερά κατόρθωσε να επικρατήσει ιδεολογικά. Συστηματικά μέσα από τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τον καλλιτεχνικό και τον πνευματικό κόσμο, προβάλλοντας πρότυπα, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, η ιδεολογική επικράτηση της αριστεράς υπήρξε απόλυτη.

Έπεισε τους πάντες ότι το πρότυπο της ήταν μια πιο ανθρώπινη, ελεύθερη, προοδευτική κοινωνία με καλύτερη και πιο ισότιμη ζωή για όλους. Κάτι, που το δήθεν «απάνθρωπο πρόσωπο» του δυτικού καπιταλισμού, δεν επέτρεπε να υπάρξει στις ευρωπαϊκές κοινωνίες...

Πόσο μίσος πια…

Τον Βασίλη Μπεσκένη δεν τον γνώριζα κι όμως είναι σαν να τον ήξερα. Σαν να καθόταν εδώ,  στο διπλανό γραφείο με συγχρονισμένους παλμούς καρδιάς σ’ ένα ασυγχρόνιστο επάγγελμα. Στο θέμα του σήμερα που πρέπει να έχεις έτοιμο χθες, στην είδηση του τώρα που τρέχεις με χίλια για να προλάβεις, στο αποκλειστικό της ζωής σου που την επόμενη στιγμή βλέπεις πεταμένο στα σκουπίδια μαζί με δυο κουτάκια μπύρας και μερικά αποφάγια. Φωνές, ένταση, άγχος, τρέξιμο, αδικίες, βύσματα, ανταγωνισμοί, μαχαιρώματα, κουτσομπολιά, πάθη, παρεξηγήσεις, μειώσεις, απολύσεις, τσιγάρα, ποτά, λίγοι φίλοι, ελάχιστα «μπράβο» κι εκείνη η φωτεινή επιγραφή «ουδείς αναντικατάστατος» στο διευθυντήριο τού κάθε μαγαζιού.

Κι εσύ εκεί. Κι ο Βασίλης, ο κάθε Βασίλης, του διπλανού γραφείου, να παλεύει με θεριά ανήμερα για να εξημερώσει τον κόσμο με μοναδικό όπλο μια πένα πιο αιχμηρή από των άλλων και μια φωνή λίγο, ελάχιστα, πιο δυνατή από τη δική σου…

Παραπονεμένα λόγια...

Π​​αραπονεμένος εμφανίστηκε ο κ. Αλέξης Τσίπρας: «Είμαι αυτός που έχει δεχθεί τη σκληρότερη κριτική από τη μεγαλύτερη μερίδα μέσων ενημέρωσης από κάθε άλλον πρωθυπουργό. Οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί είχαν συνηθίσει να βρίσκονται σε ένα ροζ συννεφάκι.  Εγώ αντιθέτως ούτε το επιδίωξα ούτε θέλω να βρίσκομαι έξω από την κριτική, στο απυρόβλητο, και ούτε έχω να κρύψω και δεν κρύβω και τίποτα. Ούτε θέλω, επαναλαμβάνω, να είμαι σε πλαίσιο προστασίας. Δεν το έχω ανάγκη όλο αυτό. (...) Αλλοι τα επιδιώκουν αυτά και άλλοι πρωθυπουργοί ήταν σε προστατευτικούς κλοιούς».

 

Αυτά τα παραπονεμένα λόγια εκστόμισε ο «εκτός πλαισίου προστασίας πρωθυπουργός» στο κρατικό κανάλι ΕΡΤ3, που υπάγεται στον άμεσο έλεγχο της κυβέρνησής του, και σε ένα δημοσιογράφο, ο οποίος ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος δήμαρχος Κατερίνης πάλι με τον ΣΥΡΙΖΑ…

Streets of Philadelphia...

Bruce Springsteen