Θυμάμαι…

Θυμάμαι τα φάσκελα να πέφτουν κατά ριπάς πάνω από τα κεφάλια των τσολιάδων, στους τείχους του Κοινοβουλίου. Και λίγο πιο κάτω, σε ένα τραπέζι σαν τα πάνελ του Παπαδάκη, τον Γιάνη, τον Τσακαλώτο, τον Κατρούγκαλο και τον Καζάκη να εξηγούν πώς θα φύγουμε από την κρίση και ταυτοχρόνως θα βάλουμε και λεφτά στην τσέπη. «Όχι μόνο θα μας τα δώσουν, θα μας παρακαλάνε να τα πάρουμε».

Τι απέγινε ο Καζάκης; Και γιατί δεν έκανε καριέρα αντίστοιχη των άλλων; 

Θυμάμαι εκείνο το παλικάρι που έγινε σύμβολο αμφισβήτησης επειδή, κάνοντας παρέλαση, σήκωσε το χέρι και μούτζωσε την εξέδρα των επισήμων. Τους «δασύτριχους πολίτες και της Αυριανής τους τρωγλοδύτες», που έλεγε ο Σαββόπουλος, να βρίζουν και να φτύνουν τον Κάρολο Παπούλια, να επιτίθενται στην κεφαλή του πολιτεύματος…

Ο Βελόπουλος, ο Γιάνης και ο Κοέλιο…

Το μυαλό ενός ψηφοφόρου του Βελόπουλου είναι ένα μυαλό τετράγωνο, που λένε, το οποίο ακολουθεί με αυστηρότητα την οδό της επαγωγής.

Ξυπνάει, ας πούμε το πρωί, πρέπει να πληρώσει ΔΕΗ, δεν έχει τα χρήματα, θυμώνει, θυμάται την Αλωση της Πόλης και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, αν ο Πατριάρχης ξαναλειτουργήσει στην Αγιά Σοφιά, δεν θα χρειάζεται ούτε ΔΕΗ ούτε τίποτε.

Αν αργότερα στο καφενείο τον ρωτήσουν πού τα ’μαθε όλ’ αυτά, θα συστήσει στους αμόρφωτους να διαβάσουν καμιά επιστολή του Ιησού για να ξεστραβωθούν.

Αφού δε αποφανθεί ότι όλοι οι πολιτικοί είναι λαμόγια και όλοι οι γιατροί σου ζητάνε φακελάκια για να σου βγάλουν τη χολή, γι’ αυτό χρειάζεται η θανατική ποινή, θα πεταχτεί από το καφενείο για να τσακωθεί…

Η Γερμανίδα πλοίαρχος και η υποκρισία…

Ας υποθέσουμε ότι πλοίο περισυλλέγει ναυαγούς μετανάστες κάπου στο Αιγαίο. Το πλοίο κατευθύνεται σε ελληνικό λιμάνι ειδοποιώντας συγχρόνως τις Αρχές πως ορισμένοι απ’ αυτούς χρειάζονται άμεση βοήθεια. Οι Αρχές τους περιθάλπουν, απαγορεύουν όμως στο πλοίο να πλησιάσει ελληνικό λιμάνι. Η πλοίαρχος όμως, η «καπετάνισσα» έχει αντίθετη γνώμη.

Βάζει πλώρη για την Καλαμάτα ή τα Χανιά όπου όταν προσεγγίζει την παρεμποδίζει ακταιωρός του Λιμενικού Σώματος.

Εκείνη, σαν άλλη Μαντώ Μαυρογένους, δεν διστάζει να εμβολίσει το ταχύπλοο που την εμποδίζει αναγκάζοντας το σκάφος του Λιμενικού να απομακρυνθεί για να μην το εγκλωβίσει ανάμεσα στο δικό της και στην προβλήτα.

Ας υποθέσουμε, επίσης, ότι το πλοίο φέρει τουρκική σημαία…

Ο τραγέλαφος μιας απατηλής κυβέρνησης…

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο τραγουδούσαν οι Πασοκάρες στους δρόμους όταν νικούσαν στις εκλογές. Και τον μέθυσαν τόσο πολύ, που τώρα τείνει να γίνει άφαντος όπως και το εξαϋλωμένο κόμμα τους.

Θα καταργήσουμε τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα μόνο άρθρο έλεγαν οι Συριζαίοι. Και ο λαός αποχαυνωμένος με το άστρο του Αλέξη, του λευκού ιππότη, που θα έσωζε την πατρίδα από τους ξένους οικονομικούς δυνάστες, του έδωσε την κυβέρνηση. Χωρίς να μπορεί να προβλέψει με λογικούς συνειρμούς το τι θα επακολουθούσε…

Βρέχει πτώματα…

Τα παλιά χρόνια, τότε που ο κομμουνισμός κυριαρχούσε σε πολλές χώρες, χιλιάδες απελπισμένοι προσπαθούσαν να βρουν τρόπο για να διαφύγουν στη Δύση, επειδή δεν άντεχαν τον σοσιαλιστικό παράδεισο, που ευαγγελίζεται ο Κουτσούμπας, η Ζωζώ, ο Μπαρουφάκης, ο Αλέξης, ο Μπογιόπουλος, και άλλοι τέτοιοι σύγχρονοι Τσε Παπάρα.

Από τη Δύση προς τον σοσιαλιστικό παράδεισο, λίγοι την έκαναν…

Και στην προσπάθειά τους να διαφύγουν, οι πολίτες των κομμουνιστικών καθεστώτων σκαρφίζονταν διάφορα κόλπα.

Σήμερα, οι σοσιαλιστικοί παράδεισοι είναι ελάχιστοι, και ένας από αυτούς, η Βενεζουέλα, κοντεύει να αδειάσει από πληθυσμό, αφού ήδη πάνω από 4 εκατομμύρια πολίτες της έχουν διαφύγει σε γειτονικές χώρες.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο Μάγκρεμπ, αλλά και στην Αφρική, όπου μπορεί να μην υπάρχει κομμουνισμός, αλλά υπάρχει πείνα.

Ως εκ τούτου οι θάλασσες έχουν γεμίσει από πρόσφυγες, με τις διάφορες ΜΚΟ και τους επαγγελματίες αλληλέγγυους να κάνουν πάρτυ, και να τρελαίνονται στο τάληρο…

Αν ξανάρθουν οι βάρβαροι…

Όταν οι βάρβαροι αποχωρούν νικημένοι, αυτοί που τους υπέστησαν, δεν πανηγυρίζουν, αλλά μετρούν τις πληγές που άφησαν. Ζώντας σε τοπίο λεηλατημένο. Από τα γραφεία, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, την κεντρική Διοίκηση, τη Δικαιοσύνη, το σώματα Ασφαλείας, το Στρατό και τα Πανεπιστήμια.

Όλα ισοπεδωμένα σαν να πέρασε φωτιά αόρατη και να τα κατέκαψε όλα. Από τις σημαίες, που απαγορεύεται να τις κρατάς, γιατί μπορεί να σε αποκαλέσουν όχι Έλληνα, αλλά ακροδεξιό φασίστα και όλη σου τη ζωή να τρέχεις, μέχρι και τις εισόδους των Πανεπιστημίων, που μοιάζουν με άντρα ακολασίας και χαμαιτυπεία…

Η εγκληματικότητα, η ΔΙΑΣ, και η αριστερά...

Την άνοιξη του 2010 άρχισα ξαφνικά να βλέπω αστυνομικούς (με μηχανές) στους δρόμους.

Πήγαινα βόλτα τον σκύλο και τσουπ…. δυο δυο οι μηχανές. Παντού!

Έπαιρνε κάποιος τηλέφωνο το 100 για να αναφέρει ύποπτες κινήσεις, διάρρηξη, κλπ και αμέσως έσπευδαν μέσα σε ελάχιστα λεπτά οι «μηχανόβιοι» αυτοί αστυνομικοί.

Ήταν η ομάδα ΔΙΑΣ, η οποία και ιδρύθηκε εκείνη την εποχή με σκοπό την «πρόληψη, τον έλεγχο, και την καταστολή βίαιων και εγκληματικών ενεργειών…».

Μια από τις ελάχιστες πρωτοβουλίες της οποιασδήποτε μέχρι τότε κυβέρνησης, η οποία ήταν ουσιαστική και απαραίτητη, και η οποία έκανε τους πολίτες να νιώσουν κάπως πιο ασφαλείς…

Οι τελευταίες μέρες ενός εφιάλτη…

Ο Τσίπρας, έρχεται αντιμέτωπος  για πρώτη φορά με μια εκλογική αναμέτρηση όπου δεν ασκεί κριτική, αλλά γίνεται αποδέκτης κριτικής και νιώθει άβολα.

Είναι η πρώτη εκλογική του αναμέτρηση που δεν κατακεραυνώνει ανέξοδα κι ανεύθυνα, αλλά κατακεραυνώνεται με επιχειρήματα για τα πεπραγμένα του.

Ο Τσίπρας έχει πλέον κυβερνήσει, όσο κι αν στη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας σε παγκόσμια πρωτοτυπία, αντιπολιτευόταν αυτά που ψήφιζε.

Ο Τσίπρας γνώρισε συγκυριακά την αδύναμη πλευρά της Δημοκρατίας  αυτή που εκμεταλλεύονται οι λαϊκιστές, οι πάσης φύσεως πολιτικοί απατεώνες και τσαρλατάνοι.

Τώρα καλείται να γνωρίσει την σοβαρή της πλευρά αυτή που τιμωρεί του τυχάρπαστους επικινδύνους τυχοδιώκτες της εξουσίας…

Πως (δεν) έσκισαν το μνημόνιο…

Το βιβλίο «Η Τελευταία Μπλόφα» της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωρίας Δενδρινού, διαβάζεται μονορούφι, σαν ένα θρίλερ που περιμένεις με αγωνία την εξέλιξή του κι ας γνωρίζεις το τέλος.

Μόνο που αντίθετα από ό,τι συμβαίνει με ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, στο τέλος δεν μένεις με την ικανοποίηση που σου αφήνει η καλή λογοτεχνία, αλλά με οργή και την αίσθηση ότι αυτά που διάβασες δεν μπορεί να συνέβησαν στ' αλήθεια.

Μου ήρθαν στο μυαλό αυθόρμητα κάτι μαύρες κωμωδίες όπου μια παρέα εφήβων καταλαμβάνουν για πλάκα το σχολείο τους και τα κάνουν όλα λίμπα. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαν καταλάβει την κυβέρνηση…

Μόνο εγώ τα θυμάμαι;

Τεσσεράμισι χρόνια τώρα τα ζήσαμε και τα είδαμε όλα.

Και χρειάστηκε να ψηφίσουμε την Πρώτη Φορά Αριστερά για να τα δούμε.

Ένα τσούρμο ανερμάτιστων ιδεοληπτικών, επαγγελματιών άεργων, που έκαναν καριέρα δηλώνοντας προοδευτικοί και άφθαρτοι κομμουνιστές.

Πουλώντας ανέξοδη κριτική και άφθονα φούμαρα στα πάνελ και στα πεζοδρόμια.

Και που μόλις ανέλαβαν υπουργεία, μόλις κάθισαν σε καρέκλες ευθύνης, έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Εκείνο του πραγματικού, ουσιαστικού φασισμού, πασπαλισμένου με «αριστερή» ρητορική.

Δεν είναι τυχαίο πως στην πολιτική επιστήμη ο φασισμός ταυτίζεται με τον συντεχνιασμό, τα μικροσυμφέροντα μικρών οργανωμένων ομάδων δηλαδή.

Το γνωρίζατε; Σας θυμίζει κάτι;

Εξάλλου, κι ο  Μουσολίνι κομμουνιστής ήταν πριν «ιδρύσει» τον φασισμό… να τα λέμε όλα.

Ή στην περίπτωση των δικών μας, όπως είχε πει κάποτε ο Χέρμπερτ Μαρκούζε: «αν θες να γνωρίσεις το πραγματικό πρόσωπο κάποιου, δώσε του εξουσία»…