Graveyard Train...

Beasts of Bourbon

Να δικηγορίνα, να μάλαμα…

Ή αλλιώς: Κορίτσι για σπίτι!

Η κρίση γονάτισε κόσμο και κοσμάκη. Και όχι μόνο στη χώρα μας.

Μηχανικοί, γιατροί, επιχειρηματίες, ταξιτζήδες, και άλλοι τέτοιοι συμπαθείς κλάδοι υπέκυψαν στην πραγματικότητα της ανάλγητης αγοράς η οποία δεν χαρίζεται σε κανέναν, ειδικά μέσα σε μια ατμόσφαιρα οσονούπω χρεοκοπίας.

Κάποιοι κατάφεραν και στάθηκαν όρθιοι.

Κάποιοι άλλοι δεν άντεξαν, και ή αυτοκτόνησαν ή πήραν των οματιών τους και μετανάστευσαν.

Πολλοί που έμειναν πίσω ξεκίνησαν δεύτερη και τρίτη δουλειά.

Ειδικά οι δικηγόροι, τους οποίους η Ελλάδα παράγει σε μεγαλύτερο αριθμό απ’ όσους μπορεί να αφομοιώσει.

Και οι οποίοι αντί να «δικάζουν»… κυνηγάνε χαρτόσημα.

Δυο μήνες με Κυριάκο…

Άφησα να περάσουν δυο γεμάτοι μήνες, να δω πως τα πάει ο νέος πρωθυπουργός, προκειμένου να ασχοληθώ και πάλι με την πάντα «ενδιαφέρουσα» πολιτική μας σκηνή.

Μια πολιτική σκηνή με την οποία ασχολούμαστε μόνο εμείς, μιας και οι έξω μας έχουν ξεχάσει παντελώς, βγήκαμε πια από το παγκόσμιο κάδρο, δεν αποτελούμε απειλή, ξαναμπήκαμε στην βαλκανική μας μιζέρια, με τα διεθνή ΜΜΕ να εντρυφούν στις σαχλαμάρες και τις γκάφες του Μπόρις, στην συνεχιζόμενη αλαζονεία του Ντόναλντ, και δευτερευόντως στα της Συρίας, Τουρκίας, Κίνας, κλπ.

Salt & Pepper...

Dope Lemon

Ghost Rider...

L'Epee

Monkey business! Ή αλλιώς: Συνέλθετε…

Κάποιοι έχουν χάσει την ψυχραιμία τους και ανοηταίνουν…

Προσωπικά δεν χρησιμοποιώ ποτέ μειωτικούς χαρακτηρισμούς για συνομιλητές μου.

Μπορώ να ειρωνευτώ. Σε ακραίες περιπτώσεις, μπορώ και να βρίσω.

Αλλά «υπάνθρωπο» ή «πίθηκο» - ή ο,τιδήποτε άλλο, με αληθινά ρατσιστικό υπονοούμενο - δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ μου!

Ούτε και πρόκειται. Ούτε και χρειάζεται. Τέτοιοι χαρακτηρισμοί ζημιώνουν μόνον εκείνους που τους χρησιμοποιούν - όχι εκείνους κατά των οποίων στρέφοντα. Μέχρις εκεί, όμως…

Τώρα, σε όλες τις γλώσσες υπάρχουν εκφράσεις - άκομψες μεν, που όμως βρίσκονται σε ευρεία χρήση - και οι οποίες ΔΕΝ κυριολεκτούνται!

Δηλαδή ΔΕΝ εννοούνται κατά κυριολεξίαν από εκείνο που τις εκφέρει, ούτε από εκείνον που τις «εισπράττει».

Για να επικαλεστώ δύο παραδείγματα από την καθημερινή καθομιλουμένη.

Πολλές φορές μεταξύ φίλων ή οικείων, όταν λέγεται κάτι που προκαλεί μεγάλη έκπληξη, ακούγεται η φράση:

-- Τι μου λες, ρε μαλάκα, δεν το πιστεύω…

Ή το παρεμφερές:

-- Τι μου λες, ρε πούστη μου!

Πολύ συνηθισμένες οι φράσεις αυτές, πολύ «αντιαισθητικές» μπορεί να πει κάποιος – καθόλου κομψές, εν πάση περιπτώσει – αλλά λέγονται πολύ συχνά μεταξύ φίλων! Δεν υπονοούν απολύτως τίποτε, ούτε γι’ αυτόν που τις λέει ούτε γι’ αυτόν που τις ακούει. Για την ακρίβεια είναι δηλωτικές μεγάλης οικειότητας μεταξύ τους…

Marinade...

Dope Lemon

Stonecutters...

Lemon Dope

Λαθρομεταναστευτικό: Θα τολμήσει ο Μητσοτάκης;

Φταις-δεν φταις, αν δεν μπορείς να παλέψεις, θα πεθάνεις"

Μπέρτολτ Μπρεχτ

"Γι' αυτό τζάκισες την χέραν σου Στρατηγέ Μακρυγιάννη;
Για να χορεύουν σέϊκ τα κωλόπαιδα;"

Ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος

Έξω από το τακτικό, εξωτερικό, γυναικολογικό-μαιευτικό ιατρείο μεγάλου περιφερειακού, κρατικού νοσοκομείου. Σε σχετικά κοντινή απόσταση υπάρχει hotspot. Έξι λαθροκουνέλες αναμένουν τυλιγμένες με τη μαντήλα, η οποία σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχει απαγορευθεί. Δημιουργούν γύρω βουητό με μιαν αλλαχακμπάρικη διάλεκτο. "Φουσκωμένες". Ηλικία όλων τους, κάπου 18-20 χρονών. Στην ίδια ηλικία, σχεδόν όλες οι δικές μας κοπέλες ξημεροβραδιάζονται στο facebook σε μια ναρκισσιστική αποχαύνωση γκομενίσματος.

Η ταινία του Γαβρά και το θράσος της Αριστεράς…

Έφεραν την Ελλάδα στα πρόθυρα της καταστροφής το καλοκαίρι του 2015 και με περισσό θράσος, σήμερα, γύρισαν ταινία που «ξεπλένει» τους φυσικούς αυτουργούς των όσων έγιναν τότε. Όμως, δεν πρέπει να απορούμε γι΄αυτό.

Πάντα το θράσος ήταν το χαρακτηριστικό της Αριστεράς. Η ευκολία με την οποία μετέτρεπε τους θύτες σε θύματα. Η ευκολία με την οποίαν εξάγνιζε τα εγκλήματα της. Πρωταγωνιστές σε αυτήν την αλλαγή των ρόλων οι διανοούμενοι αυτού του χώρου.

Βέβαια, πριν από πολλές δεκαετίες - στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο πόλεμο - επειδή οι μνήμες των όσων διέπραξαν ήταν νωπές, περίμεναν τριάντα χρόνια για να γίνουν οι ίδιοι από θύτες, θύματα.

Περίμεναν να εξασθενήσει η μνήμη των ανθρώπων…