Σε τι είναι συνεπής ο Μητσοτάκης;

Δεν προλαβαίνουμε να μετράμε τις κυβιστήσεις του πρωθυπουργού.

Στην οικονομία παρέλαβε τα σκήπτρα από τον Τσίπρα και πέρα από τις πομφόλυγες περί ανάπτυξης και κάποιες ανάσες στους ετοιμοθάνατους φορολογούμενους, υποτάχθηκε κι αυτός με την σειρά του στους δανειστές αναμένοντας πότε και αν θα του επιτρέψουν να χαλαρώσει κάπως τη λιτότητα.

Κουβέντα για τα 100 χρόνια εκχώρησης της δημόσιας περιουσίας στα κοράκια και για το καταστροφικό εξάμηνο του 15’.

Προφανώς είχε αξία να τα αναφέρει μόνο για να πάρει ψηφαλάκια. Με το που κάθισε στην αναπαυτική καρέκλα της εξουσίας αίφνης τα ξέχασε…

Ή αποκαθήλωση μιας φούσκας…

Στην γαλλική ταινία «Η επιστροφή των ηρώων», που μας μεταφέρει στο μακρινό 1809, ένας λιποτάκτης αξιωματικός επιστρέφει στη μικρή του πόλη μετά από χρόνια. Αντί όμως να τον υποδεχτούν με γιουχαΐσματα, τον υποδέχονται ως θριαμβευτή, χάρη σε ένα ψέμα.

Η αδελφή της αρραβωνιαστικιάς, την οποία πριν φύγει για τον πόλεμο ο αξιωματικός παράτησε, θέλοντας να κάνει την παρατημένη κοπέλα να ξεπεράσει τον καημό της, έγραφε ψεύτικα γράμματα που δήθεν έρχονταν απ’ αυτόν, στα οποία τον παρουσίαζε ως ήρωα.

Και κάπως έτσι, δημιουργήθηκε ένας μύθος για τον λιποτάκτη αξιωματικό...

Από απατεώνες πάμε καλά…

Με αφορμή την υπόθεση της φτυχιούχου ΤΕΙ από τη Λαμία, που έφτασε σε σημείο να εκπαιδεύει αστροναύτες στη ΝΑΣΑ, και να γίνει μάλιστα και κούκλα Μπάρμπι, πριν καν κλείσει τα 30 της χρόνια,  είπα να ασχοληθώ με τους απατεώνες.

Όπως και παλιότερα που ασχολήθηκα με τον πολιτικό σωτήρα μας εκείνον, που ανερυθρίαστα πουλούσε χειρόγραφες επιστολές του Κυρίου Ημών (στα γαλλικά νομίζω), ή και τον διάσημο φιλόσοφο της αριστερής διανόησης Λουί Αλτουσέρ, τον οποίο επικαλούνταν συχνά ο Αλέξης, αγνοώντας όμως ότι ο ίδιος ο διανοητής είχε παραδεχτεί στα τελευταία του, πως ήταν απατεώνας και λογοκλόπος ανέκαθεν.

Για να μην αναφερθώ στον Δρα Μπαρουφάκη, που βάσει του βιογραφικού του δίδασκε πανεπιστήμιο από το 1981, έχοντας όμως γεννηθεί το … 1961.

Ο Ανθρωπος και ο Σκύλος…

Ο σκύλος μου, ο Rhino, όπως κι ο προηγούμενος, ο Sepp, ίδιας ράτσας, που έζησε 13 χρόνια, ζει μαζί μας μέσα στο σπίτι. Εχει το στρώμα του, αλλά συχνά προτιμά να κοιμάται στο πάτωμα, δίπλα μας.

Την ημέρα ακολουθεί τη μάνα μου σαν σκιά της. Είναι Ροδεσιανός Λεωθήρας, Rhodesian Ridgeback, από τη χαρακτηριστική ανάποδη γραμμή του τριχώματος στην πλάτη.

Οταν σηκώνεται όρθιος, είναι στο μπόι μου και είμαι 1,89.

Οταν περπατάει, είναι ψηλός σαν πουλάρι.

Τρέχει σαν αντιλόπη και πηδάει για πλάκα σχεδόν δύο μέτρα.

Πάμε βόλτα και κάνουν όλοι στην άκρη. Δεν τον ξέρουν τι μαλαγάνας είναι, εκτός αν μπεις απροειδοποίητα στο σπίτι μας, δεν δείξεις σεβασμό στον Φρουρό στην πύλη μένοντας ήρεμος στην «αναγνώριση» ή ουαί και αλίμονό σου, αν πλησιάσεις απειλητικά μέλος της οικογένειας...

Μαϊμού επιστήμονες-αστροναύτες;

Η Ελένη Αντωνιάδου, πάντα με το ενδεχόμενο της εσκεμμένης παραπλάνησης της υφηλίου για το άτομό της, θυμίζει λίγο τους περιβόητους Milli Vanilli. Επρόκειτο για ένα ντουέτο διασκεδαστών, το οποίο έκανε θραύση στο τέλος της δεκαετίας του '90 με το ποπ-χορευτικο χιτ «Girl you know it's true».

Η επιτυχία τους ήταν σαρωτική. Οι Milli Vanilli από το μηδέν έγιναν βασιλιάδες των ντίσκο ανά την υφήλιο και, δικαιωματικά, το 1990 κέρδισαν το βραβείο Γκράμι ως πρωτοεμφανιζόμενοι καλλιτέχνες.

Ο κόσμος προσκυνούσε το ταλέντο τους και τα εκατομμύρια έρρεαν στους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Έως ότου κόλλησε μια βελόνα κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής τους εμφάνισης…

«Πάνε πρώην Πρωθυπουργοί στα Δικαστήρια»; ΝΑΙ!

Καθώς θα πλησιάζει η συζήτηση της Novartis στη Βουλή, δηλαδή η συζήτηση της σκευωρίας για σπίλωση πολιτικών αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία εμπλέκονται πλέον και πολιτικά πρόσωπα, θα ακούσετε ένα ολόκληρο ορυμαγδό από έξω-θεσμικές και αντί-θεσμικές ανοησίες.

1.       Με κεντρική ιδέα: ότι, πρώτον οι πρώην Πρωθυπουργοί δεν πάνε σε δίκη - και πρωτίστως δεν πάνε φυλακή.

2.      Και ότι, δεύτερον, κάτι τέτοιο είναι λέει, «ρεβανσισμός», που υπονομεύει την «εθνική συμφιλίωση» και την «πολιτική συναίνεση».

Για να το πω όσο πιο «ευγενικά» γίνεται, αυτά όλα είναι εκφράσεις πολιτικής υπανάπτυξης και διαιωνίζουν τις αναπηρίες του πολιτικού μας συστήματος.

·       Πρώτα-πρώτα είναι ΨΕΜΑΤΑ!

Απόλυτα ξεκάθαρα και κραυγαλέα ψέματα.

Μόνο άσχετοι μπορούν να τα πιστεύουν ή να τα επαναλαμβάνουν! Ή όσοι νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους.

Ασφαλώς και οι πρώην πρωθυπουργοί (ή πρόεδροι) μπορούν να παραπεμφθούν σε δίκες, στις ευνομούμενες δυτικές δημοκρατίες…

Κι όμως, ο Αλέκσης άλλαξε την Ελλάδα…

Ακούγοντας τον Αλέκση να μιλάει στη ΔΕΘ και να ισχυρίζεται ότι χάρη στην κυβέρνηση του «η εικόνα της χώρας έχει ριζικά αλλάξει» πολλοί συμπολίτες γέλασαν απαξιωτικά και κάποιοι άλλοι τον χλεύασαν στα μέσα κοινωνικής ψυχοθεραπείας. Και έκαναν λάθος.

Όχι μόνο γιατί η πολιτική ορθότητα επιβάλλει να μην κοροϊδεύουμε συγκεριμένες κατηγορίες συμπολιτών, αλλά κυρίως επειδή ο Αλέκσης έχει δίκιο: όντως, η κυβέρνησή του άλλαξε τη χώρα ριζικά και μάλιστα προς το καλύτερο. 

Σκεφτείτε πώς ήταν η Ελλάδα και οι Έλληνες πριν το 2015.

Μια χώρα στην οποία ο κάθε (αριστερός ή δεξιός αρκεί να ήταν «φιλολαϊκός») τσαρλατάνος, μπορούσε να περιγράψει την ποικιλία λεφτόδεντρου που θα ταίριαζε στην πελατεία του και να τους πουλήσει τα σπόρια για να το φυτέψουν…

Συνεχίζει η Βρετανία να ανήκει στην Ευρώπη;

Ο Βρετανός πρωθυπουργός προσπαθεί αγωνιωδώς να πετύχει το Brexit.

Το πραγματικό ζήτημα όμως της βρετανικής  εξόδου από την ΕΕ είναι πολύ παλαιότερο, και πολύ πιο σημαντικό από το αν το 52% των Βρετανών θύμωσαν με την όλο και πιο ελεγχόμενη από τη Γερμανία Ευρωπαϊκή  Ένωση.

Η Αγγλία είναι νησί. Ιστορικά, πολιτικά, και γλωσσολογικά, ουδέποτε υπήρξε μόνιμα και πλήρως ενσωματωμένη στην ευρωπαϊκή κουλτούρα και στις ευρωπαϊκές παραδόσεις.

Η ιστορία της Βρετανίας έχει περισσότερο να κάνει με συγκρούσεις εναντίον της Γαλλίας, της Γερμανίας, και της Ισπανίας…

Σοκ και άγνοια…

Εδώ και λίγα 24ωρα δεν έχω άλλη κουβέντα απ αυτήν της τραγωδίας με το μωράκι και το σκυλί της οικογένειας....

Η σκέψη αυτής της μάνας με διαλύει και ο πόνος όλων με παραλύει λες και τους γνωρίζω...

Να χαθεί το μωράκι σου έτσι τραγικά και άδικα μπροστά στα μάτια σου από ενα «μέλος» της οικογένειας , το σκυλί σου ...

Μετά όλοι ειδικοί και άσχετοι, εκπαιδευτές και αυτοδίδακτοι, φιλόζωοι και πολέμιοι είπαμε από μια άποψη ...
Κι εγώ είπα «Παρακαλώ πολύ μην παιζετε με τα ροτβάιλερ» Και με τα μαστινο και με τα πιτ μπουλ και με τα ντόμπερμαν και με τα Καυκασιανα Θιβετιανα κλπ τσομπανόσκυλα.
Αλλά τι ξέρω εγώ; Σωστό!

Εχω Ροτβάιλερ. Μπορώ να πω;

Η είδηση για τη χθεσινή απώλεια του βρέφους από την επίθεση σκύλου ράτσας Ροτβάιλερ σοκάρει. Κάθε φορά θα σοκάρει η απώλεια ενός μικρού παιδιού. Για όποιο λόγο. Είναι τόσο άδικο. Τόσο μη αναστρέψιμο. Τόσο θεμελιακά θλιβερό.

Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, είναι σκληρό και μόνο να το φανταστείς ως θέαμα. Ξέρω καλά πως ό,τι δακρύβρεχτο και να γράψεις, τίποτα, μα τίποτα δεν μπορεί να περιγράψει το μέγεθός της. Της Απώλειας. Με σκόπιμο κεφαλαίο. Κανένα παιδί δεν αναπληρώνεται. Και κανένας γονιός δεν μπορεί να μεταφέρει το επώδυνο της εμπειρίας. Μην το εύχεσαι ούτε στον εχθρό σου. Αλλά και κανένα κείμενο δεν μπορεί να μπει στη δυστυχή θέση.

Εκτός αν το ΄χεις ζήσει…