Όταν η βλακεία χτυπάει κόκκινο…

Οι ποδοσφαιριστές, άσχετα από το όποιο ταλέντο τους, και τον γενικό θαυμασμό που απολαμβάνουν για τις αθλητικές τους ικανότητες, δεν φημίζονται για το μορφωτικό ή πνευματικό τους επίπεδο.

Βέβαια, το ότι μερικοί απ αυτούς καταφέρνουν να εκλεγούν μέχρι και βουλευτές, πιο πολλά λέει για το επίπεδο των ψηφοφόρων παρά για το δικό τους.

 

Από κει και πέρα, κάποιοι εξ αυτών είναι τόσο σπάνια και σπουδαία ταλέντα, που ακόμη κι εγώ, που έχω μια αλλεργία στα είδωλα, θα τους δικαιολογούσα την οποιαδήποτε παρασπονδία.

Μιλάω όμως για ελάχιστα ξεχωριστά ταλέντα, όπως ήταν ο Μπεστ, ο Μαραντόνα, ο δικός μας ανυπέρβλητος Βάσια, και όπως είναι σήμερα ο Μέσι.

Το χάρισμα των συγκεκριμένων είναι τόσο απόκοσμο, και τόσο θεϊκό, που προσωπικά θα έκανα τα στραβά μάτια σε διάφορα ελαττώματα που οι ελάχιστοι αυτοί είχαν ή έχουν (π.χ. Μαραντόνα και ναρκωτικά).

Η Κύπρος, το ευρώ, και η … κοινή λογική.

Πολλές φορές έχουμε αμφισβητήσει τις αποφάσεις της ΕΕ και πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί τι έχουν στο μυαλό τους και γιατί δρουν τόσο παράλογα όπως έχουμε δει να κάνουν κατά καιρούς. 

Επίσης, πολλές φορές έχουμε αποκομίσει την εντύπωση ότι το μέλλον της ΕΕ και της Ευρωζώνης βρίσκονται στα χέρια της Ελλάδας και υπάρχει η γενική άποψη ότι εάν πετύχει η “ανοικοδόμηση” της Ελλάδας, τότε -και μόνο τότε- θα αντέξει και θα εδραιωθεί το “Ευρωπαϊκό όνειρο”.

Και ξαφνικά... σε ένα eurogroup, με μία μόνο απόφαση (όπως θα έλεγε και ο Αλέξης), όλα ανατρέπονται!

Η παγκόσμια σημασία των εξελίξεων στη Κύπρο.

Αυτή η ιστορία, ή μάλλον το δράμα της Κύπρου, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η χώρα στέναζε εδώ και καιρό, και όλοι ήξεραν ότι θα χρειαστεί διάσωση.

Κανένας όμως δεν περίμενε η διάσωση αυτή να πληρωθεί από τους ίδιους τους ανυποψίαστους πολίτες της Κύπρου, μέσω της φορολόγησης των καταθέσεων τους. Εκτός ίσως από κάποιους Συριζαίους, που είχαν προτείνει κάποτε κάτι ανάλογο και για την Ελλάδα…

 Το όλο ζήτημα έχει να κάνει με τον δυσανάλογα τεράστιο τραπεζικό τομέα της Κύπρου, σε συνδυασμό με τις μεγάλες καταθέσεις των Ρώσων (μαφιόζων;) οπότε και δεν υπήρχε μεγάλη διάθεση από πλευράς ΕΕ να πληρώσει η ίδια για την διάσωση.

Παράλληλα, στέλνεται (ίσως) και ένα μήνυμα προς Μόσχα μεριά.

Εν ολίγοις η ΕΕ, δηλαδή η Γερμανία, έθεσε ζήτημα quid-pro-quo στην κυπριακή κυβέρνηση: Ή δέχεστε να φορολογήσετε τις καταθέσεις, ή «κάντε την» από την ευρωζώνη!

Άντε πάλι με την Ινδία….

Αυτό που γίνεται στην Ινδία δεν περιγράφεται.

Λίγο μόνο καιρό μετά τον μεγάλο χαμό που έγινε με τους ομαδικούς βιασμούς και τις δολοφονίες γυναικών, οι Ινδοί άρχισαν πάλι τα ίδια.

Βέβαια, υπάρχει η δικαιολογία ότι πρόκειται για μια αχανή πληθυσμιακά και γεωγραφικά χώρα, οπότε στατιστικά και μόνο είναι φυσικό να υπάρχουν κάμποσοι τρελαμένοι ανέραστοι εγκληματίες.

Σωτηρία εναντίον Αρμαγεδδώνος!

Οι τρεις τελευταίες κυβερνήσεις δεν είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε λύσεις που είχαν υπέρ και κατά για την κοινωνία, είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στη σωτηρία και την καταστροφή της πατρίδας.

Έτσι μας έλεγαν, τουλάχιστον.

Σε όλους τους τόνους και με τη μέγιστη δυνατή δραματικότητα.

Τρία χρόνια τώρα, όποια απόφαση παίρνουν, την παίρνουν για να αποφύγει η χώρα τον Αρμαγεδδώνα της ολοκληρωτικής καταστροφής και την έξοδο από το ευρώ.

Και με τις ελληνικές τράπεζες τι γίνεται;

Το μοντέλο ισοπέδωσης για τράπεζες και καταθέσεις: Η Εθνική κρατικοποιείται, Alpha και Πειραιώς παραμένουν εν δυνάμει ιδιωτικές και οι μικρές σπάνε σε good και bad.

To Plan Β περιλαμβάνει φόρο επί του κεφαλαίου των καταθέσεων έως 10%

Το βασικό στρατηγικό σχέδιο της Τρόικα για την Ελλάδα έχει καθοριστεί με επίκεντρο τις τράπεζες.

Η Εθνική θα κρατικοποιηθεί.
Οι Alpha και η Πειραιώς θα παραμείνουν εν δυνάμει ιδιωτικές.

Οι μικρές τράπεζες, δεν είναι σαφές αν θα είναι όλες ή σχεδόν όλες θα σπάσουν σε good και bad bank.
Στην περίπτωση αυτή ίσως επιχειρήσουν να ενσωματώσουν όλες τις good bank που θα προκύψουν με το Ταχυδρομικό ταμιευτήριο.

The Hungarian suicide song....

Gloomy Sunday..... by Bjork.

Ε λοιπόν, ναι! Φταίει ο Σαμαράς!

Είναι πραγματικά εκπληκτικό το πόσο κοντή μνήμη έχει ο Έλληνας.

Και είναι άξιο απορίας πώς ο Έλληνας έχει μία τελείως απλουστευμένη προσέγγιση στα προβλήματά του.

Δεν κοιτάζει καθόλου το παρελθόν, τα χώνει στην «κεφαλή», και αρχίζει μεταξύ φραπεδούμπας και αραλικίου, απλά να παπαρολογεί.

 

Επειδή με κουράζουν απίστευτα πολύ οι εισαγωγές, ιδού κάποια ερωτήματα που θέτω κάθε φορά σε όλους αυτούς τους κατήγορους της πλάκας, όταν ξεκινούν τη μπουρδολογία τους με το γνωστό «φταίει ο Σαμαράς»:

Οι σκοτεινές πλευρές της αθωότητας.

Υπάρχουν φορές που νιώθω το φωτοστέφανο (που έχω τοποθετήσει πάνω από τη νέα γενιά) να θαμπώνει, ακόμα και να διαλύεται.

Είναι οι στιγμές όπου αχνοφαίνονται κάποιες σκοτεινές κηλίδες σ’ αυτές τις διαμορφούμενες συνειδητότητες…

Κηλίδες που ο χρόνος είτε θα εξαλείψει (το πιθανότερο), είτε (σπανιότερα) θα αναδείξει σε μείζονες παθογένειες προσωπικότητας…

 

Τα παρακάτω περιστατικά –τα οποία αναφέρω ενδεικτικά και μόνο– είναι αυθεντικά και μου μεταφέρθηκαν από αξιόπιστες πηγές:

Τα ξερά μαζί με τα χλωρά….

Αυτή η ιστορία με τους «επίορκους», πέρα από το πιασάρικο του θέματος, έχει και κάποιο βάθος.

Αγγίζει τον πυρήνα της νεοελληνικής τσαπατσουλιάς, και άπτεται σοβαρών ζητημάτων ατομικών κ.ά. δικαιωμάτων, η αντιμετώπιση των οποίων κάνει τη χώρα μας να είναι αυτή που είναι, και που μια ζωή τρέχει να προλάβει καταστάσεις που όμως οι «κουτόφραγκοι» έχουν λύσει προ πολλού.

 

Εν ολίγοις είναι ένα από όλα αυτά που μας κάνουν να μοιάζουμε με μπανανία, και όχι με συντεταγμένο ή ευνομούμενο σύγχρονο κράτος της Δύσης.