Η σάτιρα, δείκτης Δημοκρατίας…

Η επίθεση στο σατιρικό πολιτικό περιοδικό Charlie Hebdο από τους τρομοκράτες Ισλαμιστές της Αλ-Κάιντα δείχνει το αξεπέραστο όριο μεταξύ Δυτικού και Ανατολικού κόσμου.

Το όριο αυτό λέγεται Δημοκρατία.

Ενδημεί, αν και μερικές φορές προβληματική στην ελλειμματικότητά της ή την υπερβολή της, στον Δυτικό κόσμο. «Αποδημεί» εν τη γενέσει της στον Ανατολικό κόσμο.

Καταλληλότερο ίσως μέτρο εκτίμησης του βαθμού Δημοκρατίας, η ανοχή στην πολιτική σάτιρα. Γιατί, πολιτική σάτιρα και Δημοκρατία είναι μεγέθη ευθέως ανάλογα…

Ψάχνουν νεκρό να του φορτώσουν πέντε - έξι φόνους!

Αγγλοσαξονικά μέσα ενημέρωσης πιστεύουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να εξοριστεί από το ευρώ, αλλά εκτιμούν ότι θα είναι καλύτερα για τους Έλληνες να εγκαταλείψουν το πλοίο.

Αντίθετα, γερμανικά μέσα ενημέρωσης επιμένουν ότι το grexit είναι ένα υπαρκτό σενάριο, αλλά  υποστηρίζουν ότι οι Έλληνες πρέπει να παραμείνουν στο ευρώ.

Αν έχετε μπερδευτεί, σκεφτείτε την γνωστή σκηνή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου: "Είναι πολλά τα λεφτά Άρη"!

Υποψηφιότητες…

Στις άλλες «επιτυχίες» της προεκλογικής περιόδου, τώρα, ξεχωρίζει η λιτή (ούτε καν τριάντα λέξεις) ανακοίνωση του Αποστόλη Γκλέτσου και της «Τελείας» του, με την οποία μας γνωστοποιεί ότι η καλλιτέχνις του λαϊκού πενταγράμμου Κατερίνα Στανίση πολιτεύεται στην Ημαθία με το δικό τους «σχήμα», που λένε και στη γλώσσα της πίστας.

Το χαριτωμένο, πλην μάλλον δυσοίωνο ως προς τη μελλοντική προοπτική της πολιτικής συμπόρευσης των δύο καλλιτεχνών, είναι ότι, στη σχετική φωτογραφία που συνόδευε την ανακοίνωση στο Διαδίκτυο, ο αρχηγός της «Τελείας» εικονίζεται ανφάς μέχρι το στήθος.

Η Άντζελα και η Τζάκρη...

H Άντζελα Γκερέκου, αν δεν πήγαινε στη Νέα Δημοκρατία, θα είχε σοβαρό πρόβλημα εκλογιμότητας.

Είτε κατέβαινε υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ, είτε με το κόμμα του Γ. Παπανδρέου. Οπότε, επέλεξε μια μεγαλύτερη ασφάλεια, η οποία δεν ήταν άλλη από τη Νέα Δημοκρατία.

Βέβαια, μεγαλύτερες πιθανότητες επανεκλογής θα είχε αν έβαζε υποψηφιότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και έχω την εντύπωση πως δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να πάει και προς τα εκεί, αν υπήρχαν πιθανότητες να τη δεχτούν.

Όμως, η κυρία Γκερέκου είναι ακόμα υφυπουργός, έχει ψηφίσει τα μνημόνια κ.λπ. κ.λπ.

Αν την έκανε λίγο νωρίτερα από το ΠΑΣΟΚ και ψήφιζε μόνο δύο μνημόνια, θα είχε τώρα σχεδόν σίγουρη την εκλογή της με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η Τζάκρη έδειξε τον δρόμο!

Και τώρα τι κάνουμε;

Τη φωνή του Μεϊμαράκη διαδέχτηκε η σιωπή.

Αρχηγοί κομμάτων, κομματάρχες, βουλευτές στην έξοδο της Βουλής έκαναν δηλώσεις, αλλά ο κόσμος στην αίθουσα όπου παρακολουθούσα τη μετάδοση της τρίτης ψηφοφορίας για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας είχε πάψει να ενδιαφέρεται χωρίς ταυτόχρονα να ακούγεται αυτό που απασχολούσε τους πάντες: και τώρα τι κάνουμε;

Πάμε να σηκώσουμε τα λεφτά από την τράπεζα;

Πληρώνουμε τον φόρο ή περιμένουμε να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και να τον χαρίσει;

Χαιρόμαστε ή λυπούμαστε;

Δεν θα το γενικεύσω. Μπορεί κάπου να βάλανε τα κλάματα, μπορεί αλλού να πήρανε σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ και να τρέχανε στους δρόμους, αλλά την περασμένη Δευτέρα το μόνο που αντιλήφθηκα ήταν η ανησυχία του «Και τώρα;».

Η ώρα που θα φανεί τι γίνεται αν κάποιος σκίσει το μνημόνιο είχε φτάσει και νομίζω ότι κανένας δεν βιαζόταν να δει τον Αλέξη να το σκίζει στο προαύλιο της Βουλής…

 

Band on the run...

The Wings

Ποιος είναι αυτός ο Paul McCartney;

Η συνεχής, αμετανόητη ροή της ποπ κουλτούρας μοιάζει να είναι ειδικά σχεδιασμένη έτσι ώστε οι ηλικιωμένοι να ξέρουν ότι πλέον είναι βαρετοί και άσχετοι.

Η προσεκτικά κωδικοποιημένη και αριθμημένη πολιτισμική γνώση που όρισε την παιδική σας ηλικία, ή και την μεθύστερη, φτάνει στα όριά της, και μένετε μόνοι σας να κοιτάζετε κάποιες παλιές άσχημες μπλούζες των Nirvana, αναρωτώμενοι αν θα πρέπει να τις ξαναβάλετε στη ντουλάπα για μια ακόμη άσκοπη δεκαετία, ή απλά να τις ξεφορτωθείτε επί τόπου.

Η αντίδραση στη νέα συνεργασία μεταξύ Kanye και McCartney, μας υποδεικνύει τη δεύτερη λύση… να τις ξεφορτωθούμε…

Σάτιρα και θρησκευτικό μίσος…

Αυτή η ιστορία με τις δολοφονίες σκιτσογράφων (και άλλων) στο Παρίσι, από πλευράς κάποιων τρελαμένων φανατικών Ισλαμιστών, σηκώνει πολλή κουβέντα.

Και όχι μόνο για το ζήτημα της φανατικής θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, ή του ρατσισμού, ή της λαθρομετανάστευσης, ή ή ή…

Η όλη υπόθεση έχει κυρίως να κάνει με τη δημοσιογραφία, και δευτερευόντως με τη σάτιρα.

Η οποία δημοσιογραφία από τη φύση της είναι έτσι δομημένη, ώστε να διαχέει πληροφορίες, απόψεις, γνώμες, και αντιλήψεις, που όμως  σχεδόν πάντα είναι σίγουρο ότι θα δυσαρεστήσουν, ή θα προσβάλλουν κάποιους ατομικά ή ως μέλη ομάδων, εθνοτήτων, κοινοτήτων, κομμάτων κλπ.

Τα μαθήματα από την επίθεση στο Παρίσι.

Η επίθεση Ισλαμιστών στο σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo στο Παρίσι, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 12 ανθρώπων, και πολλούς τραυματίες, δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη.

Το περιοδικό είχε στοχοποιηθεί και στο παρελθόν, όταν το 2011 κάποιοι του έβαλαν γκαζάκια επειδή είχε δημοσιεύσει μια καρικατούρα του Μωάμεθ. Μάλιστα, ο εκδότης του είχε και αστυνομική προστασία για κάποιο διάστημα.

Αν και είχε μπει στο μάτι των Ισλαμιστών, το περιοδικό δεν σταμάτησε να δημοσιεύει ιστορίες και γελοιογραφίες προσβλητικές για τις μουσουλμανικές ευαισθησίες…

Ο πελατειακός κορπορατισμός του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συζήτηση γύρω από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ έχει εντέχνως μετατοπισθεί στο θέμα του χρέους και της αποπληρωμής του.

Αυτή η μετατόπιση της συζήτησης επιτρέπει στον κ. Τσίπρα να ενσαρκώνει τον ρόλο του «περήφανου Ρωμιού που αντιστέκεται στους Φράγκους» -ένας ρόλος που ήταν πάντοτε δημοφιλής στη χώρα μας.

Ακόμα, λοιπόν, και εκείνοι που επισημαίνουν ότι οι προτάσεις του είναι ανεδαφικές και δεν πρόκειται να γίνουν δεκτές από τους πιστωτές, το χειρότερο το οποίο μπορούν να του καταλογίσουν είναι ότι είναι ρομαντικός και αιθεροβάμων...