Εισαγόμενο και εγχώριο χάος…

Ιερή αγανάκτηση προκάλεσε στα φιλάνθρωπα αισθήματα κοινού και κριτικών το χαστούκι που έδωσε ο αστυνομικός στον ταλαίπωρο μετανάστη. Και επαναλάμβαναν τη φάση χθες τα κανάλια, για να καταλάβουμε ότι και μαχαίρι κρατούσε, και η ανατροπή έγινε εντός της μεγάλης περιοχής, άρα δικαίως επεβλήθη η εσχάτη των ποινών.

Πώς είναι δυνατόν, κάποιος να χάνει την ψυχραιμία του στη χώρα όπου όλοι την κρατούν με νύχια και με δόντια;

Πώς είναι δυνατόν, κάποιος επαγγελματίας να παραβεί τους κανόνες σε μια χώρα, όπου οι κανόνες του επαγγελματισμού περνούν μαζί με το μητρικό γάλα από γενιά σε γενιά; Και τι κάνουν οι φυλές των Εξαρχείων;

Σήμερα είναι η ώρα της «Αντιπολίτευσης»…

Μία αλήθεια που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έκρυψε τα χρόνια της κρίσης δημαγωγώντας, συκοφαντώντας, βλάπτοντας και  παραπλανώντας τον ελληνικό λαό!

Την ώρα που η κυβέρνηση μετά από λίγους μήνες στην εξουσία καταφέρνει, να ανοίξει την ΕΡΤ και να κλείσει όλες τις τράπεζες, χρεοκοπώντας όχι μόνο  κάθε μικρομεσαίο επιχειρηματία, αλλά σβήνοντας παράλληλα και την ελπίδα σε έναν λαό, που πίστεψε στα ψέματα της, αλλά και σε έναν άλλο δρόμο τον οποίο εκείνη έταξε, διαφορετικό…

30.000 είναι πολλοί…

Οι «υπογραφές» στο Facebook  αντιπροσωπεύουν περισσότερους από 30.000 ανθρώπους. Αν εκείνοι βγουν στο Σύνταγμα και η πρόεδρος στο προαύλιο της Βουλής, θα δει την πλατεία σκεπασμένη από άρνηση και δυσφορία προς το πρόσωπό της.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που πολιτικός αποδοκιμάστηκε τόσο εμφατικά;

Πότε η απόρριψη μετρήθηκε σε τόσο μεγάλο όγκο, ως το τελευταίο κεφάλι;

Όχι, δεν πιάνονται οι εκλογές. Εκεί, κάποια στιγμή, οι περισσότεροι βγαίνουν «μαύροι» από την κάλπη…

Να θυμίσω στην "Νέα Δημοκρατία" ότι…

Να θυμίσω στην "Νέα Δημοκρατία" ότι:
Ο κ. Μεϊμαράκης ΔΕΝ είναι εκλεγμένος πρόεδρος, αλλά υπηρεσιακός-μεταβατικός  έως ότου ΨΗΦΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΣΗ, κάποιος γνήσιος πρόεδρος, με ευρεία αποδοχή.

Να τονίσω, ότι ένας ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΣ πρόεδρος δεν δικαιούται να καλεί πίσω στο κόμμα, "καμένα χαρτιά" του παρελθόντος (Λιάπης, Ρουσόπουλος, Βουλγαράκης, Λιάπης, Ψωμιάδης κτλ.) ... την στιγμή μάλιστα, που οι ίδιοι οι Δεξιοί ΞΕΡΝΑΝΕ στο άκουσμα των ονομάτων τους…

Πολύ χαλαρός ο Μεϊμαράκης…

Πληθαίνει η γκρίνια στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, για την «πλαδαρή» πολιτικά στάση του, προσωρινού, αρχηγού της Βαγγέλη Μειμαράκη σε σχέση με το εφιαλτικό Μνημόνιο Τσίπρα-Καμμένου.

Δεκάδες βουλευτές αλλά κορυφαία στελέχη του κόμματος θεωρούν εσφαλμένη αλλά και πολιτικά καταστροφική για το κόμμα, την στάση της ακατανόητης «μετριοπάθειας» που δείχνει η σημερινή του ηγεσία απέναντι σε πολιτικούς γκάγκστερ  όπως είναι ο Τσίπρας και ο Καμμένος .

Οι οποίοι έχουν αποδείξει ότι δεν ορρωδούν ουδενός.

Αναγκαία η αποπομπή της Ζωής Κωνσταντοπούλου…

Τ​​όσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση γνωρίζουν πολύ καλά ότι η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν μπορεί να παραμένει πρόεδρος της Βουλής. Είναι ακατάλληλη για να διευθύνει όχι τις εργασίες του νομοθετικού οργάνου αλλά οποιουδήποτε συλλογικού σώματος, ακόμη και μιας συνέλευσης ιδιοκτητών πολυκατοικίας.

Τα συνεχή εριστικά και προσβλητικά σχόλιά της προς κάθε ομιλητή είναι ενδεικτικά της βαθιάς δυσανεξίας της προς τον διάλογο και τη δημοκρατία, της απόλυτης αδυναμίας της να αντιληφθεί ότι είναι δυνατόν να υφίστανται απόψεις αντίθετες με τις δικές της...

Επί Σαμαρά δεν υπήρχε αυτό το χάλι…

O ΣΥΡΙΖΑ ζει ένα δράμα αλλά είναι σε απόλυτη νιρβάνα. Ο λόγος για το μεταναστευτικό ζήτημα το οποίο διογκώνεται και δυστυχώς απειλεί καίρια την ελληνική κοινωνία.

Ο Αλέξης δεν έχει τώρα βαρβάρους να επιτεθεί για την κακή μεταναστευτική πολιτική. Καλείται ο ίδιος να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, καλείται ο ίδιος να αποφασίσει το πως πρέπει να πράξει και άμεσα.

Πλέον δεν έχει τους… ακροδεξιούς Νεοδημοκράτες να τους επιτίθεται με την πρώτη ευκαιρία…

Το πάθημα που έγινε μάθημα (του Αλέξη)….

Στους επτά μήνες που διέρρευσαν οι Ελληνες τα είδαν όλα. 
Αρχικώς μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου επικράτησαν  ο ενθουσιασμός της αλλαγής και η προσδοκία μιας άλλης πολιτικής.

Γρήγορα όμως, ιδιαιτέρως μετά τα πρώτα δημόσια καμώματα του Γιάνη Βαρουφάκη, άρχισαν να αναπτύσσονται αμφισβητήσεις…

Ίσως να θέλει ο κ. Τσίπρας. Μπορεί όμως;

Δεν είναι λίγοι οι σοβαροί αρθρογράφοι που υποστηρίζουν με θέρμη ότι τα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους έξι μήνες στην χώρα είναι μία συνειδητή στρατηγική επιλογή του κ. Αλέξη Τσίπρα να «ξεφορτωθεί» τα ακραία στοιχεία από το κόμμα του και στην συνέχεια, μέσα από έναν νέο –αλλά ελεγχόμενο από τον ίδιο– πολιτικό σχηματισμό, να προχωρήσει σε εκλογές, με την ελπίδα ότι θα προκύψει μία υπό τον ίδιο κυβέρνηση ευρείας συμμετοχής, η οποία θα πραγματοποιήσει στην χώρα τις πολυπόθητες μεταρρυθμίσεις (που θα έπρεπε να έχουν γίνει από το 1979 και μετά!).

Σοβαροί Έλληνες επιχειρηματίες με τους οποίους μιλήσαμε, καθώς και κορυφαίοι Ευρωπαίοι παρατηρητές, υποστηρίζουν την άποψη αυτή και μάλιστα υπερθεματίζουν –κυρίως οι Ευρωπαίοι…

Πολιτική ηγεμονία και ΣΥΡΙΖΑ…

Επιστρέφοντας σταθερά στο χωριό για παραθερισμό αντιλαμβάνομαι ευκολότερα και πιο άμεσα την πολιτική κατάσταση. Μόλις μιλήσεις με δυο τρία άτομα αντιλαμβάνεσαι πρώτον τι έχει συμβεί και δεύτερον ποιος θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Βεβαίως αυτό το αντιλαμβάνεσαι και με τις δημοσκοπήσεις. Δεν είναι όμως ακριβώς το ίδιο.

Διότι οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ζωντανά άτομα, είναι αριθμοί. Και οι αριθμοί δεν σου δίνουν προοπτική ούτε συναίσθημα, ενώ πολύ συχνά πέφτουν σε σφάλμα ή είναι κατασκευασμένοι. Ο πηλιορείτης όμως δεν κάνει ποτέ λάθος και η προοπτική του φτάνει το λιγότερο μέχρι τέσσερα χρόνια.

Μπορείς να κάνεις δημοσκόπηση για μετά 4 χρόνια;