Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ακόμη και
μικρό παιδί, απορούσα με την «ιδιότητα»
που δήλωναν διάφοροι, δηλαδή «αδιόριστος εκπαιδευτικός». Ποτέ δεν είχα
καταλάβει πως και γιατί ο οποιοσδήποτε τελειώνει μια σχολή, ακόμη και σε δέκα
χρόνια, να θεωρείται εν δυνάμει εκπαιδευτικός και μάλιστα να δηλώνει και «αδιόριστος».
Λες και ήταν κληρονομικό του δικαίωμα. Λες και δεν υπάρχει η επιστήμη της παιδαγωγικής.
Λες και ο κάθε καραγκιόζης έχει το δικαίωμα να πλάσει ψυχές παιδιών, επειδή
μπόρεσε και πήρε πτυχίο Ιχθυοκαλλιέργειας απ τα ΤΕΙ … Σουλίου. Και όμως, αυτό
το σύστημα ίσχυε για δεκαετίες ολόκληρες επί επετηρίδας, όπου όλοι ανεξαιρέτως οι
πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΤΕΙ (ΚΑΤΕΕ) περίμεναν να διοριστούν, για να αράξουν ( ο συριζαϊσμός
έχει βαθιές ρίζες)…
Αυτό το φαιδρό «καθεστώς» ευτυχώς δεν ισχύει
πια, ισχύει όμως ένας εξίσου περίεργος νεοελληνικός παραλογισμός, που έχει
σχέση με τα λεγόμενα κόκκινα δάνεια,
και τις πρώτες κατοικίες. Όπου καθημερινά ακούμε, ακόμη και από νοήμονες και σοβαρούς,
κατά τα άλλα, ανθρώπους, πως ο καημένος ο κοσμάκης που λόγω κρίσης δεν μπορεί
να πληρώσει τις δόσεις του στεγαστικού του, κινδυνεύει τώρα να χάσει το σπιτάκι
του από τα κοράκια, το οποίο σπιτάκι έφτυσε
αίμα για να το αποκτήσει. Εξάλλου, στην μπανανία που ζούμε το κεραμίδι πάνω απ
το κεφάλι μας είναι η αμέσως επόμενη ανάγκη μετά τον διορισμό στο δημόσιο.









