Τον τελευταίο καιρό έχουν πληθύνει οι επιθέσεις
κατά του Α. Σαμαρά και του Β. Βενιζέλου, επιθέσεις που εκ πρώτης όψεως
φαίνονται αναιτιολόγητες. Και οι δύο πολιτικοί παρέδωσαν την αρχηγία των
κομμάτων τους στους διαδόχους τους, ενώ είναι φανερό πως δεν επιθυμούν την
επανάκαμψη τους. Μάλιστα, όπως λέγεται, ο Α. Σαμαράς είναι ο μοναδικός από τα
πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που στηρίζει αναφανδόν τον Κυριάκο
Μητσοτάκη. Τότε προς τι αυτό το μίσος;
Και αν εκπορευόταν αποκλειστικά από την πλευρά
του ΣΥΡΙΖΑ, θα υπήρχε η λογική εξήγηση γι΄ αυτό. Και οι δύο ασκούν σκληρότατη
αντιπολίτευση που ξεπερνά τον αντιπολιτευτικό λόγο των κομμάτων τους. Μάλιστα ο
λόγος του Β. Βενιζέλου έχει ακροατήριο πολύ ευρύτερο της παράταξης του, κατά
γενικήν ομολογία. Ο δε Α. Σαμαράς σε καμία στιγμή της πρωθυπουργίας του δεν
νομιμοποίησε πολιτικά και ηθικά τον Α. Τσίπρα, με αποκορύφωμα την μη
τελετουργική παράδοση της πρωθυπουργίας, κάτι για το οποίο επικρίθηκε τότε,
αλλά πρέπει να αισθάνεται απόλυτα δικαιωμένος σήμερα…









