Κοιτώντας στα μάτια το θηρίο…

Στη διάσημη αυτή φωτογραφία βλέπουμε τον Heinrich Himmler να κοιτάζει κατάματα έναν νεαρό Σοβιετικό αιχμάλωτο πολέμου, στη διάρκεια επίσκεψής του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Shirokaya της πόλης Μίνσκ της Λευκορωσίας τον Αύγουστο του 1941.

Ο αιχμάλωτος δεν κάνει πίσω, και επίσης κοιτάζει στα μάτια τον Himmler, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο εκείνη την εποχή, εκτός κι αν ήσουν ένας πολύ σκληρός άνδρας. Όμως, ο νεαρός αυτός, που τα έχει χάσει όλα, στέκεται στο ύψος του και αντιμετωπίζει τον Himmler στα ίσα. Αυτή είναι η απεικόνιση του θάρρους και της περιφρόνησης προς το τέρας…

Εκλογές; Μπα… δαγκώστε τα τέτοια σας και κάνετε υπομονή…

ΠΡΟΣΟΧΗ! Ακολουθεί παραλήρημα…

Δεκαετίες τώρα η χώρα ζει σε ένα μπασταρδεμένο καθεστώς, μια ερμαφρόδιτη πολιτικοοικονομική κατάσταση, κάτι δηλαδή μεταξύ καπιταλιστικού παραδείσου και πρώιμης σοβιετίας. Με τα καλά και των δυο συστημάτων, συν ως μπόνους την ατιμωρησία. Μια καθαρά νεοελληνική πατέντα.

Ερμαφρόδιτη με την έννοια ότι όλοι θέλουμε τα καλούδια του καταναλωτισμού, όλοι θέλουμε την χαμηλή φορολογία, τις κουρσάρες μας, την «επιχειρηματικότητα», τα τραπεζικά δάνεια, κλπ,  αλλά συγχρόνως θέλουμε και ισχυρό κράτος πατερούλη, με δημόσια και δωρεάν νοσοκομεία, φτηνά, αν όχι τσάμπα, ΜΜΜ, και από ένα πυροσβεστικό αεροσκάφος πάνω απ το αυθαίρετό μας. Χωρίς όμως να πληρώνουμε φόρους! Αυτοί είναι για τα κορόιδα...

Από τον επηρμένο Μπαρουφάκη στον πειραγμένο Ζουράρι…

Ποτέ μα ποτέ στο παρελθόν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δεν είχαν συσσωρευτεί τόσα κωμικοτραγικά συμβάντα στην πολιτική ζωή του τόπου. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το αστέρι των social media, ο πραγματικός εργοδότης του Κανάκη και του Σερεβετά,  φρόντισαν και φροντίζουν διαρκώς να φορτώνουν το πολιτικό σκηνικό με γεγονότα που άλλοτε προκαλούν την οργή των πολιτών και άλλοτε τη θυμηδία.

Ψεύδη, αντιφάσεις, παλινωδίες, αμετροέπεια, ηθική αναλγησία, κομπορρημοσύνη, αναισχυντία, μηχανορραφία, κοτσανολογία, αγραμματοσύνη και εσχάτως τρέλα στα όρια της σχιζοφρένειας, είναι στάσεις και συμπεριφορές, που δεν νομίζω ότι περιγράφουν πλήρως το πολιτικό παλμαρέ της σύντομης πολιτικής ζωής του κυβερνητικού συρφετού, του μορφώματος που στο όνομα του απεγκλωβισμού της χώρας από ένα άκρως προβληματικό παρελθόν ανέλαβε την τύχη της τα δύο τελευταία χρόνια...

"Σαμαράς" θα λέτε και θα κλαίτε…

«Εκτός από την εκδίκηση και η δικαίωση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο». Αυτή η φράση βρίσκεται από χθες στα χείλη πολλών βουλευτών της ΝΔ, μετά από τις δηλώσεις Βαρουφάκη ότι ο Σόιμπλε "έριξε" τον Αντώνη Σαμαρά γιατί δεν μπορούσε να περάσει το τρίτο μνημόνιο.

Φυσικά ο πρώην υπουργός Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ δεν απέκτησε ξαφνικά αξιοπιστία για τους νεοδημοκράτες βουλευτές, όμως οι δηλώσεις του δίνουν μια καλή ευκαιρία για να υποστηρίξουν οι βουλευτές που πρόσκεινται στον πρώην πρωθυπουργό, ότι οι ξένοι ήταν αυτοί που τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια του κ. Σαμαρά και επί της ουσίας τον οδήγησαν στο να απολέσει την πρωθυπουργία...

Γιατί διαφωνώ με τον Θοδωρή Τσεκούρα...

Μια απάντηση στο viral άρθρο «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η βλακεία μένει» του γνωστού διαφημιστή στο Andro. Πολλοί το χαρακτήρισαν ως το καλύτερο κείμενο που γράφτηκε τελευταία για την κρίση. Ο δημοσιογράφος Γιάννης Παλιούρης ανήκει στη «σιωπηρή μειοψηφία» που νιώθει αδικημένη.

Όλο το άρθρο του Θόδωρου Τσεκούρα μπορεί να συμπυκνωθεί σε μία και μόνο φράση: «όλοι ίδιοι είμαστε». Και σ’ αυτή ακριβώς τη φράση συμπυκνώνεται με τη σειρά της η αυτοϋπονόμευση της εξόδου από τον βούρκο στον οποίο τσαλαβουτάμε…

Ο αριστερός Λούλης και ο δεξιός «μπούλης»…

Δεν εθιζόμαστε να ασχολούμαστε με την παραπολιτική διάσταση της πολιτικής, αλλά ο κ. Τσίπρας, με τις δηλώσεις του, προτρέχει και μας προτρέπει: Εκμυστηρεύτηκε στη Νίσυρο, όπου τον υποδέχτηκε ο Πάνος Καμμένος, ότι εκεί τον είχε πρωτοδεί, και του είχε δημιουργήσει την «αίσθηση ότι ο κ. Καμμένος είναι ένας μπούλης». Και γιατί αυτό; Γιατί ο Πάνος ήταν «ένα παιδί μιας πλούσιας οικογένειας».

Μα και ο κ. Τσίπρας ήταν ένα παιδί μιας πλούσιας οικογένειας, θα αντιτείνει κάποιος, και θα έχει δίκιο. Και αυτός στα πούπουλα μεγάλωσε. Γιατί άραγε είχε την αίσθηση της απαξιωτικής διαφορετικότητας από το άλλο πλουσιόπαιδο, τον Πάνο Καμμένο;

Πότε θα αναλάβεις τις ευθύνες σου Γιάνη;

Γιάνη, σε θυμάμαι το 2012 σε τηλεοπτική εκπομπή να απορρίπτεις με στόμφο ως αδύνατη πρόβλεψη μου για την επιστροφή της Πορτογαλίας και της Ισπανίας στις αγορές, με το επιχείρημα πως τα ομόλογα βρίσκονταν σε μία τεράστια φούσκα η οποία θα έσπαγε σύντομα ωθώντας τα επιτόκια όλων των ευρωπαϊκών κρατών αλλά και του κόσμου στα ύψη.

Τελικά, βέβαια, συνέβη το ακριβώς αντίθετο: Αντί να καταρρεύσουν τα ομόλογα κατέρρευσαν τα επιτόκια τους, φτάνοντας, μάλιστα, σε πολλά κράτη ακόμη και σε αρνητικά επίπεδα...

Φτηνά τη γλίτωσε ο Ντόναλντ…

Πριν από μερικούς μήνες συνελήφθη στο Λας Βέγκας ένας νεαρός Βρετανός, επειδή όπως είπε ήθελε να δολοφονήσει τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο επίδοξος δολοφόνος έπασχε από αυτισμό και χρόνια ανορεξία, ενώ ήταν άνεργος και ζούσε μέσα στο παλιό αυτοκίνητό του. Μάλιστα, είχε έρθει στις ΗΠΑ με τουριστική βίζα, αλλά παρέμεινε ακόμη και μετά τη λήξη της επειδή ήταν, λέει, ερωτευμένος.

Όσοι  γνώριζαν τον 20χρονο Michael Sandford έχουν να λένε για την εξυπνάδα του, αλλά και για το ότι τα συμπτώματα του συνδρόμου Asperger, αυξάνονταν όσο μεγάλωνε…

Δηλαδή πότε θα γίνουν εκλογές;

Δηλαδή τι, τώρα δεν θα πάμε σε εκλογές; Σύμφωνα με την κυβερνητική γραμμή ενημέρωσης οι κάλπες θα στηθούν στο τέλος της τετραετίας. Νέο non paper εξεδόθη τη Δευτέρα στο οποίο επισημάνθηκε πως «παρά το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός ξεκαθάρισε με τον πιο εμφατικό τρόπο κατά την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία και ότι οι εκλογές θα γίνουν το φθινόπωρο του 2019 την επόμενη κιόλας μέρα ο κυριακάτικος Τύπος δημιούργησε μια φανταστική εικόνα, δίνοντας μάλιστα και ημερομηνίες εκλογών».

Ομως υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Οι πρόωρες εκλογές δεν είναι μόνο στη φαντασία του κυριακάτικου Τύπου όπως θέλει να λέει η ομάδα επικοινωνίας του Μαξίμου. Oλοι τις συζητούν. Και οι όταν κάτι τέτοιο το μελετάς έρχεται, δημιουργούνται αυτές ακριβώς οι φυγόκεντρες δυνάμεις που δεν μπορείς να κρατήσεις τίποτα όρθιο…

Παίζουν (και) τα ρέστα τους…

Από τον Πανάγιο Τάφο μέχρι το μοίρασμα του πλεονάσματος στους πιο αδύναμους Ελληνες, η Ελλάδα την περασμένη Πέμπτη έζησε ένα απίστευτο déjà vu: ο Τσίπρας έγινε Σαμαράς και ο ΣΥΡΙΖΑ μεταμορφώθηκε σε Ν.Δ. του Δεκεμβρίου 2014, με την τότε κυβέρνηση να εκτιμά πως αν πάει σε εκλογές οι ελπίδες της θα είναι μηδαμινές, έχοντας ως αποτέλεσμα να πετάξει τα τελευταία τσιπάκια στην πράσινη εκλογική τσόχα.

Οπως συμβαίνει σε τέτοιου είδους καταστάσεις, ο κόσμος κατάλαβε ότι η κυβέρνηση παίζει τα ρέστα της και προσπαθεί να σωθεί στο πρόσωπο του Τσίπρα και του οικονομολόγου των Αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος Γιάνη Βαρουφάκη…