Οι παραστάσεις συνεχίζονται καθ' εκάστην...

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει το ποιος είναι δήμαρχος ή κοινοτάρχης διότι όσα χρόνια ζω όλοι είναι ίδιοι… κυριολεκτικά.

Τα τέλη να εισπράττονται, και η δημοσιότητα να είναι άπλετη, κι από κει και πέρα το χάος,  αφού η θέση του δημάρχου είναι, ή μάλλον έχει καταντήσει,  τελετουργική, και απλά το εφαλτήριο για κάτι μεγαλύτερο… για υπουργικό θώκο.

Έτσι το βλέπουν οι επαγγελματίες πολιτικοί, από την εποχή που ο τότε άσημος Κούβελας βγήκε δήμαρχος στη Θεσσαλονίκη, και στη συνέχεια έγινε το πρώτο βιολί στις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας.

Όπως επίσης θυμάμαι την περίπτωση του Παναγιώτη Φασούλα, που κάποτε εξελέγη πρώτος (με ρεκόρ σταυρών) δημοτικός σύμβουλος στη Θεσσαλονίκη, αλλά στη συνέχεια δεν πάτησε ποτέ το πόδι του σε κάποια συνεδρίαση…

Όταν τον κατήγγειλαν για αυτό, απάντησε με στόμφο πως έχει καλύτερα πράγματα να κάνει με τον ελεύθερο χρόνο του.

Ναι, αλλά χιλιάδες ζαγάρια τον ψήφισαν για να τους σώσει...

Το – επικείμενο – «σμπαράλιασμα» του ΣΥΡΙΖΑ!

Στην Ελλάδα έχουμε μια τάση να βρισκόμαστε συχνά…«εκτός θέματος»!

Ή ερμηνεύουμε το σήμερα και το αύριο ως «γραμμική προέκταση» του χθες…

Είναι αξιοπερίεργο πως ένας λαός που έχει μάθει από τα γεννοφάσκια του να «πολιτικολογεί», δεν βλέπει τις κρίσιμες στιγμές τα πράγματα που αλλάζουν γύρω του. Και νομίζει ότι βρίσκεται σε ένα κόσμο ο οποίος προ πολλού, απλώς… δεν υπάρχει!

Κλασικό παράδειγμα, η συζήτηση περί του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος παρά τη δεινή ήττα του προχθές – και την προεξοφλούμενη, ακόμα μεγαλύτερη ήττα του στις 7 Ιουλίου – παραμένει, λέει, «ο ισχυρότερος πόλος στο χώρο της Κεντροαριστεράς».

Άρα, ο Τσίπρας «διασώζεται» (λέει)…

Αμετανόητοι συριζαίοι χαρίζουν απλόχερα το γέλιο…

Το πώς στέκεσαι απέναντι στην ήττα δεν δείχνει μόνο το ήθος σου. Δείχνει και την ευφυΐα. Δείχνει τη δυνατότητα αντίληψης για όλα αυτά που σε έκαναν να χάσεις αλλά και την ικανότητα προσαρμογής στις μέρες που έρχονται.

Δείχνει πόσο μπορείς να συνειδητοποιήσεις τι έφταιξε, αλλά και αν μπορείς να καταλάβεις τι πρέπει να κάνεις έτσι ώστε η ήττα να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο οδυνηρή.

Δυστυχώς, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ούτε για το ήθος τους φημίζονται, ούτε και ιδιαίτερα σημάδια ευφυίας έδειξαν όλα αυτά τα χρόνια. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως ο συνδυασμός της ήττας με την απουσία ήθους και ευφυίας δεν μπορεί παρά να είναι ιδιαιτέρως κωμικός.

Όπως ακριβώς και οι δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών που δείχνουν είτε ότι δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα είτε ότι ελπίζουν να είστε τόσο ηλίθιοι ώστε να μην έχετε πάρει χαμπάρι εσείς…

Γιατί τους καταψήφισαν οι δημόσιοι υπάλληλοι…

Ο Τσίπρας πίστευε ότι «έχει» τους δημόσιους υπάλληλους. Όχι αδίκως. Ήταν η μεγάλη δύναμη του παλαιού ΠΑΣΟΚ, την οποία κληρονόμησε αυτούσια.

Ως κυβέρνηση τους κανάκεψε, τους καλοπλήρωσε σε σύγκριση με άλλους κλάδους, δεν τους αξιολόγησε και κυρίως τους έφτιαξε τον νεοφιλελεύθερο μπαμπούλα του Κυριάκου για να φοβούνται.

Κι όμως αυτοί ψήφισαν ΝΔ. Ιδού ένα διδακτικότατο μάθημα και για τους Συριζαίους, αλλά και για τους νεοδημοκράτες που έρχονται…

Καληνύχτα κυρία Φώφη…

Δεν θα μπω στις θεωρίες «παρασκηνίου» πίσω από την απόφαση της κας Φώφης να κόψει το πρώην αρχηγό του Κόμματός της, Βαγγέλη Βενιζέλο από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΚΙΝΑΛ.

Ο ιστορικός του μέλλοντος, θα έχει ένα πρόβλημα να κατανοήσει, πώς είναι δυνατό να «κόβεται» ένας πολιτικός με κυβερνητική πείρα και κοινοβουλευτική ακτινοβολία, όπως ο Βαγγέλης Βενιζέλος, για να προταχθεί ένας μάλλον ατυχήσας… πρώην δήμαρχος όπως ο Γιώργος Καμίνης.

Ανθ’ ημών… Γουλιμής! Ξανά - 123 χρόνια αργότερα.

Ας δεχθούμε, όμως - χάριν συζητήσεως - ότι η κα Φώφη έκανε την απλή λογική σκέψη:

·       πρέπει να τραβήξω παλαιοπασόκους που θέλουν να φύγουν από το ΣΥΡΙΖΑ,

·       οι ψηφοφόροι αυτοί έχουν «αντιδεξιά» λογική,

·       ο Βενιζέλος μοιάζει στα μάτια τους πολύ «ταυτισμένος» με τις επιλογές της ΝΔ του Σαμαρά και του Μητσοτάκη,

·       άρα για να διευκολύνω αυτούς τους ψηφοφόρους να (επαν)έλθουν στο ΚΙΝΑΛ, πρέπει να «βγάλω από την εικόνα» το Βενιζέλο.

Από πρώτη άποψη μοιάζει «εύλογος συλλογισμός».

Αν το εξετάσεις λίγο περισσότερο, είναι… «πατάτα» ολκής…

Δρ. Μπαρουφάκης: «Ο Αλέξης ξέρει πως ξέρω ότι ξέρει»…

Το καλοκαίρι του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάνης Βαρουφάκης οδήγησαν την Ελλάδα στα capital controls.

Η χώρα βρέθηκε στο χείλος της στάσης πληρωμών και του κινδύνου κλονισμού κάθε είδους συναλλαγών που θα έφερναν το Grexit και η εσπευσμένη εισαγωγή νέου νομίσματος (ή κρυπτονομίσματος) χωρίς συμφωνία πρόσδεσης με το ευρώ και χωρίς νέο δάνειο από την Ευρώπη και το ΔΝΤ.

Ο πρωθυπουργός, υπό την πίεση της διεθνούς απομόνωσης, καθώς Ρώσοι και Κινέζοι δεν άρπαξαν την ευκαιρία να εγγυηθούν το ελληνικό χρέος και να στηρίξουν τις δαπάνες του Δημοσίου, έκρινε ότι η εφαρμογή του «Oχι» θα είχε ανυπολόγιστες εθνικές, οικονομικές και ποινικές συνέπειες. Ο κ. Βαρουφάκης, ανένδοτος, παραιτήθηκε.

Είχε προλάβει να εμφανιστεί στο Λονδίνο, στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο φορώντας εκκεντρικά πουκάμισα και να εξοργίσει το σύνολο των συναδέλφων του στο Eurogroup που του καταλόγισαν αλαζονεία και ναρκισσισμό που κόστισε στην Ελλάδα 100 δισ. ευρώ…

Προσοχή στα βράχια! Ο Γλέτσος προειδοποιεί τους Έλληνες...

Οι πρώτες εκλογές τελείωσαν, οι κοινοτάρχες, οι δήμαρχοι, οι περιφερειάρχες, και οι ευρωβουλευτές εξελέγησαν, και η χώρα προχωρά πλέον ακάθεκτη προς τις εθνικές εκλογές, διά των οποίων θα επιλέξουμε κυβέρνηση και βουλευτές.

Το χαστούκι που έφαγε ο Σύριζας ήταν ηχηρό, με τα διάφορα μεγαλόσχημα και μη στελέχη του να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, ψελλίζοντας διάφορες ασυναρτησίες του στυλ «ο λαός δεν κατάλαβε την προσφορά μας», «έφταιγε η αποχή», «κυβερνάμε μόλις 9 μήνες», κλπ κλπ.

Κάποιοι μάλιστα έκαναν και αυτοκριτική, όπως ο Τσαλακώτος, που ομολόγησε ότι «τσάκισε» τη μεσαία τάξη, αλλά αν τους δοθούν άλλα 4 χρόνια, τότε όλα θα πάνε πρίμα…

Η μεγάλη ευκαιρία…

Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη Κυριακή ήταν πολύ οδυνηρή και αποδείχθηκε καταλυτική για τις πολιτικές εξελίξεις…

Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγείται πλέον σε μια ήττα ακόμα πιο συντριπτική! Βέβαια, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας πιστεύει ότι κατοχυρώθηκε ως «ο άλλος πόλος» του πολιτικού μας συστήματος! Κάνει και πάλι λάθος…

Πρώτα πρώτα, τα κόμματα εξουσίας ξέρουν να κερδίζουν –ακόμα και κόντρα στο ρεύμα– αλλά ξέρουν και να χάνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ αιφνιδιάστηκε από το αποτέλεσμα. Είχε όλες τις «προειδοποιήσεις», αλλά… δεν το περίμενε! Και αμέσως μετά έδειξε ότι δεν ξέρει να χάνει. Δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε γύρω του όλο αυτό τον καιρό. Είχε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, πολύ πριν χάσει τις ίδιες τις εκλογές. Αυτό είναι η «αχίλλειος πτέρνα» του ΣΥΡΙΖΑ: ότι δεν κατάλαβε τίποτε!
Μετά την οριστική ήττα του θα απολέσει και τη «συγκολλητική» ουσία που τον κρατούσε έως τώρα! Και όλες οι «συμπιεσμένες» έως σήμερα αντιθέσεις θα βγουν δραματικά στην επιφάνεια...

Ιστορικές αλήθειες… μόνο από τον Βελόπουλο!

Επαναληπτικές εκλογές για δήμους και περιφέρειες, αποχώρηση (αποπομπή) Βενιζέλου από το ΚΙΝΑΛ, προειδοποιήσεις ότι ο Κυριάκος θα ξεπουλήσει τα αεροδρόμια και θα επαναφέρει τα διόδια… ο ΠΑΟΚ συζητάει με τον Μέσι… και άλλα πολλά.

Στην Ελλάδα είπαμε ποτέ δεν πλήττεις.

  

Ειδικά όταν έχεις πολιτικούς ταγούς σαν τον Βελό.

Εκείνον τον «ιστορικό» και «αρχαιολόγο» (όπως αυτοαποκαλείται) που εξελέγη εν χορδαίς και οργάνοις στην Ευρωβουλή, προκειμένου να μας σώσει (μαζί με τον Βουσμάνο)…

Ο… «ελλογιμότατος» (αγράμματος) πρωθυπουργός της Ελλάδας!

Πολλοί είναι εκείνοι, οι οποίοι γνωρίζοντας την ιδιότητά μου ως φιλολόγου, με ερωτάν πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος , ο οποίος δεν μπορεί να διακρίνει βασικές έννοιες της ελληνικής Γλώσσας: ότι «διάτρητος» σημαίνει κατατρυπημένος και όχι διαφανής.

Ότι δεν υπάρχει λέξη «απεύθυνση» ως παράγωγο του απευθύνω.

Ότι η τυμβωρυχία δεν λέγεται «τυμβοθηρία». Και ο νεποτισμός δεν έχει σχέση με τα… ποτά, για να λέγεται «νεο-ποτισμός»(!).

Ο οποίος κάνει χονδροειδή εκφραστικά λάθη: «θρέφει τους καρπούς», αντί δρέπει τους καρπούς, «ακατάληπτοι δεσμοί», αντί ακατάλυτοι δεσμοί.

Ο οποίος αγνοεί βασικά στοιχεία της ελληνικής Ιστορίας και της Μυθολογίας: ότι ο Μεσαίωνας δεν ήταν «ένας αιώνας», αλλά 10 αιώνες, 5^ος αι. μ. Χ- 15^ος, ότι η «Κόπρος» ήταν του Αυγεία και όχι του «Αυγέα», ότι η «δαμόκλειος σπάθη» δεν σημαίνει «οικογενειακό βάρος και φιλοδοξία» αλλά επαπειλούμενος κίνδυνος, ότι ο ποταμός «Νείλος» δεν έχει καμιά σχέση με τον ήλον = καρφί, γι’ αυτό η φράση είναι «θέτω τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων» και όχι «επί τον… Νείλον».

Ο οποίος αγνοεί την Γεωγραφία ης Ελλάδας: ότι η Μυτιλήνη και η Λέσβος είναι ένα και το αυτό νησί…