Heaven...

Talking Heads

Τα σύννεφα φέρνουν καταιγίδα…

Όσο περνούν οι ημέρες –αν όχι οι ώρες- η κυβέρνηση έρχεται όλο και σε δεινότερη θέση αναφορικά με το προσφυγικό.Η χθεσινή απέλπιδα έξοδος χιλιάδων ανθρώπων προς τα Σκόπια, μέσα από βουνά, λαγκάδια, αφρισμένους παραπόταμους, αλλά κι ο τραγικός θάνατος τριών ανθρώπων σ’ αυτή τους την προσπάθεια, αποτελεί μια απλή και μόνο ένδειξη του αδιεξόδου.

Η Πρώτη φορά Αριστερά, μεγάλη στα λόγια ελαχιστότατη στα έργα, με τις πρωτοφανείς ολιγωρίες της αδυνατεί να διαχειριστεί το πρόβλημα, το οποίο εν πολλοίς η ίδια δημιούργησε. Το πρόβλημα μπλέκεται επικίνδυνα. Ακόμη και σε εθνικά ζητήματα…

Η λασπουριά, η Αντζελίνα, οι πένσες, και ο … Πάντζας!

Εδώ και ενάμιση χρόνο η Ελλάδα καταστρέφεται συστηματικά, μέρα με τη μέρα, με αποκορύφωμα το τελευταίο διάστημα όπου η χώρα μας πέρα από τις εσωτερικές της αμέτρητες πληγές, έχει πλέον απομονωθεί από τους πάντες, εταίρους, σύμμαχους, φίλους κλπ. Με κίνδυνο να πραγματοποιηθεί αυτό που εγώ ο άσχετος έγραφα εδώ και μήνες, ότι δηλαδή στο τέλος τέλος θα μείνουμε εμείς κι εμείς, με κλειστά σύνορα από παντού, παρέα με ένα (και βάλε) εκατομμύριο «πρόσφυγες», περιμένοντας να μας ρίξουν τσουβάλια με φακές τα αεροπλάνα της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Το μόνο στοιχείο που μας διασώζει (μέχρι στιγμής), είναι η αρχαία μας κληρονομιά, την οποία κάποιοι εξακολουθούν να σέβονται, αλλά κι αυτό το πλεονέκτημα συνεχώς φθίνει. Οι άλλοτε φιλέλληνες ξένοι μας έχουν σιχαθεί.  Δείτε για παράδειγμα την χολή που στάζει ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, που μιμούμενος τον Μέτερνιχ μας στήνει στη γωνία και πυροβολεί κατά ριπάς. Και δυστυχώς, εν πολλοίς έχει δίκιο. Και αν στην παρούσα συγκυρία δεν ήταν στα πράγματα η (μαντάμ) Μέρκελ, ήδη θα μας είχαν εκδιώξει και από την Σένγκεν, και από την Ευρωζώνη, μπορεί και από τον ΟΗΕ…

Μετανοημένες Μαγδαληνές στα Χρόνια της Χολέρας…

Διαβάζουμε, όχι χωρίς ένα πικρό χαμόγελο και παρά την αρχική θυμηδία, την μακροσκελή στον συγκαλυμμένο πανικό της απολογία της τελευταίας Μετανοημένης Μαγδαληνής (ΜΜ) η οποία μάλιστα υποβάλλεται στην χειμαζόμενη κοινωνία και υπό μορφήν βιβλίου. Όπου η αρσενική ΜΜ επειδή πλέον φαίνεται πως έχει αρχίζει να γυρίζει αμετάκλητα ο τροχός, προσπαθεί μέσω της μεθόδου του κατόπιν εορτής μεθύστερου εξορκισμού να αποποιηθεί των ευθυνών της για το λιθαράκι ή ογκόλιθο πάρτε το όπως θέλετε, το οποίο έβαλε και αυτή στην καταστροφή της χώρας, υποστηρίζοντας την ΠΦΠΞα (Πρώτη Φορά και Ποτέ Ξανα «αριστερά»).

Ξέρετε, είναι απορίας άξιο το πως τόσο ακέραιοι άνθρωποι, που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους απέναντι στην αδικία, τη διαφθορά και τα κακώς κείμενα, δεν είδαν και δεν κατάλαβαν αυτό πουν εμείς οι πληβείοι είχαμε καταλάβει από την πρώτη στιγμή όταν σπαράζαμε από το 2013 φωνάζοντας» Για όνομα του Θεού, ΟΧΙ ΑΥΤΟΥΣ…

"Κινήματα" ρεμούλας και ληστείας…

"Από τα κινήματα προέρχομαι και εγώ..." κοκορεύτηκε στους  αγρότες ο Τσίπρας. Αλλά δεν λιποθύμησαν από θαυμασμό. Προφανώς γιατί ξέρουν πως είναι άλλο πράγμα οι, πραγματικές, κινητοποιήσεις για το μεροκάματο. Και άλλο τα "κινήματα" της ρεμούλας με τους μισούς στη Βουλή και στην Εκάλη... Και τους άλλους μισούς τρωκτικά στο κράτος ή στις φυλακές για διακεκριμένες ληστείες...

Αλλά "Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις…" όπως είπε ο αλησμόνητος δάσκαλος της τέχνης Γιάννης Τσαρούχης. 

Και το είπε (θυμίζω στους νεότερους) την εποχή του ΠΑΣΟΚ με το μούσι και το ζιβάγκο... Όταν το σοσιαλιστικό κίνημα του Ανδρέα δήλωνε πως έφερνε την "Αλλαγή" στην Ελλάδα… Το ΠΑΣΟΚ, ως "κίνημα" μπήκε σύσσωμο στη Βουλή, στην Εκάλη, στην Κηφισιά, στην Πολιτεία και στη Βουλιαγμένη. Αλλά την Αλλαγή... την πληρώσαμε και την πληρώνουμε όλοι μέχρι σήμερα που από 48% έφθασε στο 4% αλλά δεν αλλάζει. Παραμένει "κίνημα"...

Τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι...

Σ​​ήμερα, που ακόμη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να κατανοούν ότι ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος από τα συνθήματά τους και ότι πολιτική δεν γίνεται με κραυγές του τύπου «Γκόου μπακ, μαντάμ Μέρκελ», καλόν είναι να φτιαχτεί ένας οδικός χάρτης για το μέλλον. Αυτός ήταν αναγκαίος στο παρελθόν, αλλά τώρα γίνεται υπαρξιακή ανάγκη για τον τόπο.

 

Η Ελλάδα του Αλέξη!

Η Ελλάδα απομονώνεται σε όλα τα μέτωπα. Θέματα, που θα τα βρούμε μπροστά μας, ανοίγουν τσάτρα-πάτρα και φοβόμαστε ότι η χρεοκοπία που έφερε η ανέμελη πολιτική του κ. Κώστα Καραμανλή μπορεί να αποτελεί ένα μικρό επεισόδιο στον δρόμο προς τη μεγάλη καταστροφή...

Mad World...

Gary Jules

Η μπούργκα της επιστημοσύνης…

Βγαίνει ένας υπουργός και μας λέει ότι οι πρόσφυγες θα βοηθήσουν στην επίλυση του δημογραφικού -λες και δεν είμαστε συγκεκριμένος λαός, αλλά πρόκειται για κεφάλια βοδιών ή κατσικιών, για πληθυσμό από ζωντανά κι όχι για ανθρώπους. Λες και οι πρόσφυγες δεν έχουν ειδικά, μοιραία χαρακτηριστικά, όπως είναι η θρησκεία, η εθνικότητα, ο τρόπος ζωής, τα συμφέροντά τους, οι ιδιοτέλειές τους, αλλά και το τι είναι προσωπικά ο καθείς, από άγγελος, νοικοκύρης μέχρι πιθανός κακούργος.

Αντιμετωπίζει ο υπουργός τη χώρα σαν μαντρί παραγωγής απρόσωπων κρεάτων. Και το ωραιότερο που λέει: Πρόκειται για “επιστημονική άποψη” -φράση που επιτείνει την κτηνιατρική αντίληψη, η οποία δύσκολα αποκρύπτει την πρόθεσή του, που είναι ακραιφνώς σταλινική, διεθνιστική-εθνομηδενιστική και ολοκληρωτική...

Το «Τσίρκο Ειδομένη» σας καλωσορίζει…

Από πού να αρχίσει κανείς, πώς να περιγράψει το αίσχος που συμβαίνει στην 25^η ισχυρότερη οικονομία του κόσμου και ποιον τρόπο να βρει να αποτυπώσει τις εικόνες, χωρίς να αισθάνεται ότι προσβάλλει τον αγώνα των δύσμοιρων αυτών ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή;

Ας ξεκινήσουμε από την ξερή περιγραφή των όσων συμβαίνουν εκεί. Αρκετές χιλιάδες άνθρωποι είναι συγκεντρωμένοι στον καταυλισμό που έχει δημιουργηθεί de facto στη γραμμή των συνόρων. Το πόσες χιλιάδες, κανείς δεν είναι σε θέση να το πει, καθώς δεν υπάρχει καμιά επίσημη καταγραφή. «Και ποιος κάνει κουμάντο σε αυτόν τον τόπο;» όπως ρώτησε αξιωματούχος ξένης κυβέρνησης. «Κανείς. Οι εκπρόσωποι των ΜKΟ μαζεύονται μια φορά την εβδομάδα κι αποφασίζουν μεταξύ τους», ήταν η απάντηση…

Μπορεί το κακό να είναι αστείο;

Πενήντα χρόνια μετά τη δημοσίευση του «Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ», δύσκολα μπορούμε να κατανοήσουμε πόσο θορύβησε τους ομοεθνείς της –αλλά και όλο τον υπόλοιπο κόσμο– η τραυματική διαπίστωση της εβραίας Χάνα Άρεντ: το Κακό μπορεί να είναι τετριμμένο, να είναι κοινότοπο, να είναι μπανάλ.

΄Οσοι είχαν επιβιώσει από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν έτοιμοι να συμφιλιωθούν με την ιδέα πως είχαν πέσει θύματα μιας δαιμονικής δύναμης του Κακού –ανάλογης με τη φονική μανία του συνταγματάρχη Κουρτς, όπως θα τον ερμήνευε αργότερα ο Μάρλον Μπράντο–, αλλά όχι κι ενός δημοσίου υπαλλήλου σαν τον Άντολφ Άιχμαν, κάποιου που εκτελούσε διαταγές ολέθρου με την ίδια βαριεστημάρα που ένας άλλος συντοπίτης του θα καθάριζε τον κηπάκο του από τα αγριόχορτα.