Κι αν χάσει τον πόλεμο η Αμερική;

Τα προηγούμενα χρόνια ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν «ειρηνιστής» και λάβρος κατά των Αμερικανών προέδρων που κατά καιρούς ενέπλεκαν τη χώρα τους σε μακρινούς πολέμους, και ορκίζονταν πως ο ίδιος δεν θα το κάνει ποτέ. Μέχρι που εξελέγη για δεύτερη φορά, και άρχισαν τα όργανα…

Από τη μέρα της έναρξης του πολέμου κατά του Ιράν οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν πάνω από 8.000 πυραυλικές επιθέσεις εναντίον του, χώρια εκείνες του Ισραήλ, και κατέστρεψαν περίπου 150 ιρανικά σκάφη διαφόρων τύπων.

Παρ’ όλα αυτά, και παρά τον αρχικό ενθουσιασμό του, τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς για τον Αμερικανό πρόεδρο. Εξ ου και οι «παρακλήσεις» για βοήθεια προς τους «απρόθυμους» Ευρωπαίους προκειμένου να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ.

Τώρα, ο Τραμπ σκέφτεται ακόμη και να στείλει πεζοναύτες στο έδαφος, να καταλάβουν νησιά, αν και αυτό θα προκαλούσε σφοδρές αντιδράσεις εκ μέρους των Αμερικανών πολιτών, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήδη διαφωνούν με την σύρραξη, και το μόνο που βλέπουν είναι η αυξανόμενη τιμή στις αντλίες, σε μια χώρα όπου λόγω αποστάσεων κλπ. χωρίς όχημα είσαι «κλινικά νεκρός»...

Ο Λαλάκης, που θα μπορούσε να ήταν πρωθυπουργός…

Μια ακόμη φανταστική ιστορία για μια φανταστική χώρα. 

Σε μια φανταστική βαλκανική χώρα, τη Γρεκία που λέγαμε, η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι τόσο επάγγελμα, ή λειτούργημα, όσο… κληρονομικό δικαίωμα.

Και γι’ αυτό υπήρχε και υπάρχει μια οικογένεια-δυναστεία, μέλη της οποίας διετέλεσαν πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, ακόμη και πρόεδροι της δημοκρατίας.

Ο Λαλάκης λοιπόν γεννήθηκε μέσα σε αυτή την οικογένεια, από την οποία κληρονόμησε τα πάντα εκτός από την απαραίτητη πνευματική επάρκεια. Με λίγα λόγια ήταν λίγο… λειψός. Από μικρό όμως τον προετοίμαζαν για μεγαλεία...

 

Δάσκαλοι και καθηγητές του έκαναν ειδικά φροντιστήρια, και διόρθωναν τα γραπτά του, ενώ έμμισθοι φιλόλογοι έγραφαν τις εκθέσεις του, για τις οποίες δέχονταν επαίνους στο σχολείο.

Στο κόμμα, που ίδρυσε θείος του, και στο οποίο γράφτηκε από μικρός, ακόμη και παλαίμαχοι διάσημοι πολιτικοί γελούσαν με την καρδιά τους στα δήθεν αστεία του, ενώ τον χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό όταν έπαιρνε το λόγο σε κάποιο συνέδριο ή σε κάποια κομματική εκδήλωση.

Το μέλλον, όπως όλα έδειχναν, ήταν δικό του...

Η περιπέτεια της Λίλας στο… Ντουμπάι!

Πως τα φέρνει η μοίρα αν έχεις άστρο…

Έτσι, τη μέρα που στη χώρα πραγματοποιήθηκαν μεγαλειώδεις και πολυπληθείς συγκεντρώσεις πολιτών που διαμαρτύρονταν για το σκάνδαλο της κυβερνητικής συγκάλυψης μιας σιδηροδρομικής τραγωδίας, που δολοφόνησε 57 αθώες ψυχές, και που οφείλονταν στην ανεπάρκεια ενός συγκεκριμένου υπουργού και πολλών άλλων «παραγόντων», η τύχη το έφερε οι ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν, και έτσι η όλη ενημέρωση να εστιάσει στον νέο «παγκόσμιο» πόλεμο που ξέσπασε, και όχι στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Με τον Κυριάκο (και τον Κ.Κ. του Αχ.) να ξεφυσάνε ανακουφισμένοι.

Μέσα όμως από την σκληρή πραγματικότητα ενίοτε ξεφυτρώνουν μέσα από μικρές ανεπαίσθητες χαραμάδες και κάποιες τριτεύουσες ιστορίες, που προκαλούν… θυμηδία.

Ακολουθεί μια τέτοια…

 

Η Λίλα ζούσε την τέλεια ζωή, μέσα από τα διάφορα «φίλτρα» που η ίδια της είχε βάλει.

Στα 23 της αιωρούνταν, βλέποντας τον κόσμο μέσα από ροζ γυαλιά. Ήταν αυτό που λέμε «ινφλουένσερ», μιά μαέστρος δηλαδή στον χειρισμό των σόσιαλ μίντια, με τα διάφορα προφίλ της να είναι ένα συνονθύλευμα παστέλ εικόνων, ελαφρών στιγμιότυπων, ανούσιων πληροφοριών συνοδευόμενων από  σέλφις,  και κυρίως πληρωμένων διαφημίσεων για προϊόντα εταιριών οι οποίες το μόνο που ζητούσαν ήταν ένα προκλητικό ντύσιμο, ένα σφιχτό κορμί, duck face χείλη, και το περίφημο σύνθημα «Γουάου, περνάμε υπέροχα»...

Με αεροπλάνα και με τρένα, και με τους φίλους τους παλιούς… (και ανερυθρίαστους).

Με αφορμή το πρόσφατο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, ξαναθυμηθήκαμε τα Τέμπη.

Μόνο που οι Ισπανοί ούτε έσπευσαν να μπαζώσουν τον χώρο, ούτε έστησαν σε χρόνο ντε τε επικοινωνιακά σόου, ούτε είδαμε καμιά πυρόσφαιρα να φωτίζει τον ουρανό.

 

Το μόνο κοινό σημείο των δυο δυστυχημάτων, πέραν των πολλών αθώων νεκρών,  είναι πρώτον ότι τα τρένα και εκεί ανήκουν σε ιταλική εταιρία που τα λειτουργεί, και δεύτερον ότι και οι Ισπανοί μηχανοδηγοί είχαν προειδοποιήσει προ πολλού για τους κινδύνους της συγκεκριμένης περιοχής (ράγες) που συγκρούστηκαν τα τρένα...

Του Θάνατου Παράγγειλα...

 Ξυλούρης, Χρύσανθος

 

Τελικά ποιος έριξε τους δίδυμους πύργους;

Αύριο συμπληρώνονται 24 χρόνια από την 11/9/2001 και τη κατάρρευση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη. Ένα γεγονός που οδήγησε σε βομβαρδισμούς, εισβολές, πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, και θανάτους χιλιάδων αθώων και μη.

 

Μέχρι σήμερα, συνεχίζει ακάθεκτη η αμφισβήτηση της επίσημης εκδοχής όσον αφορά στο ποιος σχεδίασε και ποιος εκτέλεσε την «τρομοκρατική» αυτή επιχείρηση. Τα στοιχεία που απορρίπτουν  την επίσημη εκδοχή, είναι πλέον αρκετά… 

Death of a Clown...

 The Kinks

Κυριάκο παρ’ το αλλιώς, για το καλό όλων μας…

Εδώ και αρκετό καιρό ο πάντα εν εγρηγόρσει Σαμαράς τοποθετείται επί διαφόρων θεμάτων της πολιτικής επικαιρότητας, κυρίως των εθνικών, σφραγίζοντάς τα με την προσωπική πατριωτική δική του αντίληψη των πραγμάτων.

Κι’ αυτό διότι πάνω απ’ όλα, πέραν του «πατριώτης», ο Σαμαράς είναι ένα καθαρά «πολιτικό ον», έχοντας διατελέσει βουλευτής από τα 26 του.

Οι τοποθετήσεις αυτές, που είναι μάλλον αντίθετες εκείνων της κυβέρνησης του «ανέμελου γόνου», προφανώς τσούζουν, και γι’ αυτό οδήγησαν στη διαγραφή του από το κόμμα το οποίο υπηρετεί από τα νιάτα του, και στο οποίο διετέλεσε αρχηγός, και με το οποίο έγινε και πρωθυπουργός στα πιο δύσκολα ίσως (οικονομικά) χρόνια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

 Αυτά που επισημαίνει ο Σαμαράς ενοχλούν. Πώς να το κάνουμε;

Η θρυαλλίδα όμως όλων των δημοσίων τοποθετήσεών του ήταν, όπως φαίνεται, το πρόσφατο άρθρο του στα ΝΕΑ, δια του οποίου για μια ακόμη φορά αποδόμησε την «μειοδοτική» σημερινή εθνική πολιτική, και όχι μόνο...

Όλος ο θίασος επί σκηνής λόγω… Σαμαρά!

Έχει πλάκα η πολιτική επικαιρότητα, δεν λέω.

Γιατί;

Διότι δεν χρειάστηκε παρά ένα άρθρο του Σαμαρά, που αποδομεί την περήφανη εξωτερική πολιτική του Κυριάκου, για να ξεκινήσει ολόκληρη φημολογία και παραφιλολογία για το αν θα κάνει κόμμα ή όχι.

Και άντε το Μαξίμου ταράχτηκε, αλλά πως εξηγείται η ξαφνική επανεμφάνιση κάποιων πολιτικών φαντασμάτων του παρελθόντος, που παρέα με σύγχρονους βρικόλακες, βγήκαν ξανά παγανιά σφυροκοπώντας τον Μεσσήνιο πρώην πρωθυπουργό; 

Και δεν αναφέρομαι μόνο στην συνήθη ύποπτη Ντόρα, που με το συραμμένο χαμόγελο που την διακρίνει πήρε σβάρνα τα κανάλια για να μας πει πόσο αγνώμων είναι ο Σαμαράς, πόσο λίγος, και άλλες τέτοιες αλήθειες…

I Know Places

 Lykke Li

 

A Girl Like You...

 Edwyn Collins

 

Το Βατερλό του "ανέμελου"...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Μητσοτάκη μετά τη συνέντευξη στον Σρόιτερ είναι το απότομο και σαρωτικό άδειασμα των θέσεων των υποστηρικτών του. Αφενός ο έως χθες πανίσχυρος επικοινωνιακός μηχανισμός είδε να του τραβάει σε μια στιγμή το χαλί κάτω από τα πόδια ο ίδιος ο πρωθυπουγός. Αλλά υπάρχει και ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ:

 

 

Εκτός από τους ποικιλοτρόπως πληρωμένους υποστηρικτές του, ο Μητσοτάκης και ο μητσοτακισμός γενικότερα έχουν μια αρκετά ισχυρή και σταθερή βάση αγνών και άδολων υποστηρικτών, που απλά πιστεύουν σε αυτά που πρεσβεύει ή, ορθότερα, δείχνει να πιστεύει η Οικογένεια και ιδίως ο Κυριάκος...

 

Είναι ο Μασκ… ένας νέος μεταμοντέρνος Αδόλφος;

Ένα από τα πολλά αξιοσημείωτα των γενικά περίεργων ημερών που διανύουμε είναι και ο παγκόσμιος σάλος με τον χαιρετισμό που απηύθυνε ο Έλον Μασκ σε πολυπληθές κοινό  οπαδών του Τραμπ, που τον αποθέωνε, και που πολλοί λένε ότι ήταν ο μισητός χαιρετισμός των Ναζί.

Κάτι ανάλογο είχε κάνει και ο πολλά υποσχόμενος παίκτης της ΑΕΚ Κατίδης το μακρινό 2013, με αποτέλεσμα να «εξαφανισθεί» από το ποδοσφαιρικό προσκήνιο.

Βέβαια ο Κατίδης ήταν ένα 20χρονο ημιαγράμματο παιδάκι από τον Γιδά, ενώ ο Έλον είναι εδώ και καιρό ο πιο πλούσιος άνθρωπος όχι μόνο του πλανήτη, αλλά όλων των εποχών!

Με πολλούς που έχουν παρακολουθήσει την πορεία του να αναρωτιούνται μήπως είναι ταξιδιώτης του χρόνου, ή ακόμη και εξωγήινος. Όλα είναι πιθανά, λένε...

Η επίθεση των… βομβητών.

 Παγκόσμιο σοκ με τις ταυτόχρονες εκρήξεις ηλεκτρονικών βομβητών στον Λίβανο, που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον δέκα ατόμων, και τον τραυματισμό τριών και πλέον χιλιάδων άλλων.

 

Πολλά και τα ερωτήματα για τα αίτια των εκρήξεων, με κάποιους να μιλάνε για κακόβουλο λογισμικό που υπερθέρμανε τις μπαταρίες, και με την New York Times να αναφέρει πως μάλλον πρόκειται για καλά οργανωμένο σαμποτάζ των Ισραηλινών σε παρτίδα βομβητών, μέσα στους οποίους τοποθετήθηκε εκρηκτική ύλη...

Coca Cola Blues...

 The Psychic Ills

 

Rocket USA

 Suicide

 

Η Γαλλία στη κόψη του ξυραφιού…

 Εδώ και χρόνια το έλεγα (και το έγραφα). Πως δεν πάει άλλο.

Η συνεχιζόμενη διολίσθηση της Ευρώπης με τις διάφορες «ατζέντες», τον δικαιωματισμό, την πολιτική ορθότητα (ο φασισμός του 21^ου αιώνα),  την ισλαμοποίηση, την μαζική λαθρομετανάστευση, την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, την οικονομική δυσχέρεια, και όλα εκείνα που αποτελούν μια εντελώς διαφορετική ήπειρο από εκείνη πριν από 20-30 χρόνια, θα οδηγούσε τελικά σε ένα «βίαιο» reboot, μια επανεκκίνηση με ακροδεξιά, έως και ναζιστικά στοιχεία.

Το περίμενα να συμβεί πρώτα κάπου στη Σκανδιναβία, εκεί που η ανεκτικότητα της χρόνιας σοσιαλδημοκρατίας οδήγησε τους λαούς σε απόγνωση, με την μετατροπή των χωρών της σε ισλαμικά χαλιφάτα...

Summer Winter

 Annie Trezza

Κυριάκος: Το κλαδί και το... πριόνι!

Διαβάζω εδώ κι εκεί για το πώς η φετινή αποχή στις ευρωεκλογές θα σπάσει κάθε ρεκόρ.

Η απολιτίκ νεολαία σε συνδυασμό με τον επερχόμενο καύσωνα δικαιολογούν αυτή την δυσμενή πρόβλεψη.

Ποιος νέος θα προτιμήσει να στηθεί σε ουρές για να ψηφίσει την… Βόζενμπεργκ, τον Αυτιά, ή τον Ζαγοράκη,  από το να πάει για μπίρες και βουτιές;

 

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τις «απόρρητες εκθέσεις ξένων πρεσβειών» (λέμε τώρα) που μιλάνε για αφαίμαξη της ΝΔ, και μετάγγιση ψήφων σε κόμματα όπως αυτό του Βελό ή της Νίκης, τότε δικαιολογείται απόλυτα ο εμφανής πανικός του Κυριάκου, και τα εκατομμύρια ευρώ (σάμπως δικά του είναι;) που το Μαξίμου ξοδεύει αλόγιστα στην διαφημιστική του εκστρατεία.

Σήμερα μάλιστα το πρωί άκουγα γνωστό δημοσκόπο σε πάνελ να λέει πως 1.5% όσων ψήφισαν ΝΔ πριν από μερικούς μήνες, σκοπεύουν να το ρίξουν στον… ΣΥΡΙΖΑ!

 

Το άστρο του Κυριάκου…

Σαν χθες θυμάμαι τότε που μέσα σε λίγα μόνο τέρμινα κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος το  ιστορικό ΠΑΣΟΚ του 44% , του παντοδύναμου γόνου.

The rest is history… και κάποιοι ποταποί τα θυμόμαστε.

Τα πάντα όλα ήταν εναντίον μας τότε, και η χώρα φλέρταρε καθημερινά με τα συσσίτια.

Το λέει κι ο μακαρίτης πλέον Σόιμπλε (ο «σακάτης» κατά τους Αιλυναράδες της εποχής) στα πρόσφατα δημοσιευμένα απομνημονεύματά του.

Αν δεν ήταν ο Ολάντ, την έγκρισή του οποίου ήθελε η Μέρκελ για να μας διώξει από το ευρώ, όλα σήμερα θα ήταν διαφορετικά.

 

 Ευτυχώς όμως ο Γάλλος πρόεδρος αρνήθηκε να συμμετάσχει στο έγκλημα, λέγοντας τότε πως «δεν μπορούμε να διώξουμε τον Πλάτωνα από την Ευρώπη», ή κάπως έτσι…

Ήταν η εποχή που ο Σαμαράς πάλευε με τα θηρία, τόσο απέναντί του, όσο δίπλα του, αλλά και πίσω του...