Τα δύο άκρα της … βλακείας!

 Πολύς λόγος έχει γίνει για την λεγόμενη βία των δυο άκρων, με τις κατηγορίες, τις αντικρούσεις, και τις χυδαιότητες κλπ να εκτοξεύονται εκατέρωθεν.

Καθόλου όμως λόγος δεν έχει γίνει για μια άλλη κοινή συνισταμένη των δυο άκρων του πολιτικού φάσματος στη χώρα μας, και που δεν είναι άλλη από την βλακεία.

Βλακεία, που εν μέρει οφείλεται στη γενικευμένη ιστορική άγνοια, η οποία σε συνδυασμό με την δικαιολογημένη (εν πολλοίς) αγανάκτηση, δημιουργεί ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα.

Και τα αποτελέσματα της βλακείας αυτής μπορεί να μην είναι τόσο άμεσα ή θεαματικά όσο εκείνα της βίας, είναι όμως εξίσου επικίνδυνα αφού οδηγούν και αυτά στη πολιτική και κοινωνική πόλωση, και ίσως μακροπρόθεσμα στο δέσιμο μας χεροπόδαρα.

Πλατφόρμες, τσόκαρα, και Louboutin...

Να προειδοποιήσω, εξαρχής, ότι σήμερα θα καταδυθούμε στα βάθη της αριστερής σκέψης, όπερ σημαίνει ότι οι αλλεργικοί στη γλώσσα της Αριστεράς καλύτερα να διαβάσουν κάτι άλλο.

Βαθιά εισπνοή, λοιπόν, και βουτάμε...

Επίκαιρο όσο ποτέ είναι και σήμερα «το παλιό αίτημα να γίνει ο λαός νοικοκύρης στο σπίτι του».

Μάλιστα· και πώς θα γίνει αυτό;

Απαντά: «Μόνο από ένα ευρύ μέτωπο λαϊκής σωτηρίας, ένα ισχυρό παλλαϊκό μέτωπο, ανεξάρτητα από διαφορές. Τη νέα κατοχή, όπως και την παλιά, μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνο ο ενωμένος και οργανωμένος λαός. Οργανωμένος σε ένα μέτωπο πολύμορφης δράσης για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Που θα συναρθρώνει αρχικά τις επιμέρους αντιστάσεις και τις τοπικές εξεγέρσεις, θα ενοποιεί και θα διευρύνει τους αυτοοργανωμένους χώρους αντίστασης και ανάσας. Θα συγκεντρώνει και θα οργανώνει τη λαϊκή οργή, με ένα συγκροτημένο, πειστικό, μεταβατικό πρόγραμμα που θα εμπνέεται από το όραμα μιας κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών»….

Από τη διαστρέβλωση στην άνοια….

Στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής οι συνήθεις αδυσώπητες μάχες περί όνου σκιάς μαίνονται αδιακόπως.

Η κυβέρνηση αποσπά διεθνείς διθυράμβους, στηριγμένους πάλι σε ανακριβή στοιχεία. Ανακριβέστερα δεδομένα αναγορεύουν και τον «challenger» κ. Τσίπρα (περιοδικό «Foreign Policy», τρομάρα των πηγών του) ως έναν από τους 100 σημαντικότερους πλανητάνθρωπους.

Ο Δραγασάκης ξελασπώνει τον Γιωργάκη, αποενοχοποιώντας το «λεφτά υπάρχουν», χτυπώντας με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.

Και τους Γιωργακιστές που ζουν για να μισούν τον Βενιζέλο και αποτελούν εξαιρετική ψηφοθηρική λεία. Και τη νομιμοποίηση του νέου «λεφτά υπάρχουν», που επιμελώς μεθοδεύει ο Πρόεδρος.

Ο λαϊκισμένος λαός βλέπει ότι αυτό είναι ένα μαρκετίστικο κουτόχορτο για κορόιδα, αλλά ασμένως πάει και το τρώει.

Είδες τι κάνει η χρεία της ανέχειας;

Η πλατφόρμα του Λαφαζάνη…

«Σκουπίστηκαν» όσα θυμίζουν ευρώ, ευρωζώνη, και ευρωπαϊκές ιδέες μαζί και με τις θέσεις Τσίπρα ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ.

Και η αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ με «οδηγό» τον κ. Λαφαζάνη φορτώνει τώρα δραχμές, Μαρξ, επαναστάτες από τα Εξάρχεια και τις ανατριχιαστικές ιδέες Παπανδρέου – Αρσένη του 1980 με «τον λαό στην εξουσία και τα λεφτά στην νομενκλατούρα»...

Εδώ ο κόσμος χάνεται, οι Ουκρανοί κάνανε μαρμαρόσκονη τον Λένιν, γιατί δεν τους βάζουνε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ και η αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ «φορτώνει» επαναστατικό εμπόρευμα του 1917 με συνθήματα και οράματα που (για πολύ κακή τύχη της Ελλάδας και της οικονομίας) τα γευτήκαμε το 1980 με την τριτοκοσμική σοσιαλιστική μαϊμού «αυτοδιαχείριση» που πληρώσαμε 1 τρισ. δραχμές για να μείνουν 30.000 εργάτες στον δρόμο, να μετατρέψουμε περισσότερες από 40 βιομηχανίες σε ερείπια και στέκια ναρκομανών και να αποβιομηχανοποιήσουμε εντελώς τον Πειραιά, την Θήβα την Πάτρα, τον Βόλο, τα Γιάννενα, και τώρα την Θεσσαλονίκη και την Θράκη. 

Συμβουλές προς γυναίκες …

Μήπως ο σύντροφός σας είναι ψυχοπαθής και δεν το γνωρίζετε;

Μήπως ο άνδρας με τον οποίο έχετε σχέση είναι ψυχοπαθής;

Μπορεί να νομίζετε ότι αν ήταν θα το είχατε καταλάβει από την λάμψη της κακίας στα μάτια του, το τατουάζ με την σβάστικα στο μέτωπό του, ή την εμμονή του να συζητάει για τρελαμένους δολοφόνους την ώρα του φαγητού.

Δυστυχώς, δεν είναι έτσι.

Οι ψυχοπαθείς είναι συνήθως εξαιρετικά χαριτωμένοι, και πολλοί εξ αυτών στην αρχή μοιάζουν με τον ιδανικό πρίγκιπα των ονείρων σας.

Για αυτό, αν δεν μάθετε να αναγνωρίζετε τα σημάδια, μπορεί να μπλέξετε σε μια ολόκληρη ζωή με έναν ψυχάκια, και να μη καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, παρά μόνο όταν θα είναι ήδη πολύ αργά.

Ιδού λοιπόν κάποιες ενδείξεις βάσει των οποίων θα μπορείτε εύκολα να αναγνωρίσετε έναν ψυχοπαθή:

Ποιος είναι ο μέσος Συριζαίος;

Το προφίλ του «τυπικού» στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, σκιαγραφείται σε έρευνα που διενεργήθηκε κατά την περίοδο του κομματικού συνεδρίου και τα αποτελέσματα είδαν τώρα το φως της δημοσιότητας. 

Βεβαίως το «μέσο στέλεχος» είναι μία θεωρητική κατασκευή, προκειμένου να διευκολυνθεί η ανάλυση και να εξαχθούν κάποια αν μη τι άλλο ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Για τις ανάγκες της έρευνας ρωτήθηκαν 1830 σύνεδροι (περίπου οι μισοί από τους εγγεγραμμένους), απάντησαν οι 1794 (οι 36 ήταν αρνητές ερωτηματολογίου) και ως εκ τούτου η εταιρία που διεξήγαγε την έρευνα, θεώρησε πως το δείγμα είναι επιστημονικά επαρκές.

Τα αποτελέσματα δείχνουν ανάγλυφα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του μέσου μέλους του ΣΥΡΙΖΑ.

Equinoxe....

Equinoxe 4 (Jean Michell Jarre...).

Η ανθρωπογεωγραφία του Σύριζα (ολέ).

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που πριμοδοτούν δημοσκοπικά (και όχι μόνο) τον Σύριζα του Αλέξη;
Κυκλοφορεί σήμερα στα ΜΜΕ το προφίλ τους, μέσα από μια έρευνα που έγινε πρόσφατα και την οποία θα αναδημοσιεύσουμε αύριο το πρωί.
Για εμένα όμως, το προφίλ του μέσου ψηφοφόρου του Σύριζα είναι αυτό παρακάτω: 

Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες, με πιο κυρίαρχες τις εξής:

-Οι διάφοροι λαμόγιοι που έβγαλαν τα λεφτά τους έξω, και που τώρα περιμένουν την πτώχευσή μας για να μας αγοράσουν κοψοχρονιά.

-Όλοι όσο χρωστούν στους πάντες και τα πάντα, και ελπίζουν πως μια εθνική οικονομική καταστροφή θα εξαφανίσει τα χρέη τους, ώστε να ξαναρχίσουν το θεάρεστο έργο τους από μηδενικής βάσης….

Τα παιδιά σας και ο ... Κάγκουρας.

Γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης στην Καθημερινή:

Αγαπητοί γονείς,
Παρευρεθείς προσφάτως στην παρουσίαση του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου της ψυχολόγου κ. Ανθής Δοξιάδη «Ρίζες και φτερά - γράμματα σε γονείς» (εκδόσεις Ποταμός), είχα για μια ακόμη φορά την ευκαιρία να συνειδητοποιήσω πόσο ευτυχής είμαι που δεν έχω παιδιά.

Κοιτάζοντας τα πρόσωπα του κόσμου που είχε συρρεύσει στην παρουσίαση, παρατηρώντας πως όλοι ήσαν απορροφημένοι από τους ομιλητές και σκεπτόμενος ότι όλοι ι αυτοί οι καλοί άνθρωποι προφανώς έχουν παιδιά, η γνήσια και έντονη ευτυχία που με κατέκλυζε και με διαχώριζε από αυτούς μού γέννησε το αίσθημα της υποχρέωσης προς όσους αγωνιούν και υποφέρουν εξαιτίας των πιο λατρεμένων, πιο αξιαγάπητων αξεσουάρ της ζωής: των παιδιών.

Άλλος για Μαντέλα;

Ο Notis μας κάνει μαθήματα πολιτικών επιστημών, κοινωνικής ανθρωπολογίας, ιστορίας, αρχαιολογίας και ότι του φανεί του Λωλοστεφανή, με ύφος τουλάχιστον ατόμου που έχει τιμηθεί με 5 Νόμπελ και είναι ισόβιο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Ο Πλούταρχος δε συγχρωτίζεται με θαυμαστές σε διαδικτυακούς τόπους κοινωνικότητας, αλλά φροντίζει να πει πόσο παιδί του λαού είναι (και αυτός) και πόσο καταλαβαίνει τον κόσμο που υποφέρει, ξυρίζει το κεφάλι και φορεί ως αξεσουάρ εξελιγμένα μοντέλα, μεταμοντέρνας σβάστικας.