Το σύνδρομο του ξεχασμένου μωρού!

Χθες μάθαμε μία ακόμη τραγική και συγχρόνως πρωτοφανή είδηση, όπως π.χ. εκείνη με την μητέρα από την Πάτρα, που κατηγορείται και δικάζεται για τη δολοφονία των παιδιών της.

Η χθεσινή είδηση έχει να κάνει με 35χρονο άνδρα στην Άρτα, ο οποίος πήρε το ηλικίας λίγων μόνο μηνών παιδί του, το έβαλε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου προκειμένου να το αφήσει στον βρεφονηπιακό σταθμό, και μετά να πάει στην εργασία του, σε δημόσια υπηρεσία.

 

 Σύμφωνα με την Αστυνομία, αλλά και τα ρεπορτάζ,  ο άνδρας για κάποιο λόγο πήγε κατευθείαν στην εργασία του, κλείδωσε το όχημα, με το μωρό μέσα,  και άρχισε να εργάζεται κανονικά.

Το τι έγινε αποκαλύφθηκε όταν η μητέρα πήγε να πάρει το μωρό από τον βρεφονηπιακό σταθμό,  και οι υπεύθυνοι της είπαν ότι το παιδί δεν βρισκόταν εκεί. Αμέσως κάλεσε έντρομη τον σύζυγό της και εκείνος της απάντησε: «Κλείσε γρήγορα, ξέχασα το μωρό στο αυτοκίνητο!»…

 

Στον «αέρα» η ασφάλεια πτήσεων και επιβατών;

 Λίγο μετά την ανείπωτη τραγωδία των Τεμπών, έβλεπα σε διάφορα ΜΜΜ προειδοποιήσεις και καταγγελίες εργαζομένων στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας για το ενδεχόμενο παρόμοιου (αεροπορικού αυτή τη φορά) ατυχήματος, εξαιτίας της απίστευτης  και αδιάλλακτης πολιτικής του παραιτηθέντος υπουργού Μεταφορών.

Ο οποίος εν μέσω πανδημίας και λοκντάουν, έφερε στη βουλή και ψηφίστηκε ο νόμος 4757/20, βάσει του οποίου καταργήθηκαν όλες οι κρατικές εποπτικές αρχές στα 40 και πλέον αεροδρόμια της χώρας.

Αεροδρόμια, πυλώνες του τουρισμού και της οικονομίας μας, τα 15 μεγαλύτερα εκ των οποίων τα διαχειρίζονται και τα εκμεταλλεύονται ιδιώτες.

 

Ιδιώτες, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν καμιά αρμοδιότητα να ελέγξουν ή να εποπτεύσουν την εφαρμογή της διεθνούς και ελληνικής αεροπορικής νομοθεσίας, αλλά ούτε τους ενδιαφέρει.

Αποτέλεσμα είναι εδώ και τρία σχεδόν χρόνια τα αεροδρόμια της Ελλάδας να είναι ξέφραγα αμπέλια, με την ασφάλειά τους (safety) να επαφίεται στο φιλότιμο και στον πατριωτισμό των ιδιωτικών εταιριών που δραστηριοποιούνται σε αυτά…

Να γιατί θα ψηφίσω τον Κυριάκο…

Και εκεί που είχα κατασταλάξει στο τι θα ψηφίσω, τσουπ… είχαμε εξελίξεις, και ανατροπές.

50 κόμματα είναι αυτά… πλέρια δημοκρατία και μπόλικη πολυφωνία. Και όμως είχα καταλήξει.

Έλα όμως που ήρθε από την μια ο Άρειος Πάγος, κι από την άλλη ο παιδικός φίλος μου ο Ντίμης (μετακλητός σε γραφείο υπουργού), και ήρθαν τα πάνω κάτω.

Τι έγινε; Ο Άρειος Πάγος έθεσε εκτός εκλογικής διαδικασίας το κόμμα των Εμφιετζόγλου-Μπογδάνου που είχα αποφασίσει να ψηφίσω…

Ευτυχώς που βρέθηκε ο Ντίμης, με τον οποίο πήγα χθες βράδυ για τσίπουρα, και μου εξήγησε το όνειρο. Μου είπε αλήθειες, και τελικά με έπεισε. Να’ ναι καλά το παλικάρι.

Θα ψηφίσω λοιπόν Κυριάκο για την προκοπή του τόπου.

Γιατί; Διότι ο Κυριάκος είναι ένας από εμάς.

Και επίσης διότι, όπως έχει πει πολλές φορές ο ίδιος, δεν στηρίχτηκε στο όνομα του μπαμπά του (άλλος πολιτικός τιτάνας), αλλά στη δουλειά. Σαν κανονικός άνθρωπος.

Δουλειά, δουλειά, δουλειά… λέει, άσχετα αν κάποιοι κακότροποι τον χλευάζουν, λέγοντας πως κανείς στο σόι του δεν έχει δουλέψει τα τελευταία 70 χρόνια.

Τέτοιοι σαμποτέρ της ελπίδας πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, γι’ αυτό και δεν τους δίνω σημασία , οπότε πάμε παρακάτω… στα ουσιώδη...

 

Μπαρουφάκης και Βελό στον αφρό! Που οφείλεται άραγε;

Τη δεκαετία του ’80, σε μια βορειοαμερικανική πόλη που έτυχε να βρίσκομαι, υπήρχε μια σούπερ δημοφιλής εκπομπή σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό που λέγονταν Desperate and Dateless.

Παίρνανε χιλιάδες άνδρες τηλέφωνο, κι ένας κληρώνονταν να αυτοπαρουσιαστεί ζωντανά μια φορά την εβδομάδα, να πει την ιστορία και τον πόνο του μπας και βρει γκόμενα.

Το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό, όσοι τυχεροί έβγαιναν στην εκπομπή, δέχονταν δεκάδες, μπορεί και εκατοντάδες προτάσεις από ενδιαφερόμενες. Κάτι σαν «το χρυσό κουφέτο», αλλά στο πιο πρώιμο και στο πιο ζωντανό....

Η πλούσια επικαιρότητα, και οι «άριστοι» που λέγαμε…

Πλούσια όπως πάντα η επικαιρότητα στη χώρα μας, στην οποία ποτέ δεν πλήττεις.

Διασκεδαστική θα έλεγα, εκτός κι αν την παίρνει κανείς στα σοβαρά, οπότε εκεί χρειάζεται ψυχιατρική επίβλεψη για να αποφευχθεί κάποιο κακό.

Εγώ πάντως, ως ποταπός που είμαι, παρακολουθώ την επικαιρότητα μετά μανίας, βγάζοντας τα δικά μου εξίσου ποταπά συμπεράσματα. Με μότο μου το μην τους παίρνετε στα σοβαρά. Καραγκιόζηδες είναι… πολιτικάντηδες και δημοσιογράφοι  (αμφότεροι).

 

Έτσι, μπαίνοντας στην τελική προεκλογική περίοδο έχουμε και λέμε:

Έτσι στα ξαφνικά ξεχάσαμε τον Πάτση, τον Παπαθανάση, και την πρεσβυτέρα, και ασχολούμαστε (κατόπιν υπόδειξης των αδέκαστων ΜΜΕ) με την πολυτελή βίλα (μετά πισίνας) του γυρολόγου Ραγκούση.

Μα που τα βρήκε τα λεφτά ο αχρείος; Ακούς εκεί να του δώσει δάνειο η εργατική εστία;

Και άλλα πολλά…

Καπετάνισσα...

 Γιώργος Στρατάκης

ΚΕΡΔΑΜΕ (και με Κυριάκο)…

Λένε πως αν πέσει κεραυνός στον Αμαζόνιο και δεν τον δει κανείς, έπεσε ή δεν έπεσε; Φιλοσοφικό το ερώτημα.

Που στα καθ’ ημάς μεταφράζεται στο ότι γίνονται πράγματα και θαύματα, αλλά αν δεν τα πουν τα ΜΜΕ… έγιναν ή δεν έγιναν;

 

 Έτσι και με την τραγωδία στα Τέμπη. Η οποία μονοπώλησε σχεδόν τρεις εβδομάδες την ειδησεογραφία, με τις Τατιάνες και τους Εισαγγελάτους να ωρύονται και να αποκαλύπτουν «εγκλήματα», τα οποία όμως αν δεν είχαμε νεκρούς ουδείς θα τα ανέφερε…

 

Τι μάθαμε από τη τραγωδία των Τεμπών;

Γράφω τις απόψεις μου και τα κατά καιρούς παραληρήματά μου εδώ και 15 χρόνια (στον ΟΡΘΟΓΡΑΦΟ από το 2012).

Ποτέ όμως δεν ήμουν τόσο στενοχωρημένος με ένα «έγκλημα», όσο σήμερα με αυτά τα τραγικά και απαράδεκτα που έγιναν στα Τέμπη. Μόνο πέρυσι, τότε που κάποιοι υπάνθρωποι έσφαξαν τον νεαρό Άλκη με δρεπάνια, κάτω από το σπίτι του, μόνο τότε είχα χάσει τον ύπνο μου όπως τώρα.

Και δυστυχώς χρειάστηκε να χαθούν δεκάδες ζωές αθώων νέων για να ξυπνήσουν οι δημοσιογράφοι και οι τηλεαστέρες, και να μάθει επιτέλους η κοινή γνώμη τη σαπίλα πίσω από την ωραιοποιημένη βιτρίνα, τουλάχιστον στα τρένα (υπάρχει και αλλού σαπίλα, αλλά δεν είναι του παρόντος) και γενικά στο υπουργείο Μεταφορών...

Όχι άλλα φέρετρα για να ξυπνήσουν οι αρμόδιοι…

Διαβάζω αυτές τις μέρες παντού στα σόσιαλ μύδια οργισμένα σχόλια, και σκληρές αντιδράσεις, επειδή κάποιος μεγαλόσχημος τηλεδημοσιογράφος είπε εν μέσω γενικού θρήνου, πως η τραγωδία των Τεμπών θα οδηγήσει σε πιο ασφαλείς σιδηροδρόμους, ή κάπως έτσι.

Μπορεί η συγκεκριμένη τοποθέτηση να είναι εκτός τόπου και κυρίως εκτός χρόνου, όμως κρύβει (δυστυχώς) μακάβριες αλήθειες.

 

Και εξηγούμαι: Πριν την 9/11, στην Αμερική, στο βασίλειο του νεοφιλελευθερισμού, οι έλεγχοι ασφάλειας στα αεροδρόμια (security) είχαν ανατεθεί σε ιδιωτικές εταιρίες, οι οποίες προκειμένου να μειώσουν τα κόστη προσλάμβαναν ανειδίκευτους άνεργους, χαμηλών προσόντων, ακόμη και λαθρομετανάστες, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να τους εκπαιδεύσουν…

Πάμε και όπου βγει, ή αλλιώς μίζες και θάνατος…

 Έχω γράψει εκατοντάδες άρθρα κατά καιρούς, όμως αυτό το σημερινό γράφεται μέσα σε ανείπωτη θλίψη, διότι έχει ως αφορμή τον άδικο θάνατο δεκάδων αθώων νεαρών.

Μια τραγωδία, που όμως ήταν προδιαγεγραμμένη… το χρονικό δηλαδή ενός προαναγγελθέντος δυστυχήματος.

Μια καταστροφή που εύκολα θα μπορούσε να αποφευχθεί, αν οι περίφημοι τηλεαστέρες μας, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, άκουγαν τις προειδοποιήσεις που τόσο εύγλωττα τους πρόσφεραν στο πιάτο κάποιοι συκοφαντημένοι συνδικαλιστές και τις έθεταν σε δημόσια θέα.

Από τους αρμόδιους υπουργούς, υφυπουργούς, κλπ δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο, αφού πάγια πεποίθησή μου είναι πως πολιτεύονται μόνο και μόνο για τη μίζα, οπότε ποιος να ασχοληθεί με τα καυτά ζητήματα ασφάλειας των τρένων και γιατί;

Αφού με το ισχύον καθεστώς όλοι βολεύονται...